Amsterdam heeft de afgelopen jaren de maximumsnelheid in de hele stad verlaagd naar 30 km/u. Dat werd verkocht als dƩ grote doorbraak voor verkeersveiligheid: langzamer rijden zou eindelijk leiden tot minder ongelukken en vooral minder dodelijke slachtoffers.
De harde CBS-cijfers laten iets heel anders zien. In de veiligheidsregio Amsterdam-Amstelland steeg het aantal verkeersdoden van 28 naar 30. AT5 noemt dat netjes āeen lichte stijgingā. Lichte stijging? Van 28 naar 30 is een toename van ruim 7 procent. Dat klinkt ineens een stuk minder licht.
Dus ondanks - of misschien wel dankzij - al die strenge 30 km/u-zones zijn er mƩƩr mensen omgekomen in het verkeer, niet minder. De heilige graal van de 30 km/u heeft keihard gefaald op het allerbelangrijkste punt: het daadwerkelijk verminderen van dodelijke slachtoffers.
Wat we er wƩl voor terugkregen? Langere files, een stad die steeds trager en frustrerender wordt, hulpdiensten die kostbare minuten verliezen, ambulances die vast komen te zitten in de file, en een vals gevoel van veiligheid. Fietsers voelen zich onoverwinnelijk, automobilisten worden behandeld als lastpakken die amper nog vooruit mogen komen, terwijl de echte oorzaken - slecht wegontwerp, onvoorspelbaar gedrag en gebrek aan echte handhaving - gewoon blijven liggen.
Deze ideologische symboolpolitiek kost mobiliteit, kost tijd, kost geld en kost - zo blijkt nu - zelfs levens in plaats van ze te redden. Het is hoog tijd om eerlijk te zijn: de 30 km/u-maatregel werkt gewoon niet. We hebben geen behoefte aan nog meer beperkingen en dogmaās, maar aan verstandig, effectief verkeersbeleid dat Ć©cht levens redt in plaats van alleen maar een groen en progressief imago op te poetsen.
at5.nl/artikelen/237683/lichā¦