Moja monografia o niestety aktualnym temacie wojny powietrznej jest już dostępna w otwartym dostępie. @TomaszLachowsk1 wydawnictwo.uni.lodz.pl/prod…

I’m very pleased to see my paper on #Lemkin, #Vyshinsky, #imperialism, #genocide #internationallaw #SWAIL and Russian aggression against Ukraine finally published in @ICLRJournal @Brill_Law brill.com/view/journals/iclr…

Serdecznie zapraszam do uczestnictwa w Szkole Letniej "International Law Applicable to Peace Operations" odbywającej się w dniach 19-25 lipca br. w Łodzi z udziałem @ISMLLW @wpiaul Więcej informacji na stronie ismllw.org

Ante las recientes declaraciones públicas de altos funcionarios del Gobierno del Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda del Norte respecto de la soberanía sobre las Islas Malvinas, la Argentina reafirma sus derechos soberanos sobre las Islas Malvinas, Georgias del Sur y Sandwich del Sur y los espacios marítimos circundantes. La ocupación de 1833 fue un acto de fuerza contrario al derecho internacional de la época que vulneró nuestra integridad territorial y dio inicio a una situación colonial que persiste. La Asamblea General de las Naciones Unidas reconoció mediante la Resolución 2065 (XX) la existencia de una disputa de soberanía e instó a la Argentina y al Reino Unido a resolverla por la vía de las negociaciones bilaterales. Este llamado ha sido reiterado por numerosos pronunciamientos bilaterales y multilaterales, entre los que se destacan el Comité Especial de Descolonización de las Naciones Unidas (C24), la Organización de los Estados Americanos (OEA), el Mercado Común del Sur (MERCOSUR) y sus Estados Asociados, la Comunidad de Estados Latinoamericanos y Caribeños (CELAC), los países miembros del Consenso de Brasilia y del Grupo de los 77 y China. Rechazamos la invocación británica del principio de libre determinación de los pueblos. Los actuales habitantes de las Islas Malvinas no han sido nunca reconocidos como un "pueblo" por las Naciones Unidas. No resulta aceptable que los habitantes de las islas se conviertan en árbitros de una disputa territorial en la que su propio país, como población implantada, es parte. Por ello tampoco tiene validez el pretendido “referéndum” de 2013. Denunciamos además las actividades ilegales de exploración y explotación de recursos naturales -tanto renovables como no renovables-, en particular la pretendida “Decisión Final de Inversión” anunciada por las ilegítimas licenciatarias Rockhopper Exploration Plc y Navitas Petroleum Lp, para el desarrollo del yacimiento “Sea Lion”, que buscan desconocer los derechos soberanos argentinos y violan resoluciones de las Naciones Unidas. Por todos los elementos señalados, la República Argentina manifiesta, una vez más, su disposición a reanudar las negociaciones bilaterales con el Reino Unido que permitan encontrar una solución pacífica y definitiva a la disputa de soberanía y dar fin a la situación colonial especial y particular en las que están inmersas y agradece a toda la comunidad internacional el apoyo recibido a los derechos soberanos argentinos sobre las Islas Malvinas, Georgias del Sur y Sandwich del Sur y los espacios marítimos circundantes. Por historia, por derecho y por convicción: las Malvinas son argentinas.

Zapraszamy wraz z @TomaszLachowsk1 do wysłuchania!

Z tych informacji wynika, że ten proces to poważne naruszenie Konwencji genewskich z 1949 roku. Obcokrajowiec będący członkiem sił zbrojnych państwa strony konfliktu nie jest najemnikiem.

Tu się zaczyna robić kolejny odcinek wielkiej gry mocarstw. Chiny zapowiadają, że ich statki nie zastosują się do amerykańskiej blokady. Kluczowe pytanie: czy US Navy odważy się na zatrzymywanie statków płynących z produktami petrochemicznymi do Chin, bądź samej bandery chińskiej.

Patrząc na treść tego komunikatu to w sumie możemy powiedzieć, że działania zbrojne trwają dalej - blokada to instytucja wojny morskiej.

Nie ma porozumienia pomiędzy USA a Iranem. W okolicznościach w jakich zawarto zawieszenie broni, raczej trudno oczekiwać elastyczności po stronie irańskiej. Trzy scenariusze są możliwe: 1) przyjęcie żądań Iranu; 2) kontynuację wojny, 3) przejście do fazy "dziwnego konfliktu", w którym będziemy widzieli próby forsowania cieśniny Hormuz przez okręty wojenne i tankowce, w której Iran będzie "egzekwował" swoją wizję statusu cieśniny przez selektywne ataki na jednostki morskie.

Koniec doktryny Freedom of Navigation. Amerykańska projekcja siły morskiej mająca na celu strzec zasady wolności żeglugi, sprzeciwiająca się jakimkolwiek zakusom państw przybrzeżnym na próbę zagarnięcia akwenu morskiego poprzez ogłoszenie go jako część morskich wód wewnętrznych, zmianę linii podstawowych itd. W świetle prawa morza, istnieje zakaz pobierania opłat za przepływ przez morze terytorialne/cieśniny międzynarodowe.

