Κάποτε, ο θεός Θωρ (το σύμβολο της ωμής δύναμης, της ακλόνητης αυτοπεποίθησης και της ορμητικότητας) ξεκίνησε ένα ταξίδι για το Γιότουνχαϊμ, τη χώρα των Γιγάντων.
Μαζί του είχε το σφυρί του, το Μγιόλνιρ, και τη βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει εμπόδιο στον κόσμο που δεν μπορεί να συντρίψει.
Καθώς το σκοτάδι έπεφτε, ο Θωρ και η συνοδεία του βρέθηκαν μπροστά στις πύλες ενός απόκοσμου, γιγαντιαίου κάστρου: του Ούτγκαρντ. Ο άρχοντας του κάστρου, ο μάγος-γίγαντας Ούτγκαρντ-Λόκι, τους υποδέχτηκε με ένα ειρωνικό χαμόγελο.
"Στο κάστρο μου," είπε με φωνή που έκανε τους τοίχους να τρίζουν, "κανείς δεν μπορεί να μείνει, αν δεν αποδείξει ότι είναι κορυφαίος σε κάτι. Τι έχετε να μας δείξετε;"
Ο Θωρ, παρασυρμένος από την αλαζονεία του και τις φανφάρες της αυλής των γιγάντων, δέχτηκε την πρόκληση αμέσως. Δεν σκέφτηκε, δεν έλεγξε, δεν αμφισβήτησε. Ήθελε απλώς να αποδείξει την ανωτερότητά του.
Και τότε αρχίζει το παιχνίδι, ας το πούμε πρώτη πίστα😊😊
Ο Γίγαντας του πρόσφερε ένα μεγάλο κέρας (κέρατο να θυμίσω) γεμάτο μπίρα.
"Οι δικοί μας άνθρωποι το αδειάζουν με μια γουλιά," του είπε υποτιμητικά. Ο Θωρ, σίγουρος για τον εαυτό του, έβαλε το κέρας στα χείλη του και ήπιε με μανία μέχρι να του κοπεί η ανάσα. Όταν όμως το κατέβασε, η στάθμη του υγρού μόλις που είχε υποχωρήσει. Προσπάθησε δεύτερη, προσπάθησε τρίτη φορά. Το κέρας έμενε σχεδόν γεμάτο. Ο μεγάλος θεός ένιωσε την πρώτη παγωμάρα.
Και περνάμε στη δεύτερη πίστα...
"Ας δοκιμάσουμε κάτι πιο εύκολο, σαν παιδικό παιχνίδι," είπε ο Γίγαντας και συνέχισε...
"Σήκωσε αυτή τη γκρίζα γάτα από το πάτωμα."
Μια φαινομενικά απλή δοκιμασία. Ο Θωρ τύλιξε τα πανίσχυρα χέρια του γύρω από την κοιλιά του ζώου και έβαλε όλη του τη θεϊκή δύναμη, τη δύναμη που μετακινούσε βουνά. Το μόνο που κατάφερε, με υπεράνθρωπη προσπάθεια, ήταν να αναγκάσει τη γάτα να ανασηκώσει το ένα της πόδι από το έδαφος. Το αμφιθέατρο των γιγάντων ξέσπασε σε γέλια.
Και φτάνουμε στην τρίτη πίστα...
Κοκκινισμένος από την ντροπή, ο Θωρ ζήτησε να παλέψει με κάποιον. Ο Γίγαντας φώναξε την παραμάνα του, μια κυρτωμένη, αδύναμη γριά, την Έλλη.
"Αν νικήσεις αυτή τη γριά, θα παλέψεις με τους άνδρες μου," του είπε.
Ο Θωρ όρμησε, αλλά όσο πιο σκληρά την πίεζε, τόσο πιο ακλόνητη έμενε εκείνη. Μέσα σε λίγα λεπτά, η γριά, με μια ανεξήγητη, αργή δύναμη, ανάγκασε τον θεό του κεραυνού να γονατίσει.
