Σε άλλα νέα, ο Αλέκος άρχισε ξανά την κλάψα, προκειμένου να το παίξει «παιδί του λαού» που «γεννήθηκε και μεγάλωσε στους Αμπελοκήπους».
Αντιπαρέρχομαι το γεγονός ότι η εταιρεία του πατέρα και του θείου του έπαιρνε δουλειές από τη χούντα, αντιπαρέρχομαι επίσης το γεγονός ότι με κάποιον περίεργο τρόπο οι γονείς και τα αδέρφια του διέμεναν σε μεζονέτες στον Διόνυσο και έρχομαι στο μείζον: μας λέει ότι «ο βασικός του πολιτικός αντίπαλος δεν είχε την ίδια διαδρομή».
Κι όμως, ο βασικός πολιτικός του αντίπαλος είχε σχεδόν την ίδια διαδρομή: επιχειρηματίας με κρατικές μπίζνες, ο άνθρωπος που κάποτε προμήθευε πατάτες σε όλο το στράτευμα, λόγω πολιτικών γνωριμιών. Προτού νοικιάσει το ακίνητο του στο Κτηματολόγιο, δηλαδή.
Μη μπερδεύεσαι Αλέκο μου, ο βασικός πολιτικός σου αντίπαλος είναι ο Ανδρουλάκης, όχι ο Μητσοτάκης. Ο Μητσοτάκης δεν σε βλέπει καν. Πιο κοντά είσαι στο Νατσιό, παρά στον Μητσοτάκη.
Δεν είμαστε όλοι ίδιοι, δεν ήμουν γιος πολιτικού, δεν μεγάλωσα σε κάποιο τζάκι.
Ασχολήθηκα με την πολιτική γιατί πίστευα και συνεχίζω να πιστεύω ότι μέσα απ’την πολιτική μπορείς να αλλάξεις τα πράγματα, μπορείς να αλλάξεις τη ζωή των ανθρώπων.