Langdurig zieken activeren? Prima.
Maar laat ons ff eerst eerlijk zijn over de uitdaging.
Vandaag telt Vlaanderen meer dan 220.000 werkzoekenden én 227 knelpuntberoepen.
Die mismatch bestaat al jaren.
Ondanks alle trajecten, opleidingen en actieplannen raken duizenden vacatures in zorg, techniek, bouw en logistiek nog altijd niet ingevuld.
En nu komt de regering met een nieuw plan om langdurig zieken te activeren.
Mijn vraag is eenvoudig:
Als we er vandaag al niet in slagen om werkzoekenden massaal naar knelpuntberoepen te begeleiden, hoe gaan we dat dan wel doen met mensen die vaak kampen met burn-out, chronische pijn, fysieke beperkingen of andere gezondheidsproblemen?
Begrijp me niet verkeerd.
Mensen die kunnen werken, moeten alle kansen krijgen om terug aan de slag te gaan.
Maar activering zonder degelijk plan is geen beleid.
Dan stuur je mensen van een uitkering naar een traject, van een traject naar een opleiding, van een opleiding naar een wachtkamer, om uiteindelijk vast te stellen dat de fundamentele mismatch nog altijd bestaat.
Wie langdurig zieken wil activeren, moet eerst antwoorden op een veel moeilijkere vraag:
Waar gaan die mensen werken?
Wie gaat hen opleiden?
Welke werkgevers gaan hen kansen geven?
Welke jobs zijn aangepast aan hun mogelijkheden?
Hoe voorkomen we dat ze opnieuw uitvallen?
Want een jaarlijkse evaluatie is geen arbeidsmarktbeleid.
Een herbekeken dossier is geen job.
En een statistische daling van het aantal langdurig zieken is nog geen bewijs dat het onderliggende probleem opgelost is.
Als deze operatie meer moet zijn dan een politieke slogan, dan zullen begeleiding, omscholing, werkbaar werk en duurzame re-integratie centraal moeten staan.
Anders dreigen we dezelfde fout te maken die we al jaren maken: mensen verplaatsen in de statistieken, zonder de mismatch op de arbeidsmarkt werkelijk op te lossen.