سنتکام از خاورمیانه نخواهد رفت اسراییل از جنوب لبنان عقب نشینی نخواهد کرد پولی حتی یک دلار آزاد نخواهد شد «مگر ۳ میلیارد تراستی خصوصی در امارات و ۳ میلیارد از قطر بصورت وام نه آزادسازی بعد از انجام تعهدات» صنایع اتمی بر چیده خواهد شد خسارت اعراب باید داده بشه هرمز باز میشود بازرسان در طول ۶۰ روز اورانیوم ها را پیدا و رقیق و باید به امریکا ارسال بشود حالا خودتان حساب کنید، کم و کیف تفاهم و پیروزی جمهوری اسلامی را بر امریکا و اسراییل

از فردای مرگ یک دیکتاتور، هیچ چیز شبیه گذشته نیست واقعیت فقط ۳۰ روز زمان خواست تا توهم پیروزی و مقاومت فرو بریزد. رژیمی که تا دیروز برنامه اتمی، موشکی و جان خامنه ای ،خطوط قرمزش بود و آن را غیرقابل مذاکره می‌دانست، امروز هم مرگ خامنه ای را هضم کرد و ناچار به عقب‌نشینی و معامله بر سر همان‌ها شده است. اما این شکست در بیرون مرزها متوقف نمی‌ماند. هر شکستی که یک نظام را وادار به عبور از خطوط قرمز خودش کند، دیر یا زود به درون ساختار نیز سرایت می‌کند. آمریکا الزاماً مشکل ساختاری با این رژیم ندارد؛ حتی ممکن است ادامه همین ساختار را از بی‌ثباتی و بی‌نظمی کمتر پرهزینه بداند. اما مسئله اصلی جای دیگری است: نظامی که برای بقا مجبور به جراحی بیرونی شود، ناچار به جراحی درونی نیز خواهد شد. و مثل الاکلنگ است و اثر آن ناخواسته است و اینجاست که بحران آغاز می‌شود. یک جناح هر عقب‌نشینی را خیانت می‌داند و جناح دیگر آن را شرط بقا. اما همان اندیشه‌ای که این بن‌بست را ساخته، نمی‌تواند راه خروج از آن باشد. تمام دیکتاتوری ها از اولین عقب نشینی و اصلاح شروع به فروپاشی می کنند از همین نقطه، شکست بیرونی به شکاف درونی تبدیل می‌شود؛ و بسیاری از فروپاشی‌ها دقیقاً از همین‌جا آغاز شده‌اند و نقطه شکست رژیم بسرعت آغاز خواهد شد

و ذات شما را…

نتانیاهو: هیچ توافقی شکل نخواهد کرد من موافقم ، شکی ندارم شما چطور؟

در بازهٔ پنج روز آینده، یا جنگ آغاز می‌شود، یا پنجرهٔ بعدی درگیری حدود چهل روز بعد باز خواهد شد اگر سناریوی دوم رخ دهد، الزاماً به معنی توافق نیست دیپلماسی چهار مرحله دارد: چارچوب ، تفاهم، توافق، و اجرای توافق. هر توافقی باید به امضا کنگره برسد، که حتی جمهوریخواهان و معمار جنگ سناتور «گراهام» که هر روز تهدید میکند باید به امضا کنگره برسد، که ممکن نیست؛ و هر ترک تخاصمی نیز نیازمند تضمین شورای امنیت است، که اسراییل و امریکا هیچوقت چنین تضمینی نمیدهند نتیجه: سناریوی دوم اگر اتفاق بیافتد چارچوب تفاهمی بعید نیست، اما به مراحل بعدی و توافق نخواهد رسید و در آخر: جنگ نه اختیار که امری ضروری و حتمیست، و سقوط اجتناب ناپذیر…