Misschien is het wat aanstellerig om te zeggen dat ik me hier ziek door voel, maar het is voor mij exemplarisch voor hoe de atmosfeer overal verdwijnt omdat mensen er te weinig eerbied voor hebben. Toen ik in mijn studententijd van een dorp naar de stad verhuisde, waren daar opeens overal lantaarns, waardoor al mijn herinneringen uit die tijd okergeel zijn, alsof ik net als in The Wizard of Oz in een andere wereld stapte, en wanneer ik die lantaarns dan nu steeds meer vervangen zie worden door wit ledlicht, dan bekruipt mij de angst dat die wereld straks alleen nog maar een herinnering is.
Bovendien zag ik laatst hoe ze mijn favoriete film intro van Picnic at Hanging Rock ook helemaal hadden verkracht met ai waardoor alles er plastic uitzag.
AI zal steeds meer facetten van ons leven gaan overnemen en uiteindelijk is ai enkel een spiegel, maar als we niet bereid zijn in onszelf te kijken, dan verzint de spiegel een zielloos wezen dat terugstaart.