Ik zou daar voorwaarden aan koppelen: een veel lager basisloon (5.000 bvb), en een "commissie" bij behaalde resultaten. Resultaten gekoppeld aan de verkiezingsbeloftes gemaakt in het (partij)verkiezingsprogramma, niet aan het regeerprogramma. Democratie en zo...

2/2 Vervolg analyse Nieuwsuur-uitzendingen. 12. Het 'koriander-effect': De allesoverheersende zeepsmaak van Wilders en de PVV De Schoof-uitzending wordt eigenlijk net als de meeste berichtgeving over kabinet Schoof, gekenmerkt door iets wat ik zelf het koriander-effect noem. Ik realiseer me dat ik het niet-objectiefzijn daarmee misschien zelfs wel iets te vriendelijk omschrijf, omdat het op deze manier een onbewust en dus onbedoeld fenomeen lijkt te zijn. Maar een betere vergelijking kan ik niet vinden. Het is bewezen dat een deel van de mensen een hekel heeft aan koriander, omdat ze er een zeepsmaak in herkennen. Dat schijnt genetisch bepaald te zijn. Als je de pech hebt dat je tot die groep behoort, zal elk gerecht met ook maar een klein beetje koriander ‘verpest’ worden door deze zeepsmaak. Voor een bepaalde groep mensen, waaronder ook veel gevestigde journalisten, lijkt Geert Wilders exact hetzelfde effect te hebben als koriander; zodra hij ergens een rol in speelt, treedt er een journalistieke smaakafwijking op: men proeft louter nog 'zeep'. Die smaak is zo dominant en overweldigend dat de waarneming van alle andere ingrediënten acuut wordt geblokkeerd. Zodra Wilders in beeld verschijnt, lijkt de complete parlementaire journalistiek, inclusief de redactie van Nieuwsuur, verblind te worden door deze ‘zeepsmaak’. Men is simpelweg niet meer in staat om méér te zien dan alleen Wilders en zijn uitlokkend (twitter)gedrag. Het feitelijke regeerprogramma (waar Kabinet Jetten overigens meerdere onderdelen uit heeft overgenomen!), de sluitende begroting en de samenwerking tussen bewindspersonen worden compleet uit de geschiedschrijving weggesneden omdat de koriander-reflex de smaakpapillen gijzelt. In de uitzending over Schoof zie je dit helder en feitelijk terug. De hele uitzending lijkt om premier Schoof te draaien maar zijn naam wordt door Noorlander toch net iets minder vaak uitgesproken als die van Wilders; 9 keer wordt Schoof genoemd door Noorlander terwijl hij het 11 keer over Wilders heeft, als allesbepalende factor. Alsof Wilders de échte leider was (en nee, dat was hij niet). En helemaal schrijnend is dat de overige drie coalitieleiders (Yeşilgöz, Omtzigt en Van der Plas) in de Schoof-uitzending louter figurant mochten zijn in hun eigen regeerperiode. Ze werden elk exact 1 schamele keer terloops, in een bijzin, bij naam genoemd. Hieruit blijkt; zodra de koriander in de pan wordt gegooid, raakt de journalistieke waakhond zijn oriëntatie kwijt en proeft de kijker alleen nog maar de gemonteerde smaak van ophef. En dat is niet alleen teleurstellend, omdat dat totaal geen recht doet aan wat kabinet Schoof wél gepresteerd heeft (nogmaals: check welke plannen van kabinet Jetten in gang werden gezet tijdens kabinet Schoof) , maar het is ook zeer zorgwekkend dat zelfs een programma als Nieuwsuur deze schijnbare blinde vlek niet lijkt te (h)erkennen. Conclusie De dubbele maatstaf bij de redactie van Nieuwsuur lijkt me helder. Waar de fouten van kabinet-Jetten met psychologische aannames, medische alibi's, een welwillende adviseur en het bewust weglaten van cruciale missers in bescherming worden genomen, wordt exact hetzelfde format gebruikt om het kabinet-Schoof via valse balansen, aannames, feitelijke onjuistheden en de inzet van één oppositielid als co-host (die later nota bene zelf premier werd) doelgericht af te breken. Het toont hoe een prestigieus nieuwsprogramma, dat zichzelf onpartijdig noemt, de publieke opinie actief stuurt. Wie wil begrijpen hoe politieke sympathie de journalistieke waarneming vertroebelt, hoeft alleen maar te kijken naar hoe Nieuwsuur met twee maten meet. Dit is de anatomie van een dubbele standaard. Oh, en nog iets: Als je beide uitzendingen opzoekt op de website van de NOS/Nieuwsuur, krijg je bij de uitzending over kabinet Jetten een korte alinea ter introductie van de gasten met meteen de 17-minuten durende uitzending eronder. Als je de uitzending over kabinet Schoof opzoekt, krijg je niet alleen de uitzending te zien met een korte introductie. Nee, je krijgt een compleet (door Nynke de Zoeten en Leoni Nijland geschreven) verslag over Schoof met opvallende tussenkopjes die negatieve associaties oproepen: ‘geen partij en geen ervaring’, ‘geen visie’ en ‘geen afspraken’, afgewisseld met filmpjes en afgerond met een toegift van uitspraken van Noorlander uit de uitzending, waarin Wilders wederom de hoofdrol krijgt. Koriander. I rest my case. #Nieuwsuur #Journalistiek

