Wat Geert Wilders vandaag zei, is zó eenvoudig en zó waar. Hij verwoordde de kern die iedereen uit het oog verliest.
Want hoe idioot is het eigenlijk dat er anno 2025 betogingen nodig zijn om af te dwingen dat Nederland een land blijft? Burgers dragen belasting af en mogen verwachten dat de staat hen beschermt en de grenzen bewaakt. Dat is toch wel het minste. Toch gaan mensen de straat op om zulke vanzelfsprekendheden terug te eisen. Een volk heeft recht op het behoud van hun land. Hoe krankzinnig is het dat wie dit uitspreekt wordt weggezet als extremist? Precies! Maar dit is wél de werkelijkheid waarin we nu leven.
Wilders benoemde vandaag in de Kamer wat miljoenen Nederlanders dagelijks ervaren: de gevolgen van decennialang openstaande grenzen en wanbeleid. Nederland is veranderd in een opvanggebied voor migranten die helemaal niets met onze waarden of cultuur hebben. Integendeel. Criminaliteit onder deze groepen is buitenproportioneel hoog en op de woningmarkt worden burgers verdrongen door statushouders, die voorrang krijgen. Dat zijn feiten, geen meningen.
Ons land bestaat dankzij eeuwen van verzet: tegen Spaanse overheersing, Franse legers, Duitse bezetters en tegen de islamitische jihad die Europa al eeuwenlang bedreigt. Zonder die strijdbaarheid was Nederland allang verdwenen. Vandaag wordt diezelfde drang tot overleven - de basisbehoefte aan veiligheid, samenhang en gemeenschap - als verdacht bestempeld. Dat is de kwaadaardige omkering van ieder gezond verstand. Alleen in totalitaire, dystopische systemen komt het zover!
Intussen neemt de druk in dorpen en steden overal toe: onveiligheid, spanningen, vervreemding. Overal verrijzen azc’s. Burgers zien hun leefomgeving verloederen door de eindeloze instroom van mensen die niets bijdragen. En nergens wordt rekening gehouden met de rechten van de gewortelde bevolking.
Er is nóóit een democratische meerderheid geweest voor deze massa-immigratie, voor deze invasie. Geen verkiezing of referendum heeft ooit draagvlak opgeleverd voor het binnenhalen van willekeurige, niet-integreerbare vreemdelingen.
Toch is dit beleid doorgedrukt via internationale verdragen, Europese verplichtingen en ambtelijke constructies, die buiten het zicht van de burger tot stand kwamen. Het mandaat dat wij aan onze volksvertegenwoordigers toevertrouwden, werd achter onze rug verkwanseld. Uit naam van de rechtsstaat werd de democratie buitenspel gezet. De rechtsorde is verworden tot een wapen waarmee elites de bevolking disciplineren en onderdrukken. Een systeem dat beweert burgers te beschermen, maar hun het meest fundamentele recht ontzegt: het recht om een gemeenschap te blijven binnen eigen landsgrenzen.
Wij eisen ons mandaat terug. Wij willen onze gemeenschap behouden. Wij willen dat de inwoners van Nederland weer centraal staan. Dat heeft niets met extremisme te maken, maar alles met de essentie van burgerschap.