Adorno’nun otoritaryen kişilik çözümlemesine aşina olanlar için biat, hegemonya,faşizmin kitle psikolojisi gibi hala güncel pek çok meseleyi çok katmanlı,antropolojik ve kültürel olarak siyasal-kamusal düzende izah etmeye çalışır alanın temsilcileri. Bourdieu’nün sembolik sermaye, sembolik iktidar gibi kuramlarında hatta Fuko’nun hegemonyasında bile izleri vardır siyasal antropolojinin. Hegemonyayı yalnızca şiddet tekelleri/cebri kurallar bütünü olarak değil, dayatılanı kendiliğinden normal gören kitleleri anlayabilmek olarak tanımlayan Gramscian rıza-iktidar çözümlemeleri de oldukça önemlidir siyasal antropoloji tezlerinde. Maalesef bilinen sık refere edilen bir disiplin değil. Alanım olduğu için de görünürlüğü adına birkaç birşey anlatmak istedim.

Ranciere’in kamusal alanından Rorty’nin ironizm ve özerkliğine gelirsek; Ranciere’deki çatışmalı algıdan-kamusal alana görüntünün yeniden dayatmacı/rollere bölünmüş inşasına karşı Rorty uzlaşı ve dayanışma ile bireysel farklılıkların katmanlandığı yani çoğulun birliği diyebileceğimiz daha pragmatik bir liberal alan tanımlar bize. Gördüklerimiz görmemizi istedikleri mi yoksa hür tercihler mi? Ben burada Ranciere’in polis düzenini imleyen kamusallığına daha yakınım.Örtük-yarı açık-hiyerarşik kontrollü bir topluluk içinde söylem ve algılanan simgesel polis düzeninde kamusala eşit dağıtılmaz. Tekilden-çoğula özne serbest,rastlantısal ve özerk değildir. Çatışma yaşamsaldır. Rorty biraz çiçek bahçesi vaad etmiş kamusal alan tanımında. Rorty’nin özel-kamusal ayrımında birey ironist bir kimlik içindedir, kendiliğini kurabilir toplulukla ise dayanışma( solidarity) ve dilsel uzlaşı halindedir-kavramları özerk alanında kurar çatışır ama uyumlanır. Kamusalla özel alanı etnomerkezci-anti relativist yeni yorumla bağdaştırma yoluna girer.

Sinema kuramlarının felsefi ve hermenötik disiplinlerle hemhâl olması insanı alıp götürüyor. Her mana bir görüntü ile başlıyor. Görüntünün bedenlenmesini fenomenolojik bir tartışma alanına başka bir zaman taşırız ancak şu da içimde kalmasın; imajın fenomenal alanda tasavvuru onu işaretten öteye geçirir imaj artık görüntüdür hatta gözdür. Dip Not ve özeleştiri: kitabı merak edenler kitabın dili oldukça sade anlaşılır ve kuramsal değil. Benim yorumum Ricoeur’ün imaj, sembolizm, anlatısal kimlik kavramlarıyla beraber olunca biraz karmaşık ve anlaşılması zor olmuş. Kracauer için zaten sinema ve anlatı fiziksel görünürlük-açıklık demek; kendi dili bu Kracauer’in dolayısıyla sinema teorisi de daha somut ve açıktır.

Bir de ön okumalar için Rawls kavramlarına aşina olmayı gerektiriyor. Rawls'ün atomizm ve birey-kitle dikonomisine de eleştiriler getirmiş Huemer. Negatif özgürlüğü öncelediği için de tartışmalarında, Mouffe’un agonistik çoğulculuk ya da deliberatif demokrasi vb perspektiflerden eleştirisi yapılabilir elbette.Nötr bir kamusal akıl’da ayrılıyorlar siyasal otorite tartışmalarında düşünürler; Huemer ise burada ne bireyi çatışmacı bir özne olarak tanımlıyor ne de barışçıl, uzlaşmacı yahut biat eden olarak görüyor.

Simone Weil ölümü daha nahif ama sarsıcı bir yerden ele alır ancak onun yorumunu ekleyip derinleştirmedim zira kalbim kırılıyor.Beni en çok etkileyen de onun ölümü kabulleniş şekli; ölümle beraber anlamlar kendiliğe dair bütün çaban,ahlaki biatlar,normatifler çözülüp gidiyor. Bu alelade bir özgürleşme değil en büyük korkuna, en büyük korkularından arınarak teslim olmak..

Huemer ise gereksiz acının temellendirilmesi tartışmalarından giriyor konuya, acının ahlaki konumu üzerinden bir sıralama yapıyor mevcut tartışmalara. Daha fenomenolojik diyebiliriz diğer etik veganizm savunucularına göre yani meselesi acı fenomeni çerçevesinde detaylandırıyor.

Üzüldüğüm bir hadise oldu maalesef o nedenle böyle yazdım. Araya giren türlü ahmak ve spekülatif hadsiz yüzünden aslında sıradan içten sözleri bile ima olarak anlıyor insanlar. Bunu seneler önce çok kıymetli bir hocayla yaşadım hala da kendimi ona izah edemedim.

O dönem de liberaller/liberteryenler ve marksistler sosyalistler bir tartışma kavga içindeydi elbette ancak bir nezaketi bel altı iftiracılıktan uzak bir inceliği vardı tartışmaların. Bir de herkes terörö değildi tabi. Yaratmak istedikleri kitleyi yarattılar her inanıştan, ideolojiden her kimlikten aslında aynı prototipi yarattılar. Hepsinin ortaklaştığı şeylerdi amaçladıkları ve amaçlarına ulaştılar.

Benim kankalardan biri ne zaman senin “bir arkadaşım” diye başlayan twitini görsem kalbim çarpıyor dedi geçen gün. Ya korkma anlamazlar isimleri değiştiriyorum iki gözüm.