🔎Hier ben ik dan met mijn zeer uitgebreide analyse van twee uitzendingen van Nieuwsuur (in 2 tweets want te lang😌). Het blijft nog steeds mijn persoonlijke analyse en het is dus 'slechts' mijn mening, maar wellicht moedigt het een aantal mensen aan om voortaan met een kritischere blik naar dit programma te kijken.... Hoe Nieuwsuur zijn eigen principes verraadt ‘Onafhankelijk, onpartijdig en ongebonden achtergronden bij het nieuws.’ Op de eigen website stelt Nieuwsuur, dat gemaakt wordt door de NOS en de NRT, prioriteit te geven aan onderzoeksjournalistiek, ‘de vinger achter de macht’ te willen krijgen en ‘uit te zoeken wat anders verborgen zou blijven.’ Maar wat blijft er van deze principes over als we de waakhond zélf aan een onderzoek onderwerpen? De uitzending over 100 dagen kabinet Jetten triggerde bij mij de behoefte om een vergelijking te maken met de uitzending over 100 dagen premier Schoof. Twee keer hetzelfde evaluatieformat voor twee fundamenteel verschillende regeringen. De eerste is de 100-dagen balans van premier Schoof en zijn extraparlementair kabinet (8 oktober 2024), de tweede die van het minderheidskabinet-Jetten (31 mei 2026). Ondanks de tijd die tussen beide uitzendingen verstreek, zou de journalistieke meetlat identiek moeten zijn. Maar ik stelde toch echt een dubbele standaard vast… 1. De regie over de stemmen: een ongelijke gastenselectie De redactie van Nieuwsuur hanteert in beide uitzendingen een totaal ander format als het gaat om wíe er in beeld verschijnt en in welke redactionele setting. Deze fundamentele keuze in de casting stuurt de perceptie van de kijker onmiddellijk in een specifieke richting: In de studio met Noorlander: In de uitzending over 100 dagen kabinet Jetten is de studio gevuld: naast presentator Jeroen Wollaers en politiek duider Arjan Noorlander schuift prof. dr. Claes de Vreese aan (hoogleraar politieke communicatie). De kijker wordt live bij de hand genomen door een welwillende derde stem. Bij de uitzending over 100 dagen Schoof is de gastenstoel naast Noorlander en presentatrice Mariëlle Tweebeeke leeg; zij vellen louter met z'n tweeën het oordeel, zonder enige verzachtende of relativerende inbreng van buitenaf aan tafel. De verslaggever en straatinterviews: In de uitzending over Jetten wordt verslaggever Jan Eikelboom het land in gestuurd om uitvoerig de temperatuur te meten bij 'de gewone burger' op straat. In de uitzending over Schoof ontbreken zowel de verslaggever op locatie als het straatinterview volledig; de kijker blijft de volle 18 minuten ingekapseld in de politieke theorie van de Haagse bubbel. Aparte opgenomen fragmenten: In de uitzending over Schoof wordt veelvuldig gebruikgemaakt van losse, gemonteerde fragmenten met externe academici (Paul 't Hart, Janka Stoker) en felle oppositieleden in de vorm van Rob Jetten als fractieleider van D66, en in de debatfragmenten de senatoren Tineke Huizinga van ChristenUnie en Paul Rosenmöller van GL-PvdA. Zo wordt er een sturend koor van kritiek opgetuigd. In de 100 dagen kabinet Jetten-uitzending ontbreken dit soort opgenomen fragmenten van scherpe oppositieleden volledig. 2. De gemanipuleerde deskundigheid: Claes de Vreese De inzet van de studiogast bij het kabinet-Jetten is bijzonder. Nieuwsuur introduceert prof. dr. Claes de Vreese als ‘hoogleraar politieke communicatie’. Zijn oorspronkelijke betrokkenheid als adviseur tijdens de informatiefase na de verkiezingen wordt even aangestipt maar wat niet verteld wordt, is dat De Vreese het kabinet nog steeds adviseert, tot op de dag van vandaag. Dat maakt dat hij onmogelijk als buitenstaander beschouwd kan worden. Doordat geen nadruk wordt gelegd op zijn aanhoudende adviserende rol, mag de 'architect' in de studio ongehinderd zijn eigen, actieve politieke experiment evalueren, bekritiseren én verdedigen, bijna als een vader die zijn kind liefdevol bekritiseert. Zijn oordelen zijn pedagogisch, mild en eufemistisch; het mislukken van samenwerking op grote beleidslijnen wordt goedgepraat als een ‘moeizame start’ waarbij louter ‘nog wat punten te verbeteren’ zijn. Op die manier ga je als kijker zelfs begrip krijgen voor het proces, en dat is precies de bedoeling. 3. Het podium voor de oppositie Het podium dat politieke tegenstanders krijgen, bepaalt in hoge mate het conflictgehalte van de uitzending. Hierin is de tegenstelling opvallend. De megafoon bij Schoof: In de uitzending over premier Schoof krijgen oppositieleden ruim baan. Niet alleen laten ze fragmenten uit de Eerste Kamer zien waarin linkse senatoren vrij uithalen naar en stuntelende Schoof, D66-fractieleider Rob Jetten mag de coalitie ongehinderd declasseren als ‘wankel’ en Schoof afschilderen als een leider die de boel niet onder controle heeft. Nieuwsuur lijkt de oppositie hier te gebruiken als het politieke breekijzer om het redactionele frame te legitimeren. De stilte bij Jetten: Het contrast met Jettens eigen 100-dagen uitzending is bizar. Terwijl hij leidinggeeft aan een uiterst kwetsbaar minderheidskabinet, komt in de gehele uitzending geen enkele oppositieleider in beeld om zijn kabinet te bekritiseren. Er is geen enkele politieke tegenstander gevraagd voor deze uitzending, óf ze zijn vakkundig uit de montage gefilterd. Als ze dat wel hadden gedaan, was waarschijnlijk meteen duidelijk geworden dat dit minderheidskabinet zich gedraagt als meerderheidskabinet, wat natuurlijk niet past in het beeld dat Nieuwsuur wil schetsen. 