Het RIVM moet fouten erkennen, zeggen experts.
Dat lijkt mij vanzelfsprekend.
Maar als we echt eerlijk terugkijken op corona, dan moeten we verder kijken dan modellen, besmettingscijfers en mondkapjes.
Want achter alle discussies over beleid zaten mensen.
Mensen die hun dierbaren maandenlang niet konden bezoeken.
Mensen die afscheid namen via een raam, een telefoon of een iPad.
Mantelzorgers die er ineens alleen voor stonden toen dagbesteding sloot, thuiszorg werd afgeschaald en ondersteuning wegviel.
Zorgmedewerkers die onder ongekende druk en eerst zonder beschermende middelen moesten blijven werken.
Mensen die vereenzaamden.
Mensen die achteruitgingen omdat contact, structuur, broodnodige zorg en ondersteuning wegvielen.
De discussie gaat nu over fouten in wetenschappelijke inschattingen.
Maar laten we ook eerlijk kijken naar de impact die de keuzes tijdens de pandemie hebben gehad op mensenlevens.
Fouten erkennen gaat niet alleen over wetenschap.
Het gaat ook over erkennen wat mensen hebben meegemaakt.
De impact van het coronabeleid op mensenlevens verdient net zo goed een plek in de evaluatie als de wetenschappelijke en bestuurlijke keuzes.
Een terugblik op corona is pas compleet als ook die verhalen worden meegenomen.
Niet als voetnoot.
Maar als onderdeel van het verhaal.