Aðalatriðið í "söluræðu" ESB-sinna er að vextir muni lækka á Íslandi ef Ísland gerist aðildarríki ESB. Ein helsta ástæða hárra vaxta á hérlendis er virðisrýrnun krónunnar. Þessa rýrnun má rekja til viðvarandi hallareksturs og skuldasöfnunar ríkissjóðs, sem stafar af því að við höfum verið óheppin með stjórnmálamenn sem hafa komist upp með að moka peningum í botnlausa pytti, m.a. í viðleitni til að kaupa sér vinsældir frá sama fólki (græskulausum kjósendum) sem situr uppi með að fjármagna spillinguna, óráðdeildina, vopnakaupin o.fl. með stöðugt hærri skattgreiðslum í skiptum fyrir stöðugt lélegri opinbera þjónustu.
Vandi hins venjulega Íslendings er að hann sér ekki heildarmyndina, heldur aðeins þann hluta vandamálsins sem birtist í háum vöxtum. Ástæðan fyrir þessu sjónleysi er vissulega dagleg ráðgáta, en bráðabirgðaskýring mín á henni er sú að ríkisstjórnin, sem eyðir peningunum okkar, notar um 6000 milljónir króna til að fjármagna Ríkisútvarp sem notað er til að stýra umfjöllun um það hvers vegna ríkissjóður "þarf" að eyða peningunum eins og gert er. Á meðan halda má athygli fólks fjarri rót vandans, þá andmæla enn of fáir.
Svarið við ábyrgðarlausri meðferð á skattpeningum almennings og viðvarandi hallarekstri er ekki að ganga í ríkjasamband sem stýrt er af ólýðræðislegum "kommissörum" í Brussel. Nei, svarið er að krefjast meiri lýðræðislegrar ábyrgðar, meira gagnsæis hér heima, meiri ráðdeildar, minni spillingar, færri pólitískra gæluverkefna, minni ríkisafskipta, meiri niðurskurðar hjá íslenska ríkinu og lægri skatta. Ef við getum verið sammála um að íslenska ríkið sé illa rekið, þá eigum við að taka á þeim vanda sjálf, en ekki að leita grenjandi á náðir enn stærra skrifstofubákns handan úthafsins sem sjálft er illa rekið, ábyrgðarlaust og ólýðræðislegt. Ef þakið á húsinu okkar lekur er engin lausn í því fólgin að sprengja undan því grunninn.