4. De oppositie als co-host: De specifieke inzet van Rob Jetten Toen ik de gemonteerde fragmenten van Rob Jetten in de Schoof-uitzending analyseerde, viel me op dat hij niet simpelweg fungeert als een kritisch oppositielid. De redactie lijkt hem strategisch in te zetten als een ‘co-narrator’. Nieuwsuur besteedt de daadwerkelijke karaktermoord uit aan Jetten en verheft zijn subjectieve oppositieretoriek tot een schijnbaar objectieve, feitelijke analyse. De kwantiteit als redactioneel statement: In de tijd van kabinet Schoof waren er 11 oppostiepartijen in de Tweede Kamer. Van de elf, kreeg alleen Rob Jetten ‘exposure’ in de uitzending. Deze ene oppositieleider kwam in een uitzending van 18 minuten maar liefst vijf keer aan het woord, waarvan vier keer in een rustige, gecontroleerde studio-setting en 1 keer in de plenaire zaal. Dat lijkt een bewuste keuze te zijn. De kijker krijgt de indruk dat Jetten niet een partijdige tegenstander is, maar Nieuwsuur zet hem in als een betrouwbare, overkoepelende waarnemer. De karaktermoord in drie aktes: De fragmenten lijken minutieus te zijn geselecteerd om de redactionele frames te onderbouwen: 1: De onhandige amateur. Door Jetten te laten spreken over een premier die ‘even schrok’ van de spotlights en ‘met horten en stoten’ leert, wordt Schoof direct gedegradeerd tot een onzekere stagiair. 2: De visieloze klerk. Fragmenten waarin Schoof wordt gereduceerd tot iemand die in debatten louter ‘vragen en antwoorden voorleest van de voorbereide briefjes’ ontdoen hem van zijn premier-waardigheid. Jetten mag zichzelf verheffen (‘iedereen die wel eens in het kabinet heeft gezeten ook weet...’) om Schoof als starre, onervaren klerk weg te zetten. 3: De machteloze speelbal. Jettens bewering dat Geert Wilders ‘de hele dag via Twitter probeert de baas te spelen’ in een ‘wankele coalitie’ hoeft de voice-over zo niet zelf uit te spreken; het wordt via Jetten als een vaststaand feit gepresenteerd. Valse empathie als stilistisch wapen: De redactie lijkt bewust de uitsmijter te selecteren waarin Jetten stelt: ’Dat is ook absoluut geen gemakkelijke klus kan ik me voorstellen.’ Door dit vleugje valse empathie toe te laten, lijkt de oppositieleider plotseling heel redelijk en genuanceerd. De redactie weet dat de kijker harde kritiek sneller accepteert als deze verpakt is in schijnbare mildheid. Dit masker van medeleven maakt de onderliggende boodschap (Schoof is volstrekt incompetent voor deze rol) des te dodelijker. 5. De focus op de premier De rol en de verantwoordelijkheid van de minister-president worden per uitzending langs een totaal andere meetlat gelegd. De onzichtbare leider (Jetten): In zijn eigen 100-dagen uitzending wordt Jetten als individu grotendeels ontzien. Het politieke falen en de stroperige traagheid worden volledig toegeschreven aan het systeem, het bijkomen van de schadelijke impact van het vorige kabinet en de coalitie. Hij wordt hooguit psychologisch getypeerd als ‘te aardig voor deze baan’, maar nooit persoonlijk verantwoordelijk gehouden voor de impasses. Dat hij daadwerkelijk vaak onzichtbaar is voor en in Nederland oa vanwege zijn vele internationale reizen, blijft onvermeld. De karaktermoord (Schoof): In de uitzending over Schoof is de premier zélf het absolute middelpunt van de crisis . De uitzending is volledig gebouwd op het frame van ‘100 dagen eenzaamheid’. Hij wordt herhaaldelijk neergezet als ‘apolitiek’, ‘geïsoleerd’ en gereduceerd tot de hoogste ambtenaar van Nederland die ondergeschikt is aan de partijleiders. Elke politieke hapering wordt direct gekoppeld aan zijn persoonlijke onmacht. 6. De asiel-paradox bij Nieuwsuur: één dossier, twee frames In de uitzending over Schoof kreeg het asieldossier een prominente rol. In de uitzending over Jetten wordt er met geen woord over gerept. Het moedwillig weglaten van het asielhoofdstuk in de 100-dagen-evaluatie van Jetten lijkt geen redactioneel toeval te zijn, maar een strategische keuze die de dubbele standaard van Nieuwsuur blootlegt. Het asieldossier vormt in beide kabinetten een absolute splijtzwam, maar de redactie hanteert het conflictframe volledig asymmetrisch, afhankelijk van wie er ruzie maakt. Wanneer D66 in de Kamer tegen VVD-asielwetgeving van het eigen kabinet stemt, is dat objectief een bestuurlijke crisis: partijen drinken elkaars bloed, er is geen gedeelde visie en het kabinet-Jetten is geen ‘team’. Toch weigert Nieuwsuur termen als ‘chaos’ of ‘crisis’ te gebruiken. Bij Schoof werd asiel juist uitgemolken en direct gekoppeld aan het falen van de premier (‘Schoof heeft geen controle, de coalitie is wankel, asiel blaast de boel op’). Bij Jetten wordt de hele asielcrisis compleet weggemoffeld en wordt Jetten nergens afgeschilderd als machteloze premier. In deze journalistieke omissie kun je drie motieven herkennen: A. Bescherming van het constructieve polder-frame Nieuwsuur wil Jetten framen als ‘gewaagd democratisch experiment’ met brede akkoorden. Het asieldossier is te toxisch en gepolariseerd; door het te negeren en zich te beperken tot technocratische dossiers (sociale zekerheid, stikstof, hypotheekrenteaftrek, zorg) blijft het debat ‘schoon’ en bestuurlijk, en blijft het kabinet overeind als serieus, oplossingsgericht orgaan. B. Afschermen van de VVD-hypocrisie In kabinet Jetten zitten VVD-prominenten als Yesilgöz, Van der Burg en Hermans. De VVD liet Rutte IV ooit klappen op asiel, maar lijkt nu vreedzaam te regeren zonder harde eisen. Een dominante behandeling van het asieldossier zou de VVD dwingen tot pijnlijke vragen over hun draai. Door asiel te begraven, spaart Nieuwsuur de partij (en de coalitiestabiliteit) een destructief gesprek. C. Agenda-setting: wat telt als ‘echt’ probleem? Door asiel te schrappen in de uitzending over Jetten, bepaalt de redactie niet alleen wát de kijker denkt, maar vooral waarover. Onder Jetten zijn de échte problemen financieel en economisch. Daarmee ontneemt Nieuwsuur de rechtse oppositie (PVV) haar sterkste wapen en verschuift het speelveld naar dossiers waarop D66 en CDA comfortabeler opereren. Conclusie: Het weglaten van asiel bij Jetten is het spiegelbeeld van de hetze bij Schoof. Daar werd het dossier gebruikt als zwaard om het kabinet te onthoofden; hier wordt het vakkundig begraven om de fragiele, progressief-liberale coalitie te beschermen tegen haar eigen ideologische