Son dönemde toplumun en sık geri bildirimi "her şeyi bilimsel değerlendirmeyi bırak" oluyor. Üniversitede öğrenilen pozitif veya sosyal bilimler; mezuniyet sonrasında diploma, iş bulmaya yaradığı anda işlevini tamamlamış ve uzayın karanlık boşluğuna gönderilmiş oluyor. Mühendisler gerçek anlamda mühendislik yapmıyor. Psikologlar astroloji gibi batıl inançlar üzerinden seans dolduruyor. Yargı mensupları hukuk felsefesi ve hukuk sosyolojisini karar aşamasında hiç dikkate almıyor. Mali müşavirler, muhasebe bilgi sistemi anlayışı yerine yalnızca defter tutan ve mesleğin değerini mükellef sayısıyla ölçen bir zihniyetle hareket ediyor. Estetik cerrahlar ise operasyon öncesinde güzellik taleplerinin ardındaki psikolojiyi etik bir çerçevede sorgulamak yerine doğrudan ticarete bakıyor. Yüksek lisansı bile olmadan haftada bir saat derse girip askerlik anılarını anlatanlar akademisyen unvanı taşıyor. Danışmanlık meselesine hiç girmiyorum; zira bu ülkede herkes danışman. Açıkçası kimsenin bilim, adalet, etik ya da kalkınmayla gerçek anlamda bir ilgisi yok. Buna karşın herkes "çocuğum en iyi okulda okuyup en yüksek makamlara gelsin" istiyor. Siz, en iyi eğitim, deneyim ve yetkinliklere sahip bilim insanlarına ve teknokratlara gerçekten değer veriyor musunuz ki başkaları, henüz yolun başındaki çocuklarınıza saygı duysun ve onlara piyasada bir fırsat tanısın? Bilimin ne olduğunu gerçekten bilmeyen bir toplum son derece tehlikelidir ve hiç kimse için güvenli değildir. Böyle bir toplumda servet, makam ya da neye sahip olursanız olun, gerçek bir güvenceniz olamaz. Böyle bir toplumda yaşamak için herkes her şeye saldırır. Kimse liyakati sorgulamaz ve herkes her makama kolayca gelebilir. Başkasını liyakatsizlikle eleştirenler sıra kendisine gelince "ama ben çok çile çektim ve şimdi benim sıram" diyerek adalet ve ahlak sorununu meşrulaştırır. Türkiye'de siyasi partilerden kamu kurumlarının idaresine, şirketlerden dernek veya vakıflara, toplum idaresinden finansal ekonomi gibi sistemlere kadar yönetim bilimlerinin başta finans ve sürdürülebilirlik bilimleriyle neler ortaya koyduğu bilinmiyor ve bilinmek de istenmiyor. Eğer bu alanlarda akademik derecelere ve küresel uygulama deneyimlerine sahipseniz çok net acı çekersiniz. Çünkü korkunç bir yoksulluk, yozlaşma ve yolsuzluk olduğunun farkına varırsınız. Ancak bir noktada öylesine büyük bir çürümüşlük vardır ki, artık sistemi toparlamak yerine batan gemiyi yağmalamak daha mantıklı gelebilir. Yönetim bilimlerinin esas işlevi olan etkinlik ve verimlilik için sistem, süreç ve insanı sektöre, piyasa veya işe göre ayırması söz konusu değildir. Eğer tarım, uzay, tıp, sanayi, teknoloji veya inşaat bile olsa hiçbir şey fark etmez. Ancak, cahil bir toplumda bu alanlarda katma değer yaratmaya çalıştığınızda işin öz yetkinliği veya operasyonu üzerinden yanlış bir değerlendirme yapan ve kendine göre haklı olduğunu sanan ama aslında hiçbir şey bilmediğinin farkında olmayanlar "sen çiftçi misin, sen hekim misin, sen uzay mühendisi misin, sen nesin ki yorum yapıyorsun?" der. Oysa gelişmiş ülkelerde aynı değerlendirme için aylık 60 bin dolar civarında ücret ödeyen şirketler sıradandır. İroni ise cahil toplumun üyeleri gelişmiş ülkelere giderek rahat yaşamanın hayalini kurar ama bir yandan da yukarıda izah ettiğim gibi akıl, mantık, bilim ve küresel en iyi uygulamalara aykırı çıkışlar yapar. Bunun sonucunda bir ülkede mühendislik diploması olan diğer ülkede garsonluk yapar ve bununla da övünür. Öylesine bir içsel çelişki yaşar ki, geri kalan tüm zamanını en iyi kararı verdiğine kendini ikna etmek için yurt dışından içerik üretmekle harcar. Bu esnada ülke soyulmaya devam eder. Ve en kötüsü de mühendislerin "sen anlarsın" derken yönetim bilimlerinin kurucularının ikisinin mühendis olduğunu bilmemesidir. İnsanın en kötü hali bilmediğini bilmemesi ve gerçekten bilen insanı ya kibir ya da kötü niyetle geri çevirmesidir. İşte bunu yapan idareciler (siz onlara yönetici diyorsunuz) çok büyük bir çoğunluğu oluşturduğunda ülkenin ekonomik ve toplumsal çöküşü için başka bir açıklama söz konusu olamaz. Bunu düzeltmek için siyasi partinin birinin gidip diğerinin gelmesi, yabancı yatırımcı gelmesi ya da sizin ev, araba sahibi olarak kendinizi kurtardığınızı sanmanız değil, Atatürk'ün veciz sözünde olduğu gibi hayatta her şey için gerçekten ve gerçek bilimin dosdoğru uygulanması lazım. Bunun için siyasetin teknokratları ve iş dünyasının da aynı şekilde yönetim danışmanlarını girişimciliğin en başından halka arza ve küresel şirketlere dönüşüme kadar dikkate alması gerekir. Zira yönetim kurulunun tek işi budur. Oysa onlar idareye gömülür; hem kendilerini hem de tüm toplumu ve ekonomiyi yoksulluğa mahkum eder. Bu ise gaflet, dalalet ve cehalettir. Çünkü bunda akıl ve bilim yoktur!

Özgür Özel ve ekibinin CHP’den istifa ettiği açıklandı. İlk seçimde seçmenden, AKP’ye karşı CHP’ye değil de Özgür Özel’in liderliğinde yeni kurulan İstiklal Partisi’ne oy vermesi istenirse, birçok seçmenin bu ayrımı kavraması bile zor olacaktır. Böyle bir bölünme, muhalefet oylarının parçalanmasına yol açabilir ve AKP’nin, CHP ile İstiklal Partisi arasında dağılan oylar nedeniyle oluşacak birkaç puanlık fark sayesinde yeniden seçilmesine zemin hazırlayabilir.