یارسان‌های ایران یک اصطلاح آیینی دارند: «اول و آخرْ یار». برای خودم اینطور بازنویسی‌ش کرده‌ام: «اول و آخر #ایران». ایران، زادگاه و مرگ‌گاه نیاکان و آیندگان ماست، و در دفاع از آن هر سود و زیانی، هر نام و ننگی، ناچیز است. مردگانمان را اینجا خاک کرده‌ایم، و اینجا به خاک خواهیم رفت.

- چرا قتل‌عامِ دی‌ماه غرب را تکان نداد؟ تیرِ خلاص در پیشانی، کشتار در بیمارستان، کشتار با اسنایپ و دوشکا، کودک‌کُشی، خانواده‌کُشی، رفیق‌کُشی، آتش‌نشان‌‌کُشی و جنایت‌های کم‌نظیرِ دیگر احتمالاً به این دلیل افکارِ عمومیِ غرب را به لرزه نینداخت که رژیم با حمایتِ پراکسی‌های اخوان‌المسلمین (قطر، ترکیه، و شرکا) در رسانه و آکادمیِ غرب توانست چپِ جهانی را به این جمع‌بندی برساند که یکی از اعضای «اردوگاهِ خودی» قتل‌عام کرده و مهم‌تر اینکه این عضوِ اردوگاه در جنگِ فعال با اسرائیل است. رژیم توانست این روایت را غالب کند که برجسته‌شدنِ این قتل‌عام باعث می‌شود روایتِ «غزة» کمرنگ شود. نایاک، اسلامگراهای غرب و شرق، پسااستعماری‌ها، محورمقاومتی‌ها و البته اکثریتِ نیروهای چپِ ایرانی هم به یاری‌اش آمدند تا روایت بسازند که موساد در خیابان‌های ایران بود و رژیم ده‌ها هزار پرواسرائیل را قتل‌عام کرد. چپِ جهانی همان‌گونه که گولاگ و هولومودور و جهشِ بزرگِ چینِ مائو و کشتارِ خمرهای سرخ را مسکوت گذاشته بود، این قتل‌عام را هم گذاشت. عادت و تجربه و انگیزه داشت. بعلاوه، مواضعِ ضدحماسِ ایرانیان عزمِ چپ را نه‌فقط در پرهیز از همدلی که در بایکوتِ قتل‌عام جزم کرد. متفکرانی که دهه‌ها کتاب‌هایشان ویترینِ کتابفروشی‌های ایران را قبضه کرده بود کلمه‌ای حرف نزدند و دولت‌های چپ از محکوم‌کردنِ جنایت تن زدند. خبری از کفیل‌های زندانیانِ سیاسی نشد و احساسات ظریف سلبریتی‌ها جریحه‌دار نشد. دولت‌های اروپایی نیز کاری جز اقدامات نمادین نکردند. در یک کلام: «موضوعی بشری» تبدیل به «موضوعی اردوگاهی» شد و توطئهٔ سکوت شکل گرفت. دست‌آخر راستِ انزواگرای امریکا هم به بایکوت پیوست و جبهه‌ای وسیع و نایکدست در بایکوت شکل گرفت. دیدیم که عمدهٔ نهادهای حقوق‌بشری و نهادهای عالیهٔ سازمان ملل نیز فروگذار کردند و رو برگرداندند. چپ‌های اروپایی، نهادهای حقوق‌بشری، حزبِ دموکرات امریکا، کنشگرانِ سیاسی (از ترکیه تا مصر)، رهبرانِ مذهبیِ مسیحی و مسلمان و متحدانشان یا مطلقاً سکوت کردند یا به رژیم یاری رساندند. چپ‌هایی که همواره ادعا می‌کردند در «سمت درست تاریخ» ایستاده‌اند، «سمتِ قتل‌عام‌کنندگان» ایستادند. آنها که برای کاهشِ نرخِ باروریِ فُک‌های دریای شمال عالم و آدم را عاصی می‌کنند صلاح ندیدند که برای حرف‌زدن از قتل‌عام در ایران کالری مصرف کنند. قتل‌عامِ دی‌ماه آزمون اخلاقی نیروهای سیاسی جهان بود. ملّتِ ما در عصرِ اینترنت و هوشِ مصنوعی در وضعیتی‌ست که روزگاری اوکراینی‌ها، روس‌ها، چینی‌ها، کامبوجی‌ها، و به‌نحوی یهودیان در اوجِ کشتار و بایکوت تجربه کرده بودند. چنین است و بود. با چنین جهانی سروکار داریم. در این جهان کمابیش تنهائیم. تنها و تنها خودمان را داریم. باید به پشتوانهٔ میراثِ عظیمِ خونینی که بر سر دست و روحمان داریم لحظه‌ای از روایت و روایت و روایتِ این جنایت کوتاه نیاییم. اگر یهودیان آشوویتس را از اعماق بایکوت به اعماق وجدان بشری کشاندند، ما نیز می‌توانیم. باید بتوانیم. حق نداریم به شکست گردن بگذاریم.