en historische tegenstrijdigheden. Eén dossier, twee frames – afhankelijk van wie er aan de macht is. 7. De sociologische sturing: analyse van de straatinterviews De inzet van 'de stem van de burger' lijkt een journalistiek sterke keuze voor het kritische geluid, maar in feite wordt de inzet van die stem in de uitzending strategisch gemanipuleerd om de acceptatie van een specifieke doelgroep te sturen. Loosduinen vs. Lange Voorhout: De straatreportage in de Jetten-uitzending toont een zorgvuldig geconstrueerde geografische en intellectuele tweedeling. Aan de ene kant staat de platte, rauwe woede op de volkse markt in Loosduinen (‘ramp’, ‘helemaal kut’, ‘kiesbedrog’). Aan de andere kant staat de beschaafde, intellectuele nuance op de biologische markt aan het Lange Voorhout (‘doen hun best’, ‘geen richting’, ‘pap en nat houden’). De strategische ‘reddingsboei’: Het cruciale kantelmoment in de montage is de tweede visboer in Loosduinen die reageert op zijn scheldende collega: ’Je moet iedereen toch een kans geven... regeren is compromissen sluiten, altijd.’ Hiermee framet de redactie de harde volkswoede direct als onredelijk en emotioneel, terwijl de nuance wordt gepresenteerd als het gezonde verstand. Cruciaal voor het beeld van de kijker is de manier waarop de interviews worden afgerond. De reportage lijkt doelbewust af te sluiten met relativerende, verzachtende woorden van een burger die stelt dat je het kabinet de ‘tijd moet geven’ en dat het ‘misschien nog wel goed komt’. Deze doelbewuste afronding beïnvloedt de visie van de kijker sterk. De specifieke kernkijker van Nieuwsuur (dat blijken hoogopgeleide 40-50 plussers te zijn) wordt zo onbewust aangestuurd om de eerdere, harde kritiek te relativeren en de bestuurlijke ineffectiviteit van het kabinet-Jetten te accepteren onder het mom van polderpolitiek en redelijkheid. Weglaten straatinterviews bij uitzending Schoof: In de uitzending over Schoof ontbreekt het straatinterview volledig. Op straat had Nieuwsuur onvermijdelijk kiezers moeten tonen die wél steun uitspraken voor het beleid van kabinet Schoof. Door de burger hier volledig te negeren, kon de suggestie van een ‘totale rotzooi’ zonder tegenspraak in stand blijven. 8. Bevraging van bewindspersonen: De sturende strikvraag De interviewtechniek verraadt de politieke nabijheid van de journalisten tot de bewindspersonen en de redactionele agenda. Fluwelen handschoenen (uitzending Jetten): Bewindspersonen zoals Hans Vijlbrief, Bart van den Brink en Sophie Hermans worden ontspannen bevraagd in de wandelgangen. Milde vragen zoals ’Bent u nederig genoeg?’ of ’Valt het tegen?’ resulteren in lachende ministers die grappen maken voor de camera. De journalisten lijken louter een platform voor PR-praatjes over dienstbaarheid en persoonlijke emotie te faciliteren. De delegitimerende wandelgangvraag (uitzending Schoof): In de uitzending over kabinet Schoof gaat het er ook schijnbaar onschuldig aan toe. Bewindspersonen Caspar Veldkamp, Mona Keijzer, Marjolein Faber, Eddy van Hijum en Femke Wiersma krijgen één specifieke, sterk sturende vraag: ’Is Schoof de baas?’ Maar zo onschuldig is dit niet. Dit is journalistiek gezien geen neutrale vraag naar beleidsinhoud, maar lijkt eerder een geraffineerde retorische valstrik. Door bewindspersonen herhaaldelijk te dwingen de autoriteit van hun eigen minister-president publiekelijk te verdedigen, voedt de verslaggever actief het vooraf geconstrueerde frame dat die autoriteit überhaupt ter discussie staat. Het plaatst de ministers in een lose-lose positie: een minister die voor een draaiende camera nadrukkelijk moet bevestigen dat de premier ‘echt de baas is’, klinkt per definitie defensief. De noodzaak om het te moeten uitspreken, ondermijnt paradoxaal genoeg direct het natuurlijke gezag van de premier. De vraag is dan ook uitsluitend bedoeld om het narratief van de geïsoleerde leider te legitimeren en de suggestie van een machtsvacuüm visueel te maken. 9. Framende uitspraken, aannames en feitelijke onjuistheden door Noorlander Politiek duider Arjan Noorlander hanteert bij het kabinet-Schoof diskwalificerende technieken en feitelijke onwaarheden die hij bij het kabinet-Jetten achterwege laat. Maar ook in de uitzending over Jetten doet hij aannames die geen recht doen aan het kabinet. De wetten van de Schoof-uitzending (Diskwalificatie): De Twitter-fabel: Noorlander beweert stellig: ‘Tot nu toe tweeten ze maar wat los over wat er aan elkaar niet deugt, maar zijn ze niet op zoek naar een oplossing, ook niet op dit hele belangrijke dossier. ’ Dit is feitelijk onjuist; enkel Geert Wilders vertoonde dit gedrag. Er werd in de eerste 100 dagen door Yesilgöz, Van der Plas en Omtzigt/Vroonhoven helemaal niet getwitterd over elkaar. Door het woord ‘ze’ te gebruiken, smeert Noorlander de digitale onrust van één man uit over de hele coalitie. De 'Beginners'-leugen: “.. het zijn allemaal beginnende politici, allemaal beginnende mensen, vooral in een kabinet, weten niet precies hoe ze daar nu mee moeten. (…) En ook al kunnen ze niet met elkaar door één deur, de vraag is: hebben ze belang om door te gaan?" De bewering van Noorlander dat het in het kabinet-Schoof gaat om ’allemaal beginnende politici’ is aantoonbaar onwaar. Er waren genoeg bewindspersonen met ervaring. Ook de zeer ervaren VVD’ers werden hiermee volledig weggevaagd. En ‘niet met elkaar door één deur’? Gebaseerd op… tweets? Populistische betogen en interrupties? Het is niet de schuld van de ministers en staatssecretarissen dat de pers vooral aandacht had voor ophef en daardoor niet zag dat er binnen deze 100 dagen bijvoorbeeld een akkoord werd geregeld over vroegpensioen voor zwaar werk en gezond doorwerken. De wetten van de Jetten-uitzending (Het medische alibi): Het PTSS-Frame: Noorlander stelt dat de politiek onder Jetten lijdt aan een ’politieke PTSS, een post-traumatisch Schoof-syndroom’. Dit vind