Morgen gaat het EU-migratiepact in.
Alsof een extra laagje Brusselse bureaucratie de wond zal helen die ze zelf hebben veroorzaakt.
Dit is geen beleid meer.
Dit is verraad op staatsniveau.
Ze wisten het allemaal: de oververtegenwoordiging in geweld, de parallelle samenlevingen, de netto-last, het verdwijnen van het oude vertrouwen in onze straten. Toch kozen ze ervoor om de grenzen open te houden en de eigen bevolking te laten betalen met onveiligheid, hogere kosten en een land dat steeds minder van ons voelt.
Kijk naar Belfast.
Het was geen “messteek”. Het was een Soedanese asielzoeker die een 44-jarige lokale man vastpinde en met een keukenmes herhaaldelijk in gezicht, ogen en rug stak tot hij een oog verloor.
Een brute, archaïsche razernij. Mensen die onderaan stonden toen de beschaving werd uitgedeeld, die nu in onze steden losgelaten worden op een volk dat hen nooit heeft uitgenodigd.
En wat doet de elite? Ze veroordelen de rellen, spellen ons de les dat
we moeten zwijgen en ondergaan; en draaien ondertussen door met hetzelfde pact dat meer van hetzelfde belooft.
Dit is geen misrekening.
Dit is een bewuste keuze om onze vrouwen hun vrijheid af te nemen, onze wijken te veranderen in zones van angst, en onze kinderen een erfdeel na te laten dat holler is dan het hunne.
Eigen volk systematisch op de tweede plaats.
Ik minacht deze politieke klasse met alles wat ik in me heb.
Niet omdat ze dom zijn, maar omdat ze ons continent hebben uitgehold terwijl ze zichzelf en hun idealen belangrijker vonden.
Het pact is geen oplossing.
Het is een volgende leugen in een lange reeks.
En de rekening?
Die ligt bij ons.
Bij de mensen die hier altijd al woonden.
Genoeg.