คือเนื้อหา #Backrooms มันสะท้อนทางจิตวิทยาพอสมควร และมันก็ไม่ได้พุ่งเป้าเล่าเป็นอย่างๆ ทุกอย่างดูกระจัดกระจาย มันดูไม่เป็นระบบระเบียบ มันดูไม่เป็นแบบแผน และโดยนัย มันก็สะท้อนรูปแบบที่ดูไม่สมเหตุสมผลของนรกห้องลับเหมือนกัน ขณะที่เรื่องราวของหนัง มันไม่มีอะไรแปลกใหม่เลย แค่กลุ่มคนที่ค้นพบและเผอิญไปเจอเจ้าห้องลับนี้โดยบังเอิญ บางคนก็ดึงดูดด้วยความสงสัยใคร่รู้ บางคนก็เข้าหาด้วยจุดประสงค์อื่น และบางช่วงบางตอน ก็เอาตัวเองเข้าไปอยู่ในความเสี่ยงตามขนบหนังสั่นประสาทแบบนี้พอดู กระนั้น สิ่งที่เราประทับใจคือการกำกับฯ ของ เคน พาร์สันส์ นอกเหนือจากเทคนิคการกำกับ คือการทรีตเจ้าห้องลับ ให้ไม่ต่างจาก คาแรคเตอร์ตัวละครนึงของหนัง ในทุกครั้งที่เราเหยียบย่างเข้าไปในโถงสีเหลืองตุ่นที่ไม่น่าไว้วางใจ เราก็ไม่อาจคาดคิด หรือพินิจได้ถึงเหตุผลการดำรงอยู่ หรือเหตุการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้นได้ในสถานที่นี้ได้เลย จริงอยู่ บางช่วงบางตอนของเรื่องก็ดูเปิดเผยมากไป ขณะเดียวกันบางส่วนของมิติตัวละครก็ให้เวลาน้อย จนต้องช่วยตีความส่วนที่คลุมเครืออยู่ขณะนึง แต่อย่างนึงที่แน่นอนคือ พาร์สันส์ และเจ้านรกห้องลับนี่ ก็มาพร้อมศักยภาพที่น่าค้นหามากพอสมควร ทั้งการปูพื้นการมีตัวตนของห้องลับนี่และสะท้อนสภาพจิตใจของมนุษย์ การบิดเบี้ยว ขาดพร่องเชิงเหตุผล ทั้งในตรรกะและความรู้สึกได้อย่างแยบยล ส่วน พาร์สันส์ ถึงแม้การกำกับฯ บางช่วงก็อยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน แต่แทบทุกครั้งที่ มนุษย์ได้เหยียบย่างลงไปในห้องลับ มันก็มาพร้อมมวลบรรยากาศที่น่าอึดอัด แม้ในทุกมุมห้องอาจนำมาซึ่งความฉิบหาย แต่ก็ช่วยไม่ได้ ที่ในมุมนึงมันจะชี้ชวนให้น่าค้นหาเจ้าปริศนาอันกว้างใหญ่ไพศาลนี่ ปล. ไม่แน่ใจว่าใช่ไหม แต่ฉากสำรวจหนึ่งที่เป็นมุมกล้อง vhs camcorder และเปลี่ยนจาก live-action เป็น full-cgi แล้วกลับมาเป็น live-action แล้วเป็น full-cgi sequence อีกที แม่งน่าประทับใจมาก อีกทั้งยังชวนสั่นประสาทในคราวเดียว