🔹 ผลกระทบของการหยิบ “ความสมจริง” มาใช้ข่มกัน อย่างที่บอกไปในหัวข้อก่อนหน้า คลิปแนวเทียบกราฟิกกับความสมจริงมันไม่ได้มีปัญหา (problematic) ในตัวของมันเอง แต่จุดที่ทำให้เกิดประเด็นดราม่าก็คือการที่มีเกมเมอร์บางส่วน ได้หยิบความล้ำของเกม RDR2 ที่ปรากฏอยู่ในคลิปประเภทนี้มาใช้ตัดสินและดูถูกเกมอื่น ๆ ที่ไม่ได้ล้ำเท่าว่าเป็นเกมที่ “ไม่มีคุณภาพ” หรือ “น่าผิดหวัง” ซึ่งการตัดสินตัวเกมด้วยมุมมองลักษณะนี้ก็มีความลักลั่นในหลายจุดมาก อย่างแรกคือกราฟิกและความล้ำของโลกในเกมเป็นเพียงหนึ่งในหลายสิบองค์ประกอบของหนึ่งวิดีโอเกมเท่านั้น ซึ่งการที่เกม ๆ หนึ่งไม่ได้ล้ำในจุดนี้เท่ากับ RDR2 ไม่ได้หมายความว่าเกมนั้นจะเป็นเกมที่ “ไม่มีคุณภาพ”  อย่างที่สองคือไม่ใช่ทุกเกม AAA จะเลือกนำเสนอกราฟิกและความเป็นไปของโลกในเกมแบบสมจริง (realistic) สุดกู่เหมือนกับ RDR2 หรือ The Last of Us Part II กับ Death Stranding 2… ท้ายที่สุด ผลงานเกมแต่ละชิ้นงานล้วนมีทิศทางของงานศิลป์และดีไซน์ของโลกในเกม ที่แตกต่างและตื้นลึกหนาบางตามทิศทางที่พวกเขาอยากนำเสนอ  อย่างที่สามคือ RDR2 เป็นเกม AAA ที่มีงบประมาณในการสร้างถึง 370 ถึง 540 ล้านดอลลาร์สหรัฐเลย ซึ่งเป็นตัวเลขงบประมาณที่สูงกว่าค่าเฉลี่ยของเกม AAA โดยทั่วไปในตลาดถึง 3-4 เท่าตัว มากไปกว่านั้น เกมนี้ยังมีกรอบเวลาในการสร้างนานถึง 8 ปีเต็ม เพราะฉะนั้น การหยิบเกมที่มีงบการสร้างและเวลาในการผลิตที่สูงเสียดฟ้าอย่าง RDR2 มาใช้เป็นเทียบกับเกม AAA อื่น ๆ หรือเกมสเกลต่ำลงมา ก็ย่อมมีความผิดฝาผิดตัวอยู่แล้ว ยิ่งเป็นการเอาองค์ประกอบด้านกราฟิกและความล้ำของโลกในเกมเพียงอย่างเดียวมาใช้ตัดสินเกมอื่นก็ยิ่งแล้วใหญ่ 🔹 ความชุลมุนเมื่อมีคนบางกลุ่มหยิบเกมอื่นมาดูถูก RDR2 เพื่อโต้ตอบ โพสต์โซเชี่ยลที่หยิบคลิปเทียบ RDR2 ไปใช้เป็นเครื่องมือในการถากถางเกมอื่นนั้นสามารถพบเห็นได้เป็นประจำอยู่เรื่อย ๆ ไม่ว่าจะใน Facebook, YouTube, Twitter (X) หรือแม้กระทั่งในเว็บกระทู้ของชาวโลกอย่าง Reddit ก็มีให้พบเห็นบ่อยไม่ต่างกัน ซึ่งก็มีคนจำนวนไม่น้อยที่ได้เข้าไปแสดงความคิดเห็นอย่างตรงประเด็นถึงความไม่สมเหตุสมผลของพฤติกรรมดังกล่าว  อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์ทั้งหมดก็ได้ทวีคูณความอลหม่านขึ้นไปอีก