اگر ظرفیتِ شهرت و توانِ مقاومت در زندان ندارید یا از «فضیلتِ سکوت» در لحظاتِ سخت بی‌بهره‌اید، آخر و عاقبت‌تان شبیهِ توماج می‌شود. بعد از مدتی دیگر نه «سکوتِ تحمیلی» یا «اعترافِ اجباری»، که «خوش‌رقصیِ اختیاری» و «خون‌شوییِ آگاهانه» خواهید کرد.

آقای طاهری، دانسته یا ندانسته از تیم و پروپاگاندای رژیم دفاع می‌کنید. این بازیکنان به‌خاطرِ فساد و جنایتِ رژیم سرزنش نمی‌شوند، به‌خاطرِ پذیرش و مشارکت در فساد و پروپاگاندای رژیم است که طرد و تحقیر می‌شوند. این تیم را قاتلانِ بچه‌های ما با هلهله و حیدرحیدر بدرقه کرده‌اند. یک‌یکشان در تجمعاتِ رژیم حاضر شده‌اند و علیه مردم موضع گرفته‌اند. ندیده‌اید؟ نمی‌بینید؟ مطلقاً هیچ‌کدام مجبور نبودند از رژیم دفاع کنند ولی کردند. هیچ‌کدام مجبور نبودند به تجمعاتِ میدانی بروند ولی رفتند. رفتند تا عضوی از «مردمِ مبعوث» رژیم باشند و ویزای تیم را بگیرند. این «تیم‌ملّی» نیست، «تیمِ مبعوثِ محورِ مقاومت» است و اکثریتِ ملّت خواستارِ سرزنش و هو شدنش. ما ترجیح می‌دهیم صدای «تیمِ مقتول و محصور» ــــ‌مهران سماک، رشید مظاهری، مجتبی ترشیز، نصر آزادانی‌ و...ــــ باشیم تا این «بازیکنانِ مبعوث».

نامه‌ای درست و دقیق، بهنگام، و ایران‌نشان به فیفا. نمونه‌ای از اقدامِ حساب‌شده در فضای اپوزیسیونِ ایران. همان‌قدر که در ورزشگاه و خیابان باید اقدام کرد، در سطحِ نهادی و رسمی هم باید پیش رفت.

اینکه حرف‌های کسی با افسرانِ اطلاعاتِ سپاه مو نزند دو احتمال دارد و بس: یا او هدایت‌ شده یا افسرِ سپاه تحتِ هدایتِ اوست. ور زدن راجع به «آگاهی» که سرگرمیِ پنجاهفتی جماعت است؛ آن شخصِ خیلی آگاه باید پاسخ بدهد که حکمی ظاهراً در حدِ «اعدام» چطور واقعاً تبدیل به «عفو» می‌شود.

«ای آدمیزاد، تو کدام را بیشتر می‌پسندی؟ آن را که می‌خواهد به نام آزادی نان تو را ببُرد یا آن را که می‌خواهد در برابر دادن نان، آزادی‌ات را بگیرد؟» پاسخ: «توی صورت کدام یکی اول تف کنم؟» ـــــ کامو آبدانان و تمامِ ایران را ندیدی؟ باید هردو بار توی صورتِ تو و امثالِ تو تف کرد.

تیرِ خلاص در پیشانی و کشتار در بیمارستان و جنایت‌های کم‌نظیرِ دیگر احتمالاً به این دلیل افکارِ عمومیِ غرب را به لرزه نینداخت که رژیم با حمایتِ پراکسی‌های اخوان‌المسلمین (قطر، ترکیه، و شرکا) در رسانه و آکادمیِ غرب توانست چپِ جهانی را به این جمع‌بندی برساند که یکی از اعضای «اردوگاهِ خودی» قتل‌عام کرده و مهم‌تر اینکه این عضوِ اردوگاه در جنگِ فعال با اسرائیل است. رژیم توانست این روایت را غالب کند که برجسته‌شدنِ این قتل‌عام باعث می‌شود روایتِ «غزه» کمرنگ شود. نایاک و محورمقاومتی‌ها و البته اکثریتِ نیروهای چپِ ایرانی هم به یاری‌اش آمدند تا روایت بسازند که موساد در خیابان‌های ایران بود و رژیم جماعتی پرواسرائیل را قتل‌عام کرد. چپِ جهانی همان‌طور که گولاگ و هولومودور و جهشِ بزرگِ چینِ مائو و کشتارِ خمرهای سرخ را مسکوت گذاشته بود، این قتل‌عام را هم گذاشت. عادت و تجربه و انگیزه داشت. بعلاوه، مواضعِ ضدحماسِ ایرانیان عزمِ چپ را نه‌فقط در پرهیز از همدلی که در بایکوتِ قتل‌عام جزم کرد. در یک کلام: «موضوعی بشری» تبدیل به «موضوعی اردوگاهی» شد و توطئهٔ سکوت شکل گرفت. دست‌آخر راستِ انزواگرای امریکا هم به بایکوت پیوست و جبهه‌ای وسیع و نایکدست در بایکوت شکل گرفت. دیدیم که عمدهٔ نهادهای حقوق‌بشری و نهادهای عالیهٔ سازمان ملل نیز فروگذار کردند و رو برگرداندند. ملّتِ ما در عصرِ اینترنت و هوشِ مصنوعی در وضعیتی‌ست که روزگاری اوکراینی‌ها و روس‌ها و چینی‌ها و کامبوجی‌ها و به‌نحوی یهودیان در اوجِ کشتار و بایکوت تجربه کرده بودند. چنین است و بود. با چنین جهانی سروکار داریم.