ik zeer kwalijk. Het beledigt de voorgaande regering door het te associëren met iets traumatisch en schadelijks, het reduceert het kabinet (en daarmee indirect ook alle kiezers!) tot iets wat er eigenlijk nooit had mogen zijn en creëert een absolute verontschuldiging voor het kabinet-Jetten: een 'getraumatiseerde' patiënt kun je immers niet verantwoordelijk houden voor een gebrek aan daadkracht of schadelijk handelen. Hiermee wordt trouwens ook de rol van de VVD ontzien. De VVD zou door de deelname aan kabinet Schoof als aan kabinet Jetten zowel dader als slachtoffer zijn in deze vergelijking. Hoe is dat te rijmen? Aannames als feiten presenteren: In plaats van beleid te toetsen, speculeert hij over onzichtbare intenties. Hij veronderstelt passiviteit zonder bewijs (‘Iedereen zit diep ingegraven in zijn schuttersputje’ ‘Dat ze moeten wennen aan deze politiek’) en stelt dat politieke oplossingen louter een ’bijzaak’ en een ’risico’ zijn geworden. Falen framen als ‘behoefte aan rust': Dat het kabinet-Jetten geen snelheid kan maken, buigt Noorlander om naar een therapeutische voorspelling: ’denk ik dat je op veel meer onderwerpen gaat zien dat ze iets meer rust moeten inbouwen om uiteindelijk van dit kabinet (...) toch een succes te kunnen maken’. Wat een bestuurlijke mislukking is, wordt verkocht als een genezingsproces met een mooi vooruitzicht in het verschiet. Woordvoerder Klaver: Het is opvallend dat Noorlander spreekt namens Klaver, en dat er geen fragment van Klaver te zien is in deze Jetten-uitzending, terwijl Jetten in de uitzending over Schoof maar liefst 5 keer ‘zendtijd’ kreeg. Door een gesprek met Klaver wel te benoemen maar hem niet te laten spreken, houdt Nieuwsuur Klaver bewust uit de wind. “Ik heb even contact gezocht voor deze uitzending met GroenLinks-PvdA, met Jesse Klaver,... de leider van de grootste partij waar ze uiteindelijk zaken mee willen doen. Het is morgen 1 juni. In maart hebben ze voor het laatst op het allerhoogste niveau gesproken met GroenLinks-PvdA, dit kabinet. Dat is inmiddels behoorlijk lang geleden.” Eén bron. We moeten maar geloven dat dit zo is… Passiviteit ipv verantwoordelijkheid: Noorlander vervolgt: “Dus ze zijn voorlopig eerst nog even met zichzelf bezig: 'Wat is dit minderheidskabinet, waar zijn we het over eens?' Maar echt onderhandelen op hoog niveau, met de bereidheid om zaken te doen en dingen weg te geven met de oppositie, dat is er nu nog niet." Naast het feit dat ook een pure aanname is, wordt deze zin bewust passief gebracht. De zin ‘De VVD, D66 en CDA zijn niet bereid om zaken te doen en dingen weg te geven aan de oppositie’ zou de coalitie voor 100% verantwoordelijk maken, terwijl alleen taalkundig al het weglaten van het onderwerp in de zin een soort afstandelijke passiviteit creeërt, wat een veel zachter beeld schept. 10. De mythe van de journalistieke zelfreflectie In de uitzending over 100 dagen kabinet Jetten doet Arjan Noorlander een opvallende uitspraak over het handelen van de media: “Dus het is bijna een verantwoordelijkheid aan de kiezer ook, om... en misschien de media, laat ik ook even hand in eigen boezem steken (…) ...om, ja, daar ook wat meer geduld voor te hebben. Politiek is de laatste tijd crisis geweest, is ophef geweest onder de politici zelf, zeker ook de media die daar bovenop springen. Het conflict is uitvergroot.” Mijn broek zakte af toen ik dit hoorde, juist omdat dit exact is wat Noorlander structureel deed in de hele periode van kabinet Schoof. Maar dit zegt hij niet voor niets, dus daar heb ik verder over nagedacht en ben tot deze conclusie gekomen: Dit is helemaal geen echte mea culpa. Het lijkt eerder een strategische vorm van meta-journalistiek te zijn. Door te veinzen dat de media debet zijn aan het uitvergroten van conflicten, spreekt het kabinet Jetten vrij: de politieke spanningen liggen immers aan de waan van de ophefmedia, maar eigenlijk doen ze het gewoon goed. Dat lijkt de onderliggende boodschap te zijn. En zoals ik al aangaf: Wanneer je deze zogenaamde zelfreflectie legt naast de concrete journalistieke praktijk in de Schoof-uitzending, zie je dat Nieuwsuur exact de fouten maakt die Noorlander in de Jetten-uitzending bekritiseerde. De uitzending over Schoof is het bewijs van conflictgestuurde sensatiejournalistiek. Sociale media-relletjes van één man worden gebruikt als het primaire frame om de premier en daarmee het hele kabinet te devalueren. 11. Censuur door weglating Het krachtigste journalistieke wapen in beide evaluaties is het bewust weglaten van feiten die het redactionele narratief doorkruisen. Weggelaten bij Jetten (bescherming van de coalitie): Verzwegen integriteitsschandalen: Tijdens de eerste 100 dagen van Jetten vond er forse politieke ophef plaats: diplomafraude door een beoogd D66-staatssecretaris, een liegende minister van VRO, een minister van BHO die tegen de wil van de Kamer handelde en een minister SZW die een ‘onhandige’ post op sociale media plaatste. Niets hiervan werd genoemd, omdat het de belofte van 'nieuw leiderschap' direct zou doorprikken. De harde peilingen: Dat het kiezersvertrouwen in Jetten na drie maanden fors láger ligt dan bij de verguisde Schoof in diens eerste periode, werd simpelweg genegeerd in de uitzending. Weggelaten bij Schoof (Het negeren van prestaties): Terwijl de focus volledig op de ruziënde partijleiders lag, waarbij geen onderscheid werd gemaakt tussen de uitlokkingen door Wilders en het gedrag van de andere drie coalitieleiders, verzweeg de redactie de constructieve samenwerking binnen de ministerraad. Bovendien leverde het kabinet binnen de termijn een sterk regeerprogramma en een sluitende begroting af. Deze harde resultaten pasten simpelweg niet in het frame van een disfunctionele, eenzame premier zonder regie en werden uit de geschiedschrijving weggesneden. 👇Lees hieronder verder voor het vervolg! 1/2 #Nieuwsuur #Journalistiek