เนื่องจากมีคนบางกลุ่มเลือกที่จะตอบโต้ด้วยวิธีการหยิบเกมอื่น ๆ  มาใช้ในการดูถูก RDR2 ซึ่งนี่ก็นับเป็นอีกหนึ่งปัญหาเช่นกัน เพราะการหยิบเกมที่ตัวเองชอบมาใช้กด RDR2 เพื่อตอบโต้กระแสดังกล่าว ก็เป็นพฤติกรรมที่ไม่ได้แตกต่างไปจากสิ่งที่แฟนเกม RDR2 บางกลุ่มหยิบเกมนี้มาใช้ดูถูกเกมอื่นเช่นกัน 🔹 เรารักและเชิดชูเกมที่ชอบได้โดยไม่ต้องดูถูกเกมอื่น สิ่งที่ผู้เขียนมองว่าเป็นต้นตอของปัญหาทั้งหมดนี้ไม่ใช่การมีอยู่ของคลิปเทียบสักเท่าไหร่ แต่มันเป็นเรื่องของพฤติกรรมคนบางกลุ่มในสังคมโลกอินเทอร์เน็ต ที่หยิบยกเกมที่ตัวเองชอบมาใช้ดูถูกเกมอื่นเสียมากกว่า อย่างในเคสของดราม่าทั้งหมดนี้ เราก็ได้เห็นทั้งคนที่หยิบ RDR2 มาใช้กดเกมอื่น และในขณะเดียวกัน เราก็ได้เห็นคนที่หยิบเกมที่ตัวเองชอบมาใช้กด RDR2 เพื่อตอบโต้เช่นกัน ซึ่งการแสดงความเห็นและตอบโต้กันในลักษณะ “เกมฉันดีกว่าเกมเธอ” นั้นไม่ได้นำพาไปสู่สิ่งดี ๆ เลย  วิดีโอเกมคือหนึ่งในงานศิลปะประเภทหนึ่งที่มีแรงดึงดูดและความแนบแน่นกับจิตใจของคนเล่นมาก เพราะงั้น เมื่อไหร่ก็ตามที่เราเจอวิดีโอเกมที่โดนเส้นและเป็นมาสเตอร์พีซ “สำหรับเรา”... เราก็ย่อมเชิดชูและคลั่งไคล้ในผลงานเกมชิ้นนั้นเป็นธรรมดา แต่อย่าลืมว่าความชอบและรสนิยมเป็นเรื่องของปัจเจกบุคคลมาก แม้เราหลายคนจะมีไม้บรรทัดเกี่ยวกับ “คุณสมบัติของเกมที่ดี” ที่ใกล้เคียงในบางจุด แต่ท้ายที่สุด เรื่องความชอบก็ยังเป็นเรื่องปัจเจกบุคคลอยู่วันยังค่ำ เกมหนึ่งเกมสามารถมีทั้งคนที่ชอบและไม่ชอบ ซึ่งเรามีสิทธิ์ทุกประการที่จะรู้สึกชอบและไม่ชอบเกมนั้น ๆ หลังจากที่ได้เล่นมัน แต่สิ่งสำคัญที่ต้องพึงระลึกไว้คือ เราสามารถเชิดชูและเชยชมเกมที่เราชอบได้ โดยที่เราไม่จำเป็นต้องหยิบยกเกมอื่นมาดูถูก ที่สำคัญคือเราต้องเคารพความคิดเห็นและความชอบของผู้อื่นด้วยเช่นกัน หากเราทุกคนเข้าใจในจุดนี้ เราก็จะได้มีพื้นที่ในการพูดคุยแลกเปลี่ยนกันอย่างสนุกสนานและไม่ toxic เกี่ยวกับเรื่องเกม รวมไปถึงเรื่องภาพยนตร์ ซีรี่ส์ และวรรณกรรมได้ แม้มันอาจฟังดูเป็นเรื่องที่ทำได้ยากมากในสังคมอินเทอร์เน็ตที่ทุกคนพร้อมจะเปิดสกิลอัลติเมตใส่คนแปลกหน้าอยู่ตลอด แต่หากเราทำได้ พื้นที่แห่งการเม้าท์มอยแลกเปลี่ยนก็คงจะกว้างใหญ่ขึ้นอยู่ไม่น้อยเลย (จบ)

