“The problem in the Middle East is not, and has never been, the existence of the state of Israel. The problem is jihadism, Islamism, Islamic extremism, Islamofascism, militant Islam—or whatever words you want to use to describe the belligerence and triumphal lunacy of those who take the most pernicious doctrines of Islam too seriously.”
Onderstaand essay is het énige essay dat je als zionist nodig hebt. Print het uit, draag het voor aan je domdeugende progressieve ex-vrienden en vriendinnen en that’s it.
Sam Harris legt in zijn vernietigende betoog uit waarom hij weigert mee te gaan in de obsessie met Israël die sinds 7 oktober een groot deel van de westerse intelligentsia heeft overgenomen. Harris is het weliswaar eens met de kritiek die zijn gelijkgestemden hebben op de huidige regering Netanyahu, maar toch verandert dat voor hem niets aan de enorme morele afstand tussen Israël en de bewegingen die de Joodse staat willen vernietigen. En dat is natuurlijk volkomen logisch en integer.
Volgens Harris ligt de kern van het conflict niet in eindeloze discussies over historische claims, maar in de vraag wat partijen vandaag de dag nu daadwerkelijk willen. Wat zijn mensen bereid te verdedigen? Waarvoor zijn ze bereid te sterven? En waarvoor zijn ze bereid hun kinderen op te offeren? Juist daarin zit het fundamentele verschil tussen een vrije samenleving en bewegingen die de dood verheerlijken en martelaarschap verheffen tot hoogste ideaal.
Harris ziet het jihadisme als de werkelijke motor achter de talloze rampen in het Midden-Oosten. Hamas, Hezbollah en soortgelijke bewegingen vertegenwoordigen immers een totalitaire doodscultus die veel verder reikt dan territoriale conflicten. Harris stelt dat vrede mogelijk is zodra de jihadistische cultuur van verderf en martelaarschap verdwijnt. Ook waarschuwt hij dat een ontwapend Israël direct zou eindigen in een nieuwe genocide op Joden.
Een ander belangrijk thema in dit essay is de opvallende selectiviteit van de internationale verontwaardiging. Conflicten in Syrië, Jemen en Soedan eisen veel grotere aantallen slachtoffers, zonder vergelijkbare demonstraties, mediacampagnes of links-collectieve hysterie. Deze dubbele maatstaf is een moderne vorm van antisemitisme.
Harris verwerpt ook de beschuldiging van genocide aan het adres van Israël. Oorlogsmisdaden moeten volgens hem worden onderzocht en bestraft, maar genocide vereist een expliciete intentie tot uitroeiing. Juist dat onderscheid dreigt verloren te gaan wanneer een oorlog automatisch als genocide wordt bestempeld.
De conclusie is even simpel als confronterend: de obsessie met Israël zegt uiteindelijk veel meer over de morele verloedering van het Westen dan over Israël. Vrije samenlevingen kunnen zichzelf bekritiseren, hun leiders afzetten en hun fouten corrigeren. Genocidale ideologieën kennen die zelfcorrecties niet. Dat verschil is en blijft doorslaggevend.
Link in onderstaande tweet.