Je zult als sneu minderheidskabinetje met nog maar 51 zetels in de peilingen, toch maar een regeerprogramma rond Asiel hebben, met als doel MEER asielzoekers naar NL te halen, in de wetenschap dat een grote meerderheid van NL die instroom volledig beu is. Dan heb je een probleem!

Jullie zien me regelmatig een tweet van D66, VVD of CDA quote-tweeten met een verwijt over 'pronken met andermans veren'. Eigenlijk is dat niet eens zozeer het probleem, dat dit kabinet vaak doet alsof ze zelf dingen hebben bedacht, terwijl die zaken eerder al door kabinet Schoof op papier werden gezet. Het was vroeger wel vaker zo dat een nieuw kabinet voortborduurt op iets wat een eerder kabinet in gang heeft gezet. Mijn frustratie gaat vooral over het feit dat er zo ongelooflijk neerbuigend werd gedaan over kabinet Schoof. Hele kranten en andere media vol met verwijten, ze zouden niets hebben gepresteerd behalve onderling ruzie maken, niet serieus te nemen, ze kunnen niets,.. etc. Als je dan ziet hoeveel plannen van kabinet Schoof schaamteloos door Kabinet Jetten worden gepresenteerd als 'nieuwe oplossingen', of 'dit hebben we deze week gedaan' frustreert me dat enorm. Waarom is er niet een parlementair journalist die een keer de moeite zou willen doen om van alle aangekondigde 'oplossingen' van Kabinet Jetten te checken welke al door Kabinet Schoof werden voorgesteld, wat toen al was opgenomen in het hoofdlijnenenakkoord/regeerprogramma, en welke plannen al in gang werden gezet, die nu dus schaamteloos door Kabinet Jetten worden overgenomen alsof het hun eigen successen zijn? Zou graag zo'n analyse willen. En daarna graag alle kritische 'journalistieke' uitspraken over kabinet Schoof onder de loep nemen, controleren wat daar inhoudelijk precies van klopt en wat allemaal stemmingmakerij was. Zo'n analyse is nodig. En dat zeg ik mede namens het deel van Nederland dat NIET op de vermeende coalitiepartijen D66, VVD of CDA heeft gestemd. 'Vermeend', omdat dit in de kern helemaal geen coalitie is. Zelfs in minderheid werken ze zó slecht samen dat ze überhaupt geen 'co'-alitie genoemd zouden mogen worden. Maar veel mensen vinden het helemaal prima. Waarom? Omdat teveel mensen werkelijk álles beter vinden dan kabinet Schoof. Niet op basis van inhoud, maar op basis van onderbuik, afkeer en blinde woede, want 'te rechts' en 'gadverdamme, PVV'. Dat het huidige kabinet op economisch vlak, sociale zekerheid en zorg pas écht extreem rechts is, lijkt niemand te (h)erkennen. De politiek gemotiveerde bezuinigingen roepen hier en daar wat weerstand op, en gelukkig wel uit steeds meer hoeken, maar niet echt de afkeer en walging die wel gericht was op kabinet Schoof. Onterecht dus, als je ziet wat er allemaal uit de plannen van kabinet Schoof wordt overgenomen door kabinet Jetten. Om te janken, deze hypocrisie. Vandaar mijn tweets. #Frustratietweet #KabinetJetten

