تقریباً مدتیه که روزها رو فقط به عشق همین ساعتها تحمل میکنم؛ اینکه شب بشه، از سر کار برگردم و این بچه بشینه روزش رو برام تعریف کنه. از معدود چیزهاییه که این روزها سرپا نگهم میداره.
فکرشو بکن، صد روز بهت بگن بیا تو خیابون شعار بده مغز بقیه رو بگا، توام بیای شعار بدی که کوتاه نمیاین. بعد برن با قاتل رهبرت توافق کنن. چقدر تو بدبختی عرزشی😂