🔵 ประวัติของเกมแนว Walking Sim แม้หลายคนจะยกให้ Dear Esther ผลงานเกมจากปี 2012 เป็นเกม Walking Sim แบบที่เรารู้จักกันในทุกวันนี้ แต่ความจริงแล้วรากของแนวนี้ย้อนกลับไปไกลกว่านั้น              ในยุคของ Doom ภาคต้นฉบับผู้เล่นจำนวนมากใช้เครื่องมือม็อดสร้างฉากที่ไม่มีการต่อสู้ บางคนสร้างบ้านของตัวเอง บางคนจำลองออฟฟิศ หรือพื้นที่ธรรมดาที่ไม่มีศัตรู ไม่มีเป้าหมายชัดเจน มีเพียงพื้นที่ให้เดินสำรวจ นี่คือจุดเริ่มต้นของแนวคิดว่า “ถ้าเราเอาการต่อสู้ออกไป เหลือแค่การเดินสำรวจ โลกในเกมยังน่าสนใจอยู่ไหม?” และเมื่อ The Chinese Room ปล่อย Dear Esther ในปี 2012 เกมนี้แทบไม่มีอะไรเลยนอกจากการเดินบนเกาะร้าง ฟังเสียงบรรยาย และปล่อยให้ผู้เล่นปะติดปะต่อเรื่องราวเอง แต่มันกลับสร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั้งวงการ เพราะมันพิสูจน์ว่า “เกม” ไม่จำเป็นต้องมีศัตรูให้ยิงเสมอไป  และแน่นอนแม้แต่ Dear Esther เองก็ถูกโจมตีอย่างหนักในตอนที่ตัวเกมถูกปล่อยออกมาในตอนนั้น 🔵 ยุคทองของ Walking Sim หลังจากความสำเร็จของ Dear Esther… เกมแนวนี้ก็เติบโตอย่างรวดเร็ว เรียกได้ว่าเข้าไปยึดตรึงพื้นที่จำนวนไม่น้อยในแวดวงเกมอินดี้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา Gone Home ใช้บ้านร้างธรรมดาเล่าเรื่องครอบครัวแตกสลายได้อย่างทรงพลัง The Beginner’s Guide เปลี่ยนการเดินสำรวจให้กลายเป็นบทสนทนาว่าด้วยศิลปะและความสัมพันธ์ระหว่างผู้สร้างกับผู้เล่น Firewatch เติมบทสนทนาและความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครเข้าไป จนกลายเป็นหนึ่งในเกมอินดี้ที่ประสบความสำเร็จที่สุดของยุค What Remains of Edith Finch ยกระดับการเล่าเรื่องในเกมแนวนี้ไปอีกขั้น หยิบสถาปัยกรรมและการออกแบบฉากมาเป็นหัวใจสำคัญของการเล่าเรื่อง จนหลายคนยกให้เป็นหนึ่งในผลงานเล่าเรื่องดีที่สุดของวงการเกม  The Stanley Parable ยกระดับการเล่าเรื่องสุดเกรียนจนโดนใจคนทั่วโลก  Mouthwashing เกมอินดี้สุดดำดิ่งที่สร้างกระแสโด่งดังไปทั่วโลกในปี 2024  Walking Sim  “ก้าวเดิน” อย่างไม่หยุดยั้ง มันพัฒนาวิธีเล่าเรื่องมาตลอดตามยุคสมัย จนมาถึงผลงานล่าสุดที่กลายเป็นกระแสบนโลกอินเตอร์เน็ตและจุดการถกเถียงนี้กลับมาใหม่อีกครั้งอย่าง