บรรยากาศยามเย็นหน้าโรงเรียนอนุบาลเต็มไปด้วยเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็กเล็กๆ ที่วิ่งกรูกันออกมาจากประตูรั้ว แสงแดดสีส้มอ่อนทอดผ่านเงาของสองชายหนุ่มที่ยืนเว้นระยะห่างกันพอสมควร—ทั้งคู่ต่างมีจุดหมายเดียวกัน คือรอคอยเด็กชายตัวน้อยที่เพิ่งเลิกเรียน พฤกษ์ยืนกอดอก สายตาจับจ้องไปที่ประตูรั้วโรงเรียน แผ่นหลังที่เคยดูมั่นคงบัดนี้กลับดูโดดเดี่ยวอย่างประหลาด ในขณะที่ธามซึ่งยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าวก็หยิบซองบุหรี่ขึ้นมา พลางชะงักมือเมื่อนึกได้ว่าที่นี่คือเขตโรงเรียน เขาเก็บมันลงกระเป๋ากางเกงอย่างรวดเร็วด้วยความเคยชิน "วันนี้ผมมารับเองก็ได้นะ..." พฤกษ์เอ่ยขึ้นเบาๆ โดยไม่หันไปมองคนข้างหลัง "งานที่บริษัทช่วงนี้คงหนัก ผมเกรงใจ" ธามแค่นยิ้มบางๆ นัยน์ตาคมกริบมองผ่านกลุ่มผู้ปกครองไปยังบานประตูโรงเรียน "ผมยังเป็นพ่อของลูกอยู่ ต่อให้สถานะของเรามันจะจบลงไปแล้ว แต่หน้าที่นี้ผมไม่เคยคิดจะลาออก" พฤกษ์เม้มปากแน่น ความเจ็บหนึบในอกยังคงทำหน้าที่ของมันได้ดีเสมอเมื่อต้องยืนอยู่ใกล้กันเช่นนี้ "ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น แค่ไม่อยากให้คุณต้องลำบาก เพราะเห็นหน้าผมแล้วมัน..." "มันทำไม?" ธามขัดขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าสั่นไหวอย่างยากจะปกปิด "มันทำให้คุณอึดอัด? หรือมันทำให้คุณนึกถึงเรื่องที่เพิ่งเซ็นเอกสารหย่ากันไปเมื่อเช้านี้?" พฤกษ์หันไปมองคนข้างกายเต็มตา ดวงตาสวยคู่นั้นเริ่มรื้นด้วยน้ำใสๆ ท่ามกลางเสียงจอแจรอบข้าง "มันทำให้ผม... ยังอยากจะเป็นครอบครัวกับคุณเหมือนเดิมไงธาม" คำสารภาพแผ่วเบาถูกกลบด้วยเสียงเรียกร้องหาพ่อแม่ของเด็กๆ ที่เริ่มวิ่งกรูออกมา ธามนิ่งงันไปครู่ใหญ่ แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด เขาหันมาสบตาอดีตคนรักด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ในวินาทีที่ร่างเล็กของลูกชายวิ่งเข้ามาสวมกอดขาของทั้งคู่ไว้พร้อมกัน ธามและพฤกษ์ต่างย่อตัวลงกอดลูกน้อย ความอบอุ่นที่ส่งผ่านจากร่างเล็กๆ นั้นราวกับเป็นสายใยบางๆ ที่ยังคงรั้งพวกเขาไว้ด้วยกัน แม้ในความจริง... วันนี้พวกเขาจะเป็นเพียง คนรู้จักที่ยังมีหัวใจดวงเดียวกันก็ตาม

คุ้มกับการขับรถไป3 ชมมาก

ขอเรียกเธอว่าแม่

ถ้าเขาตอบว่า '​เงาะ'​ พี่จะเชื่อมั้ย