8. Pulpit Rock', rises 604 metres (1,982 ft), Lysefjorden, Norway🇳🇴 📽: pilotviking/ig

What a view🤯

Nieuwe trailer #BarLaat just dropped

Belangrijke boodschap van Halsema..😂😉

7/10/2023 - Eeuwig antisemitisme? Esther werd in 1939 geboren in Amsterdam, als kind van Joodse ouders in een eenvoudige en spaarzaam gemeubileerde tweekamerwoning niet ver van de Nieuwmarkt. Haar vader Efraïm werkte voor een Amsterdamse uitgeverij die onder andere schoolboeken en ander onderwijsmateriaal drukte. Ook de gemeente Amsterdam was vaste klant bij deze drukkerij, en de drukkerij leverde alle gemeentelijke benodigdheden zoals briefpapier, maar bijvoorbeeld ook formulieren voor de gemeentelijke administratie. Toen Efraïm de dag na de geboorte van zijn dochter op het gemeentehuis het formulier van de gemeentelijke basisadministratie in moest vullen herkende hij het formulier dan ook gelijk. Na het in de inkt dopen van zijn kroontjespen schreef hij met een sierlijk handschrift vol trots haar naam op het formulier, een formulier dat nog niet zo heel lang geleden uit zijn drukpers rolde. Drie jaar later, in 1942, zou diezelfde gemeentelijke basisadministratie een duister hoofdstuk in de Amsterdamse geschiedenis inluiden. Vroeg in de avond klonk er een luid gebonk op de voordeur van hun tweekamerwoning, gevolgd door een luid ‘Polizei! Aufmachen!’. Na verificatie van hun identiteit werden luttele minuten later Efraïm, zijn vrouw Deborah en de inmiddels driejarige Esther afgevoerd door Duitse soldaten. Esther’s moeder Deborah kon slechts wat in de haast bij elkaar gegraaide kleding in een klein rieten valies stoppen, niet wetend wat hen die avond nog te wachten stond. Een paar uur later sluit een gewapende Duitse soldaat langzaam de deur van een goederenwagon op het Centraal Station in Amsterdam. Een goederenwagon waar het gezin Polak samen met een honderdtal andere Nederlandse Joden als vee opeengepakt staan, iedereen in complete duisternis hullend op het moment dat de deur in het slot valt. Het schrille geluid van het afblazen van stoom echoot door het station, gevolgd door het fluiten van de machinist als de stoomlocomotief de rij goederenwagons tergend langzaam vooruit begint te trekken. Vooruit vanuit een spaarzaam verlicht station de duisternis in, een duisternis die een voorbode zou zijn voor hetgeen nog zou volgen. Het volgende station is Westerbork en dit station was voor Esther en haar gezin letterlijk het begin van het einde. Haar moeder, die altijd al een slechte gezondheid heeft gehad, overleed een aantal weken later in Westerbork, ondervoed en vanwege een niet behandelde longontsteking. De dinsdag daarop werden Esther en Efraïm op transport gezet naar het Poolse Auschwitz, een bestemming die vandaag de dag geen twijfel laat bestaan over het daar gevoerde bewind. Als eind januari 1945 Auschwitz bevrijd wordt door het Rode Leger is Esther één van de weinige kinderen die nog in leven zijn. Haar vader Efraïm heeft deze bevrijding helaas niet meer mee mogen maken. Uiteindelijk komt Esther bij familie in Zwolle terecht die zich over haar ontfermt en ze verhuist in 1949 samen met hen naar de nieuw gevormde staat Israël. In Israël bloeit Esther helemaal op, gaat studeren en vindt in Assam, een stoere Israëliër van Arabische origine, de liefde van haar leven. Samen kregen Assam en Esther in 1964 een dochter, Noa. Begin februari 1970 viert het gezin samen de zesde verjaardag van Noa, het zou echter gelijk de laatste verjaardag zijn die het gezin samen viert. Assam werkt in het bankwezen en reist vaak naar Zwitserland heen en weer. Als Assam op 22 februari 1970 een vlucht boekt vanaf Zürich naar Tel Aviv blazen Palestijnse terroristen deze lijnvlucht van Swissair op, waarbij alle 38 passagiers en 9 bemanningsleden om het leven komen, inclusief Assam. Noa zelf is nog te jong om dit alles te kunnen bevatten, maar voor Esther voelt het alsof voor de tweede keer het volledige fundament onder haar