Mixtape 🔵 ผสมความสยองพัฒนาต่อยอดไปอีกระดับ หนึ่งในวิวัฒนาการที่น่าสนใจที่สุดของ Walking Sim คือการผสมเข้ากับ Horror นักออกแบบเกมอย่าง Jessica Harvey ผู้สร้างเกม Paratopic เคยให้สัมภาษณ์ไว้ว่าเธอรู้สึกว่า Walking Sim หลายเกมยังขาดระบบที่สร้างความรู้สึกร่วมในเกมการเล่นอย่างแท้จริง และทำให้เธอได้ไอเดียนำความสยองเข้ามาผสมกับแนวเกมนี้ เพราะความกลัวคืออารมณ์ที่เกิดขึ้นได้ทันทีโดยไม่ต้องพึ่งระบบที่ซับซ้อน หลังจากนั้นมา Walking Sim ที่ใส่ความสยองขวัญหรือ Horror ก็เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง Outlast, Amnesia: The Dark Descent มาจนถึง SOMA และ PT (ที่กลายเป็นต้นแบบเกมสยองขวัญอีกหลายโหล) เกมเหล่านี้พิสูจน์ให้เห็นว่าการตัดระบบการต่อสู้ออก ไม่ได้ลดความเข้มข้นของเกม แต่มันทำให้ทุกก้าวที่ผู้เล่นเดินเต็มไปด้วยแรงกดดัน  ผู้พัฒนาสามารถใส่การนำเสนอหลายอย่างได้มากขึ้นเมื่อผู้เล่นไม่สามารถยิงโต้ตอบกับศัตรูตรงหน้าได้  ข้อจำกัดกลายเป็นประตูบานใหม่ที่เปิดทางให้มีการนำเสนอในมุมมองแปลก ๆ  Walking Sim กับแนว Horror กลายเป็นคู่ผสมที่ทรงพลังและได้รับความนิยมมาจนถึงปัจจุบัน 🔵 อนาคตของ Walking Sim  สิ่งที่น่าสนใจที่สุดคือ แม้ Walking Sim จะมีอิทธิพลสูง ได้รับการยอมรับมากขึ้น (แม้จะมีดราม่าให้เถียงกันแทบทุกปี) แต่มันยังเป็นแนวเกมที่ไม่มีใครนิยามได้สมบูรณ์ มันสามารถผสมกับ Horror กับ Puzzle กับ RPG ใส่ระบบสนทนา ใส่ระบบตัวเลือกถามตอบ หรือจะใส่ระบบต่อสู้เข้ามาก็ได้เหมือนกัน นักพัฒนาหลายคนเชื่อว่านี่คือเพียงจุดเริ่มต้น เพราะ Walking Sim ไม่ใช่สูตรสำเร็จ แต่มันเป็นปรัชญาการออกแบบเกมอย่างหนึ่ง มันพาเราไปสำรวจประสบการณ์ที่ “ช้าลงแต่ลึกขึ้น” Walking Simulator คือหนึ่งในตัวอย่างสำคัญที่สุดว่าวิดีโอเกมยังเติบโตได้ต่อไปอีกโดยไม่มีข้อจำกัด มันพิสูจน์ว่าเกมไม่จำเป็นต้องยึดติดกับชัยชนะ การแข่งขัน หรือการมีอุปสรรคเสมอไป แค่การเดินผ่านบ้านว่างเปล่า สำรวจสถานีอวกาศร้าง หรือเฝ้ามองวิวเงียบ ๆ พร้อมฟังเรื่องราวที่ค่อย ๆ คลี่คลาย ก็เพียงพอจะสร้างประสบการณ์ที่ตราตรึงไม่แพ้เกมฟอร์มยักษ์ที่เต็มไปด้วยฉากระเบิดหรือกระสุนท่วมจอ Walking Sim อาจเริ่มต้นจากคำดูถูก แต่วันนี้มันกลายเป็นหลักฐานสำคัญว่า วิดีโอเกมยังมีพื้นที่ให้ทดลอง เติบโต และนิยามตัวเองใหม่ได้เสมอ และบางที ในโลกที่เกมหลายเกมพยายามทำให้ผู้เล่น “วิ่ง” การมีเกมบางเกมเลือกให้เรา “เดิน” ก็ไม่ใช่เรื่องแย่เสมอไป  วันนี้ลองลดจังหวะความเร็วในชีวิตและการเล่นเกมคุณอาจค้นพบเกมโปรดเกมใหม่ในชีวิตก็เป็นได้  (จบ)