Ja ja, D66 begint deze mooi zondag met 66 seconden pronken met andersmans veren. D66 presenteert wederom punten als eigen successen ('Wat we deze week hebben gedaan') maar ze komen grotendeels uit het Regeerprogramma van Kabinet-Schoof. Woningen voor ouderen: De ambitie voor 290.000 extra ouderenwoningen staat expliciet in het regeerprogramma Schoof, hoofdstuk Wonen/Zorg. Sekswerk: minimumleeftijd 21 veiligheid/toezicht Kabinet-Schoof streeft naar verhoging van de minimumleeftijd naar 21 jaar en betere bescherming tegen uitbuiting. Hoofdstuk Justitie & Veiligheid. tweedekamer.nl/downloads/doc… Nul-urencontracten afschaffen sneller vaste contracten komt uit het wetsvoorstel “Meer zekerheid flexwerkers” van Kabinet-Schoof (ingediend in mei 2025). Ingediend wetsvoorstel: rijksoverheid.nl/actueel/nie… Community Note staat klaar ter beoordeling. #KabinetJetten #KabinetSchoof #Misleiding #CommunityNote #CN

En ja hoor, ook deze CDA-minister schroomt niet om te pronken met andermans veren. In zowel hoofdlijnenakkoord als regeerprogramma van KABINET SCHOOF, was exact dit punt te lezen, namelijk 'asielaanvragen behandelen buiten Europa'. En ja, dat het een langdurig en complex proces is, blijkt uit het feit dat Kabinet Schoof dat niet helemaal heeft kunnen realiseren. Maar ga alsjeblieft niet doen alsof jullie ineens luisteren naar het volk en dit zelf hebben bedacht! #KabinetJettenBlijftJatten #Fail