vandaan wordt getrokken, wederom door rabiaat antisemitisme en een blinde haat tegen alles wat Joods is. Gelukkig is dit voorlopig het laatste ingrijpende trauma wat Esther te verwerken krijgt. Noa groeit in de twintigtal jaren die daarop volgen op tot een prachtige jonge vrouw en valt hals over kop voor de Israëlische David Rosenberg. Ze trouwen in 1994 op het strand van Tel Aviv tijdens een groots opgezette bruiloft waarbij het leven en de liefde nogmaals indringend worden gevierd. Samen kregen ze in 1998 een tweeling, Efraïm en Deborah, uiteraard vernoemd naar Noa’s grootouders. Esther is al gauw de favoriete oma van beide kinderen en maakt vanaf hun vroegste jeugd een belangrijk deel uit van hun leven. Tot 7 oktober, toen Hamas terroristen de kibboets Be’eri binnenvielen, de kibboets waar Noa, David en hun kinderen woonden. Efraïm en Deborah waren al de avond ervoor vertrokken naar het Supernova festival en Noa en David hadden van de gelegenheid gebruik gemaakt om uit te slapen. Hun beide verkoolde lijken werden pas dagen later gevonden door het IDF. Noa lag op haar rug op bed, haar benen gespreid, met meerdere kogelgaten in haar schedel, David in de gang ernaast, met z’n handen en voeten vastgebonden en met een doorgesneden keel. Pas later bleek welk vreselijk lot beiden ten deel was gevallen. Op de bodycam beelden van een geëlimineerde Hamas terrorist was te zien hoe Noa voor de ogen van David door twee Hamas terroristen afwisselend bruut verkracht is, waarna ze door het hoofd werd geschoten. David werd vervolgens de keel doorgesneden en als een lappenpop aan de kant gegooid. Luttele minuten later stond, onder luid ‘Allah Akbar’ geroep van de twee Hamas terroristen, hun eens zo gezellige huis in lichterlaaie. Bodycam beelden, die het IDF uiteraard wel archiveerde maar nooit aan Esther heeft laten zien, haar werd verteld dat beiden een snelle en pijnloze dood waren gestorven. Efraïm en Deborah bleef een dergelijk gruwelijk lot bespaard, zij waren onderdeel van een groep festivalgangers die, nadat Hamas terroristen het Supernova festival onder vuur namen, een veilig heenkomen zochten. Dat veilig heenkomen hebben ze echter nooit gevonden, beiden werden met salvo’s 7.62mm kogels uit een AK-47 automatisch geweer binnen luttele seconden neergemaaid. Van achteren, in hun rug, terwijl ze letterlijk vluchtten voor hun leven. Twee dagen later vond de IDF ook hun lichamen, samen met die van tientallen anderen die waren vermoord tijdens de barbaarse slachting die bij het Supernova festival had plaatsgevonden. Esther is op 11 oktober met spoed opgenomen in het ziekenhuis, op haar 84e werd het verlies van haar dochter, schoonzoon en beide kleinkinderen haar teveel. Fysiek en mentaal was ze hier niet tegen opgewassen, niet na een leven gevuld met soortgelijke trauma’s. Bij de voorgaande trauma’s had ze nog enige veerkracht, nog een perspectief naar de toekomst, maar nu dat haar hele familie is weggevaagd door de zoveelste uiting van ongebreidelde Jodenhaat is ze weer helemaal alleen op de wereld, net als in 1945, als een kind van zes. Ze voelt zich gebroken, niet in staat om zichzelf weer op te pakken, geestelijk uiteen gereten van verdriet. Een soort verdriet dat veel Israëliërs helaas maar al te goed kennen, zeker na 7 oktober. In haar laatste momenten vraagt ze de liefde van haar leven, Assam, haar prachtige, stoere Assam, om vergiffenis, vergiffenis voor het feit dat het haar niet gelukt is hun dochter en haar gezin te beschermen tegen rabiaat antisemitisme, een eeuwenoude haat tegen alles wat Joods is. Langzaam sluit Esther haar ogen en blaast haar laatste adem uit, alleen, in een ziekenhuisbed in Tel Aviv. Alleen, terwijl haar familie opgebaard ligt in het mortuarium een paar verdiepingen lager, na een leven geleefd te hebben getekend door één bloederige rode draad: antisemitisme. #october7 #hamas #gaza #israel #terrorists #terror #islam #moslim #holocaust #massacre #neverforget