بچه‌هیئتی حتا پس از مرگ هم توییت می‌زند که ثابت کند باخت نداده.

آن چهارتا بسیجیِ ساده‌لوح و جنایتکار که دورِ میدان‌ها «پرچمِ حـزب‌الله» دست می‌گیرند و بابتِ شلیکِ موشک و هدف‌شدنِ خاکِ ایران برای دفاع از او شیهه می‌کشند صادق‌ترند از اینهایی که با ژستِ فیلسوف و جامعه‌شناس «پرچمِ لبنان» منتشر می‌کنند. اینها می‌بینند که رئیس‌جمهورِ لبنان (و درنتیجه اکثریتِ لبنانی‌ها) لبنان را گروگانِ رژیم و حزب‌الله می‌دانند و همچنان به‌زور می‌خواهند پرچمِ کشورشان را هم مصادره کنند. از اینها رذل‌تر و وقیح‌تر کم پیدا می‌شود. رژیم بارها نشان داده که به وقتش اینها را جلو پای آنها قربانی می‌کند. ارزان‌قیمت‌اند.

پیشنهاد به ایرانیانِ آمریکا: بنری عظیم از مهران سماک، رشید مظاهری، نصر آزادانی، امیرحسین قادرزاده به جایگاه روبروی دوربین در ورزشگاه‌ها ببرید. این جام جهانی باید بزرگ‌ترین بحرانِ رسانه‌ای برای رژیم شود. از حالا برنامه بریزید. لحظه‌ای این سربازانِ محورِ مقاومت را آسوده نگذارید.

به‌نظرم در فردای سقوطِ رژیم برندینگِ نام‌ها و جغرافیای ساحلیِ ایران را به ایلان ماسک پیشنهاد کنیم. تأثیرگذاریش از رونالدو و مسی هم بیشتر است: X، گروک، گروک‌پدیا، و یک دوجین پلتفرمِ پیشتازِ دیگر پشتیبانی‌ش می‌کند. همین حالا نخستین جایی که پرچمِ شیروخورشید را به رسمیت شناخته X است.

یک پتروشیمی و چهارتا نیروگاه که چیزی نیست، شما بی‌وطن‌ها عینِ خیالتان هم نیست که کلِ ایران به پای حزب‌الله و نیابتی‌ها بسوزد و خاکستر شود. بعد ملّتی که فریاد می‌زند «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران» مقصر است؟ لعنت و نفرین به مرده و زندهٔ اول و آخرِ شما.

تو کجا و حیوان کجا؟ همدست‌های جنایتکارِ تو کجا و عالمِ پاکِ حیوانیَت کجا؟ کدام حیوان برای خوشامدِ حیوانی دیگر می‌رود لانه و آشیانهٔ خودش و همگونه‌هایش را به خطرِ نابودی می‌کشاند پست‌فطرت؟ کدام حیوان چنین می‌کند و باز طلبکار است؟ یک جو شرف و ایرانیَت در وجودِ حقیرِ وقیحت نیست که ببینی بودباش و سرنوشتِ ایران و ایرانی را برای مشتی تروریست در ضاحیه و بقاع (و نه لبنان) به نابودی کشانده‌اید. می‌بینی و جوری طلبکار هستی که دیگر باید حتم کرد جنوبِ لبنان و جبل‌عامل و ضاحیه (و نه حتا لبنان) را وطنِ خودتان می‌دانید. مشکلی نیست. از «شناسنامهٔ ایرانی» حرف می‌زنی و به همدست‌هایت گرا می‌دهی سیم‌سفیدِ بی‌صفت؟ ده‌ها هزار نفر از ملّتِ ما را قتل‌عام کردید و هزاران نفر را در اسارت دارید. تا یک‌یکِ آنها و داغدارانشان رضایت ندهند شناسنامهٔ تو و همپالگی‌هایت ایرانی نخواهد ماند. این خط و این نشان. تو کجا و عالمِ پاکِ حیوانات در اوجِ حیوانیت کجا؟

مجانینِ رژیم بارِ دیگر کشور را در دفاع از بقایای حزب‌الله به جنگ می‌کشند. چرا هیچ‌کدام از این صلح‌طلب‌ها و وطن‌پرست‌های موقتی صدایشان بلند نمی‌شود؟ چرا لالمانی گرفته‌اند؟ نکند بخش‌هایی از لبنان را وطن‌شان می‌دانند؟

اندوهِ لبنان شما را نکشت ولی کشورِ ما را ویران کرد و ویرانه خواهد کرد. لعنت و نفرین به مرده و زندهٔ شما.