Dün İstanbul Havalimanı’nda uçaktan terminale otobüsle giderken, önümde duran orta yaşlı bir adam, önce ablası sonra da yeğeni olduğunu düşündüğüm birileriyle telefonda şu konuşmayı yaptı:
“Maşallah, subhanallah, Allah muvaffak etsin, barekallah.. Sen yazılıdan puanı al, mülakat bende Allah’ın izniyle, ya Hakimsin ya Savcı canım kızım”
Zerre haya, edep, kul hakkına riayet kalmamış belli ki, o kadar da rahat Allah’ı aracı kılıyor ki!
“Senin gibi oç bir dayısı olmayanların gözü yaşlı kaldı!”demek isterdim yüzüne karşı, buradan söylemekle yetiniyorum..