🔗‍️ คลิปที่รายการ Behind the Voice เชิญนักแสดง Zeno มาสัมภาษณ์ youtu.be/W3fhgWZtl7U?si=sFxr…

🔹 แอ็กชั่นยอดเยี่ยมถึงใจไม่แพ้การลอบเร้น ระบบต่อสู้ ต่อยเตะ การคว้าปืนมายิงกัน กับอะไรอีกหลายอย่างของ 007 First Light นั้นชวนให้เรานึกถึงเกม Uncharted อยู่พอตัว แต่มันมีรายละเอียดลึกยิ่งกว่า  ในจังหวะที่เป็นการต่อสู้กันด้วยมือเปล่า บอนด์ สามารถปัดป้องได้รอบทิศทางหรือฉากหลบการโจมตีแบบจับตัว ปุ่มต่อยจะมีแค่ปุ่มเดียว แต่เราสามารถกดรัวหรือกดค้าง เพื่อให้เป็นคอมโบแบบที่เราต้องการ เช่น จังหวะที่ศัตรูตั้งการ์ด เราก็สามารถใช้คอมโบต่อยท้องเพื่อให้ศัตรูเปิดช่อง  ปุ่มจับเราก็สามารถใช้มันในการคว้าศัตรูแล้วเหวี่ยงใส่กำแพง หรือเหวี่ยงให้ตกฉากเลยก็ยังได้ แต่ถ้าคุณกดปุ่มจับค้างเอาไว้ มันจะเป็นการลากศัตรูเข้าไปชนกำแพงหรือชนสิ่งของใด ๆ ที่เป็นอันตรายในฉาก ยิ่งพอมีกลไกแบบเกม Hitman ที่เราสามารถทำให้ฉากกลายเป็นสิ่งอันตราย นั่นก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่งในการต่อสู้ อย่างคุณสามารถแฮ็กเครื่องปั่นไฟให้เกิดไฟรั่ว แล้วเหวี่ยงศัตรูเข้าไปโดนช็อตก็ยังได้  ส่วนในฉากยิงกัน แม้ว่าความรู้สึกโดยรวม บอนด์จะมีความคล่องแคล่วว่องไว คล้ายกับเนธาน เดรค แต่เขาทำอะไรได้มากกว่า ความแตกต่างของเกมนี้คือปืนและกระสุนที่เราพกได้จะมีจำกัดมาก ๆ เราพกได้แค่ปืนยาวกับปืนสั้น กระสุนสำรองก็จะพกได้แค่อย่างละแม็ก  ดังนั้นเราจะต้องคอยฉกฉวยอาวุธจากศัตรู หรือใช้อะไรอย่างอื่นเป็นตัวทุ่นแรง อย่างการใช้นาฬิกาของบอนด์แฮ็กให้ท่อไอน้ำระเบิดใส่ศัตรู การยิงปืนก็ไม่จำเป็นต้องยิงให้ตายอย่างเดียว ถ้าศัตรูถูกยิงที่มือ ปืนจะหลุดจากมือศัตรู หรือการยิงขาก็จะทำให้พวกมันล้ม เปิดช่องให้เรากดเทคดาวน์ในจังหวะสั้น ๆ  หรือตอนที่คุณกระสุนหมด คุณก็สามารถเขวี้ยงปืนกระแทกหน้าศัตรู ที่ก็เป็นการเปิดช่องให้ Takedown เช่นกัน การที่เกมมีกระสุนให้ไม่มาก