W dość nieoczekiwanym zwrocie akcji, zamiast eskalacji mamy zawieszenie broni. To chyba najlepsza wiadomość od początku konfliktu. Będziemy teraz mieli ostry spór, kto ten konflikt wygrał bądź przegrał (o ile się to porozumienie utrzyma). Moje trzy grosze w tej mierze: Patrząc na początkowe cele wojenne jakie miały USA-Izrael w postaci: A) zmiany reżimu; B) kompletnego zniszczenia irańskiego programu budowy broni jądrowej oraz zupełnej degradacji militarnej; C) i tym samym usunięcia Iranu jako czynnika wrogiego na Bliskim Wschodzie, to żaden z nich nie został spełniony. Dodajmy też, że wojna rozpoczęła się na podstawie błędnych danych i założeń. Zniszczenie irańskiego lotnictwa konwencjonalnego i marynarki może być upatrywane jako jedynie połowiczny sukces: to nie od tych czynników zależy zdolność do projekcji siły Iranu. Mało tego, rozbudowa zwłaszcza sił powietrznych i obrony przeciwlotniczej została zarzucona właśnie na rzecz rozwoju bezzałogowego i rakietowego. Tymczasem Iran: 1) reżim przetrwał dekapitację, wytrzymując presję militarną i wewnętrzną; 2) swoją asymetryczną odpowiedzią zamanifestował swoje dewastujące zdolności do destabilizacji Zatoki Perskiej i światowej gospodarki; 3) pokazał, że w erze dronów i rakiet nawet najpotężniejsze siły zbrojne mogą w dalekiej perspektywie być niezdolne do wytrzymania tak wielkiej nierównowagi pomiędzy ponoszonymi kosztami swoich operacji, a działaniami wroga; 4) pozostał kluczowym czynnikiem geopolitycznym na Bliskim Wschodzie, dając do zrozumienia państwom Zatoki Perskiej, że ich stabilność zależy od Iranu; 5) nadal kontroluje swoich proxy; 6) w istocie rozszerzył kontrolę nad cieśniną Hormuz. 7) zachował kontrolę nad swoim programem jądrowym; 8) kolejny raz zaprzeczył tezie Giulio Douheta, że siły powietrzne mogą same zrealizować cele polityczne konfliktu.

Mamy już komunikat, że Iran wycofał się z rozmów z USA. Jeżeli czyny pójdą za retoryką to możemy osiągnąć punkt bez powrotu. Mocarstwo nie może przegrać, Iran ma tylko jedną drogę odpowiedzi: rozszerzać konflikt jeszcze bardziej jak się da.

Ataki na bazę kolejową, zapowiedź uderzeń na obiekty infrastrukturalne (mosty, wiadutky), do tego dalsze ataki na sieć przesyłową i elektrownie. To tak naprawdę standardy kampanii powietrznych z II wojny światowej, ale prawnie jesteśmy w innym punkcie - prawo zwyczajowe i Protokół z 1977 roku wyraźnie określa co jest celem wojskowym w przeciwieństwie do lat 1939-1945, gdzie jedyny przepis prawa pozytywnego jakim był art. 25 Regulaminu haskiego z 1907 roku zezwalał na bombardowanie wszystkiego co było poza linią frontu.

Niezwykle ryzykowna operacja poszukiwań i kolejne wiadomości o możliwych stratach. Nie mniej amerykańskie motto: "leave no man behind" pozwala zrozumieć determinacje i wielką skalę zaangażowanych środków. Takie misje to w jakiś sposób uosobienie ducha USA. x.com/sentdefender/status/20…

Atak na uniwersytet Behesthi w Teheranie. Niestety, od 2022 roku obserwuję, że uczelnie wyższe coraz częściej stają się przedmiotem ataków w konfliktach zbrojnych. O ile oczywiście nie znamy wszystkich okoliczności, to uczelnie cywilne nie są z natury celem wojskowym. Czy w sensie celów politycznych takie działania mają sens? To już inna kwestia.

Duże ryzyko, to jest wręcz nonszalanckie latanie na wysokości zasięgu MANPAD, których Iran ma pod dostatkiem. Warto pamiętać, że nawet w Afganistanie (a to jednak nieco inny typ konfliktu) samoloty takie jak AC-130 musiały latać na pewnym pułapie, by uniknąć zagrożenia ze strony ręcznych wyrzutni.

Piloci to kombatanci, w razie schwytania przysługuje im status jeńca wojennego. Operacje typu "evade-and-espace" w świetle amerykańskiej wykładni dopuszczają nawet noszenie cywilnego stroju, o ile pilot używa go tylko do ucieczki (powstrzymując się od aktów wrogości). Państwo również musi bronić pilotów przez aktami linczu.

Art. 57 PD I (traktowany jako część prawa zwyczajowego) stanowi o obowiązku stosowania środków ostrożności - czyli takiego planowania i przeprowadzenia ataków, aby odbywał się w warunkach minimalizujących ryzyko dla ludności cywilnej. Jednym z praktycznych wymiarów jest prowadzenie ataków w porze nocnej, gdy obecności cywili jest z założenia mniejsza (zwłaszcza ruch drogowy).