Ηττημένος, ταπεινωμένος και σιωπηλός, ο Θωρ πέρασε τη νύχτα στο κάστρο. Το επόμενο πρωί, ο Γίγαντας τον συνόδευσε έξω από την πύλη. Βλέποντας τον θεό συντετριμμένο, ο Ούτγκαρντ-Λόκι σταμάτησε και του είπε:
"Τώρα που είσαι έξω από το κάστρο μου, θα σου πω την αλήθεια, γιατί με τη δύναμή σου μας τρόμαξες. Σε εξαπάτησα. Όλα όσα είδες ήταν μια οφθαλμαπάτη. Προέτρεξες να πράξεις, χωρίς να ελέγξεις τη φύση των πραγμάτων.Το κέρας που έπινες δεν ήταν απλώς ένα δοχείο. Η άκρη του ήταν κρυμμένη και συνδεδεμένη με τον απέραντο Ωκεανό. Ήπιες τόσο πολύ, που όταν επιστρέψεις στη θάλασσα, θα δεις ότι η στάθμη της έχει κατέβει (και κάπως έτσι αιτιολογείται η άμπωτη😉).
Η γκρίζα γάτα δεν ήταν ζώο. Ήταν το Παγκόσμιο Φίδι, που αγκαλιάζει ολόκληρη τη Γη. Όταν κατάφερες να της σηκώσεις το ένα πόδι, αγγίξες τον ουρανό και μας έπιασε τρόμος.
Και η γριά που πάλεψες; Ήταν το ίδιο το Γήρας. Κανένας άνθρωπος, κανένας ήρωας, κανένας θεός δεν μπορεί να νικήσει το Γήρας. Κι όμως, εσύ άντεξες όρθιος τόση ώρα."
Ο Θωρ σήκωσε εξοργισμένος το σφυρί του για να γκρεμίσει το κάστρο της απάτης, αλλά καθώς κοίταξε μπροστά του, το κάστρο είχε ήδη εξαφανιστεί. Δεν υπήρχε τίποτα, παρά μόνο μια απέραντη, άδεια κοιλάδα...
------------------------
Αν κοιτάξουμε πίσω από την επιφάνεια της σκανδιναβικής ιστορίας, θα συνειδητοποιήσουμε ότι η παγίδα του Γίγαντα δεν στήθηκε στα χέρια του Θωρ, αλλά στο μυαλό του. Ο Θωρ αποτυγχάνει γιατί πάσχει από ένα θεμελιώδες έλλειμμα ελέγχου: παρασύρεται τυφλά από το περιτύλιγμα των προκλήσεων και τις φανφάρες της αυλής, χωρίς να σταματήσει ούτε μια στιγμή για να εφαρμόσει τη Σωκρατική αμφισβήτηση και να αναρωτηθεί για τη φύση αυτών που βλέπει.
Αυτό το έλλειμμα μας αποκαλύπτει ότι η δύναμη χωρίς γνώση είναι τελικά τυφλή και εγκλωβίζεται εύκολα σε οφθαλμαπάτες. Ακριβώς όπως η Σπάρτη εγκλωβίστηκε στην ωμή, στρατιωτική της ισχύ και σε νόμους-φανφάρες που την οδήγησαν στην απομόνωση και τον θάνατο, έτσι και ο Θωρ γίνεται έρμαιο μιας ξένης σκηνοθεσίας επειδή εμπιστεύτηκε μόνο τους μύες του και όχι την κριτική του σκέψη.
Στο τέλος, όμως, η ίδια η φύση της απάτης τον επαναφέρει στην πραγματικότητα μέσω των τριών δοκιμασιών, οι οποίες δεν είναι τυχαίες: ο Ωκεανός, το Παγκόσμιο Φίδι και το Γήρας αντιπροσωπεύουν τις δυνάμεις του Κυκλικού Χρόνου και της καθολικής νομοτέλειας. Είναι οι ίδιες αρχέγονες, ανίκητες δυνάμεις της ροής και της φθοράς που συναντάμε στο σκοτάδι των σπηλαίων της Κρήτης και στους σταλακτίτες. Ο Μάγος-Γίγαντας, σαν ένας άλλος μυητής, χρησιμοποιεί την οφθαλμαπάτη για να δείξει στον Θωρ ότι καμία ανθρώπινη ή θεϊκή αλαζονεία δεν μπορεί να ξεπεράσει τους αιώνιους νόμους του σύμπαντος. Το κάστρο εξαφανίζεται, οι φανφάρες σβήνουν, και ο ήρωας μένει μόνος στην άδεια κοιλάδα, αναγκασμένος πλέον να κοιτάξει την αλήθεια γυμνή: ότι ο μόνος πραγματικός έλεγχος ξεκινά από την επίγνωση των ορίων μας και την καθαρότητα της ψυχής απέναντι στα "είδωλα" του κόσμου.
Την καλημέρα μου σε όλους!