ก็เพื่อบีบให้เราใช้ลูกเล่นที่หลากหลายของ บอนด์ นั่นเอง  🔹  ดีไซน์บางช่วงออกแบบมาให้บอนด์เท่จนดูล้นไปบ้าง แต่ถึงเกมการเล่นมันจะโลดโผนเพียงใด มันก็ยังเป็นเกมที่ดูประหลาดในบางช่วง การออกแบบฉากยิงกันเหมือนเกมตั้งใจให้ตัวเอกเท่อย่างเดียวจนไม่สนเหตุผล ศัตรูของบอนด์ ต่างพากันดาหน้าเข้ามายืนใกล้วัตถุไวไฟ พร้อมให้เรายิงระเบิดตัวลอยไปดวงจันทร์ เรียกว่ายิงกันฉากไหน ตัวร้ายก็ชอบไปใช้กำบังใกล้ ๆ ถังระเบิดจนดูตลก หรือจังหวะการกดเทคดาวน์ต่อหน้าศัตรูตัวอื่น ซึ่งถ้าเป็นเกมอย่าง Uncharted หรือ Call of Duty บอกได้เลยว่าเราพรุนไปนานแล้ว แต่การกด Takedown ใน 007 First Light จะทำให้เรามีโมเม้นท์อมตะ คล้าย ๆ กับการเตะ-ต่อยใน Resident Evil หรือไม่ก็การ Glory Kill ในเกม Doom ซึ่งพออยู่ในบริบทของ 007 มันทำให้เกมดูแปลกไปเลย กับการที่ตัวร้ายทุกคนพร้อมใจกันหยุดยิง เพื่อให้ผู้เล่นได้เห็นความเท่  และแม้ 007 First Light จะใช้ระบบฟื้นพลังชีวิตเหมือนกับเกมแอ็กชั่นทั่วไปในยุคนี้ อย่างในจังหวะที่เราบาดเจ็บสาหัส เกมก็แอบใช้เวลามากเกินไปก่อนที่พลังของบอนด์จะเริ่มฟื้น  จากที่ผู้เขียนลองนับเอง เราต้องใช้เวลาถึง 12 วินาที ก่อนที่พลังจะฟื้นเต็ม ซึ่งมันดูขัดกับความเร็วของฉากยิงกัน ถ้าให้ดีมันควรจะใช้เวลาแค่ 7 วินาทีแบบเกม Call of Duty ซึ่งในส่วนนี้ก็ไม่แน่ว่ามันขึ้นกับระดับความยากหรือไม่ เพราะผู้เขียนเล่นในโหมดยากสุด ซึ่งอาจจะทำให้การฟื้นพลังนานกว่าปกติ แต่ในความเห็นของผู้เขียน แม้จะเป็นการเล่นระดับยากสุด เกมก็ไม่ควรทำให้ความเร็วในการฟื้นพลังนานเกิน 10 วินาที  📌 เกม 007 ที่สมการรอคอย โดยรวมแล้ว นี่คือเกมเจมส์ บอนด์ที่พวกเราคู่ควร มันเป็นเอาทั้งเกมลอบเร้นและเกมแอ็คชั่น ผสมรวมกับบริบทและสไตล์ของเจมส์ บอนด์ได้อย่างลงตัว แต่หากใครคิดว่านี่จะเป็นเกมแอ็กชั่นลุย ๆ อย่างเดียวก็อาจจะไม่ชอบเท่าไหร่ เพราะบางช่วงของ 007 First Light จะต้องอาศัยความใจเย็นที่เหมือนกับเกม Hitman อาศัยไหวพริบ อาศัยการสังเกตเพื่อแก้ปัญหา หาใช่การลอบเร้นเข้าว่าหรือถีบประตูลุยดะอย่างเดียว แต่ถ้าทุกอย่างที่ว่ามาคือสิ่งที่คุณมองหามานานแล้วในโลกของวิดีโอเกม 007 First Light ก็คงไม่ทำให้คุณผิดหวัง ซึ่งผู้เขียนจะให้กี่คะแนน ไว้รอพบกันอีกทีในรีวิวตัวเต็ม

🔗 แหล่งที่มา