VVD gaat in Midden-Delfland akkoord met regeerprogramma dat pleit voor 'eigen inwoners eerst' en sluiten azc nieuwrechts.nl/110762-vvd-ga…. @DefensieMin @VVD

VVD gaat in Midden-Delfland akkoord met regeerprogramma dat pleit voor 'eigen inwoners eerst' en sluiten azc nieuwrechts.nl/110762-vvd-ga…

.@D66, zouden jullie voortaan alsjeblieft zélf even willen vermelden welke plannen al in het regeerprogramma van Kabinet Schoof stonden, die jullie gewoon uit de Voorjaarsnota 2025 hebben gehaald? Dat zou ons een paar community notes schelen. Dank! #KabinetJetten

#Oproep Het houdt niet op, niet vanzelf... Ook deze tweet van D66 heeft weer een Community Note klaarstaan om te beoordelen. In dit filmpje wordt ook compensatie leenstelsel, naast verhoging jeugdminimumloon, gebracht als initiatief van D66 terwijl dat in regeerprogramma Kabinet Schoof stond. #CommunityNotes #KabinetJetten #Misleiding

⚠️ Nieuw D66-bullshit-alert❗️ D66 blijft afspraken uit het regeerakkoord van Kabinet Schoof verkopen als hun eigen plannen. Compensatie leenstelsel en verhoging jeugdminimumloon zijn GEEN initiatieven van D66. Compensatie leenstelsel: Amendement Omtzigt 36418 nr. 36, en staat in regeerprogramma Schoof begrotingsstukken OCW 2025/2026 kabinetsformatie2025.nl/site… Verhoging jeugdminimumloon werd door vorige SZW-minister Eddy van Hijum geregeld, niet door Vijlbrief. open.overheid.nl/documenten/… Komen dus allebei uit de koker van NSC. Stop met deze misleiding, @D66. Het begint triest te worden. #Misleiding #KabinetJetten

Waarom blijven jullie plannen uit het regeerakkoord van Kabinet Schoof verkopen als jullie eigen initiatieven? Compensatie leenstelsel en verhoging jeugdminimumloon zijn GEEN initiatieven van D66. Compensatie leenstelsel: Amendement Omtzigt 36418 nr. 36, en staat in regeerprogramma Schoof begrotingsstukken OCW 2025/2026 kabinetsformatie2025.nl/site… Verhoging jeugdminimumloon werd door vorige SZW-minister Eddy van Hijum geregeld, niet door Vijlbrief. open.overheid.nl/documenten/… Komen dus allebei uit de koker van NSC. Stop met deze misleiding. Het begint triest te worden.

Op D66 mag geen kritiek geleverd worden, want 'ze waren altijd duidelijk over hun standpunten en hebben nooit de asielwetten gesteund'. Op de PVV mag geen kritiek geleverd worden want 'als ze die novelle hadden gewild, hadden ze het amendement wel anders geschreven'. Helemaal mee eens! Dus heel fijn om te merken dat jullie met terugwerkende kracht ook NSC begrijpen! Want NSC is altijd helder geweest over het belang dat ze hechten aan (het toetsen aan) grondwettelijkheid en rechtsstatelijkheid. Oók als een coalitiepartner, na het opstellen van het hoofdlijnenakkoord en regeerprogramma (waar al een strenge asiel- en migratieaanpak in stond), ineens met een eigen tienpunteneisenlijstje komt. Of is de rechte rug van NSC dan ineens een andere rechte rug dan die van D66 en PVV? #OntvolgenMag #asielwetten #TweedeKamer

Zie Henri Bontenbal zitten, kan de man de dag nog beginnen met uit de bijbel te lezen. De C van christelijk is niet te vinden het regeerprogramma. Hardwerkend volk en ouderen worden ongelofelijk hard aangepakt. @HenriBontenbal

Zie Henri Bontenbal zitten, kan de man de dag nog beginnen met uit de bijbel te lezen. De C van christelijk is niet te vinden het regeerprogramma. Hardwerkend volk en ouderen worden ongelofelijk hard aangepakt. @HenriBontenbal

Corina, laten we wel wezen: Geert Wilders zat zelf aan de tafel toen hij Dick Schoof naar voren schoof en de handtekening zette onder dit regeerprogramma. Op dat moment had hij de ultieme onderhandelingsmacht.

Inderdaad. En dat soort trucjes flikten ze ook al op weg naar de TK-verkiezingen. Poppetjes op de juiste plaatsen en een brede, onechte glimlach met mooie woorden nu resulterend in een ruim 70-pagina’s leeg regeerprogramma want minderheid.

De C mag er wel af bij het CDA. Deze partij heeft daar gelet op het regeerprogramma niets meer mee.