Helaas gaat het niet goed met Nederland. Grote problemen blijven liggen, terwijl veel politici om de hete brei heen draaien of praten met meel in de mond. Daardoor groeit de afstand tussen politiek en samenleving, en daarmee ook de frustratie. Bij heel veel mensen. Ook bij mij. Terugkijkend op enkele recente uitlatingen van mijzelf merk ik dat die frustratie enkele keren te veel doorklonk in mijn publieke optredens. Dat was niet goed en soms ook gewoon onhandig geformuleerd. Daardoor ontstond afleiding van de inhoud en kregen anderen ruimte om semantische discussies te voeren in plaats van het echte debat aan te gaan. Niemand schiet daar iets mee op. Ik heb gepleit voor een asielstop en heb dat in de emotie onhandig verwoord. Wat ik bedoelde is dat een asielstop, als die er komt, gehandhaafd moet worden door de KMAR conform de bestaande geweldsinstructie. Maar laat ik kristalhelder zijn: het geweldsmonopolie ligt uitsluitend bij de overheid. Dat heb ik meerdere keren expliciet gezegd, maar doe ik bij deze nogmaals ondubbelzinnig. Eventueel geweld mag alleen worden toegepast als het echt niet anders kan, maar altijd proportioneel, zorgvuldig en binnen de grenzen van onze rechtsstaat en Nederlandse normen. Dat had ik duidelijker moeten formuleren. Dan over het woord ‘omvolking’. In een heimelijk opgenomen privégesprek gebruik ik dat woord reactief. Ik gebruik dat woord zelf niet actief, maar ik maak mij wel ernstige zorgen over het open-grenzenbeleid. Als we daar niets aan veranderen, zal de bevolkingssamenstelling van Nederland ingrijpend veranderen, met grote gevolgen voor onze cultuur, cohesie en vrijheid. Wat mij zorgen baart, is de manier waarop politici op rechts structureel worden gedemoniseerd. De organisatie die nu aangifte tegen mij doet, beschuldigde eerder Caroline van der Plas, Dilan Yeşilgöz en Geert Wilders van medeplichtigheid aan ‘genocide’. Ruben Brekelmans werd gisteren door nota bene een VVD-burgemeester ‘gevaarlijk’ genoemd omdat hij vindt dat gemeenten zelf moeten kunnen beslissen over de komst van een AZC. En wanneer Lidewij de Vos, Mona Keijzer of ikzelf in gesprek gaan met inwoners over hun zorgen over immigratie, veiligheid of leefbaarheid, worden we weggezet als ophitsers of extremisten die de democratie zouden ondermijnen. Terwijl luisteren naar burgers juist een kerntaak van volksvertegenwoordigers hoort te zijn. Ondertussen roept een burgemeester op om het leger in te zetten tegen de eigen bevolking. Over die toepassing van maximaal geweld hoor ik dan weer opvallend weinig ophef. Ook zijn er burgemeesters die samen met organisaties die geïnfiltreerd zijn door het terroristische Hamas de Nakba herdenken, en daarmee conflicten van ver naar Nederland halen. Via openbare verklaringen en geschiedvervalsing wordt de Joodse gemeenschap vogelvrij verklaard en opgejaagd. Ook daar blijft de verontwaardiging vaak uit. Nu roept Jesse Klaver iedereen van links tot rechts op om mij te veroordelen omdat ik zogenaamd zou hebben opgeroepen tot geweld. Dat heb ik niet gedaan en dat weet hij ook.   Ja Jesse, woorden doen ertoe. Die van mij, maar ook die van jou. Juist omdat woorden ertoe doen, plaats ik deze verklaring en neem ik afstand van onhandige formuleringen die ik heb gebruikt. Maar jouw woorden en frames, gecombineerd met jouw grote bereik, hebben mede geleid tot ernstige bedreigingen aan mijn adres. Dat kan toch ook niet de bedoeling zijn. Ik roep daarom iedereen in de politiek, van rechts tot links – ja Jesse, dus ook jou – op om te stoppen met het eindeloze framen en veroordelen van elkaar en eindelijk samen serieus werk te maken van de problemen waar Nederlanders dagelijks mee worstelen. Een asielstop regel je niet zomaar. Daar is juridische moed voor nodig, eensgezindheid en een rechte rug richting de EU. Maar als we blijven ruziën en elkaar blijven demoniseren, worden de problemen alleen maar groter.

Gidi Markuszower is knettergek. En staatsgevaarlijk. Oproepen tot geweld tegen Palestijnse vluchtelingen. Een nieuw dieptepunt. Deze man dient niet in het belang van Nederland. Zijn loyaliteit ligt bij Israël en het wordt tijd dat daar eens goed onderzoek naar wordt gedaan.