Arie Theodorus van Deursen (1931 β 2011) was een Nederlandse historicus en hoogleraar nieuwe geschiedenis aan de Vrije Universiteit Amsterdam.
Zijn specialisme was het Nederland van de zestiende en van de zeventiende eeuw.
Daarnaast wordt hij beschouwd als autoriteit op het gebied van de godsdienstige verhoudingen in die periode.
Zijn eerste grote studie is Bavianen en Slijkgeuzen waarin hij schrijft over de kerk en het kerkvolk ten tijde van Maurits en Van Oldenbarnevelt. In deze studie weet Van Deursen bepaalde ingesleten vooroordelen over het begin van de 17e eeuw te weerleggen.
Onder andere de gedachte dat het bij de remonstrantse twisten zou gaan om sociale tegenstellingen (onder andere gesteld door Jan Romein) weet hij vanuit de bronnen te weerleggen.
Het is aannemelijk dat de remonstranten (tolerante rekkelijken) en contra-remonstranten (predestinatie preciezen) hun aanhang min of meer gelijkelijk hebben gerekruteerd uit de lagere sociale klassen.
De remonstrantse twisten liepen dwars door de hele samenleving heen.
Ook weet hij vanuit de bronnen aannemelijk te maken dat het in de remonstrantse twisten niet ging om een conflict tussen predikanten en geleerden.
De 17e-eeuwers waren religieus denkende mensen en hadden goed in de gaten waar het in deze twist over ging.
Religie drukte een onmiskenbaar stempel op de 17e-eeuwse samenleving.
De bronnen (brieven, dagboeken en acta) laten zien dat de gewone mensen wel degelijk in staat waren om de theologische vragen die aan de orde waren, te doorzien.
Een van zijn latere studies is Maurits van Nassau: de winnaar die faalde.
Opmerkelijk in deze studie is dat Van Deursen weet aannemelijk te maken dat Johan van Oldenbarnevelt geen arminiaan was, maar dat de kern van het verschil met Prins Maurits ging over het karakter van de kerk in de 17e eeuw.
Van Oldenbarnevelt stond, hoewel zelf geen aanhanger van Arminius, een plurale kerk voor.
Maurits koos voor een calvinistische publieke kerk.
Het conflict is op dit punt tussen deze beide mannen geΓ«scaleerd waarna op gezag van Maurits als opperbevelhebber van het leger raadpensionaris Johan van Oldenbarnevelt, op 13 mei 1619 op beschuldiging van landverraad op het Binnenhof in Den Haag werd onthoofd.
Van Deursen vond dat de dood van deze grote staatsman op het schavot door prins Maurits van Oranje en graaf van Nassau echter had kunnen en moeten voorkomen.
"Als er een rechtbank van de geschiedenis bestond, zou die over Maurits ondubbelzinnig het schuldig uitspreken", schrijft historicus A. Th. van Deursen in zijn biografie over prins Maurits.
3
Goedemorgen Koos, gelijk heb je, geniet ervan
Ja lekker in de buitenlucht en tussen het groen werken is geen strafβοΈππβ
οΈππΌββοΈ
1
4