Το πρόβλημα έχει πρόσωπο,
ηλικία και καθημερινότητα.
Του Χαράλαμπου Πετρίδη*
Η κυπριακή κοινωνία βρίσκεται σε πίεση που δεν μπορεί πλέον να αγνοηθεί. Οικονομικές δυσκολίες, αβεβαιότητα, αυξημένο κόστος ζωής.
Ο νέος σήμερα καλείται να σταθεί πιο γρήγορα, πιο μόνος και με λιγότερες βεβαιότητες. Θέλει να εργαστεί, να ανεξαρτητοποιηθεί, να δημιουργήσει οικογένεια. Στην πράξη, βρίσκει μπροστά του εμπόδια που δεν υπήρχαν στον ίδιο βαθμό παλαιότερα. Η στέγη γίνεται δύσκολη, η σταθερότητα ζητούμενο.
Η πίεση αυτή μεταφέρεται στην οικογένεια. Οι γονείς προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στην εργασία και την παρουσία τους στο σπίτι. Η επικοινωνία δοκιμάζεται και οι αποστάσεις μεγαλώνουν χωρίς να το καταλαβαίνουμε.
Την ίδια ώρα, το σχολείο καλείται να καλύψει περισσότερα από όσα μπορεί. Οι εκπαιδευτικοί δίνουν καθημερινά μάχη, αλλά συχνά χωρίς τα μέσα που χρειάζονται.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον εμφανίζονται συμπεριφορές που δεν μπορούν να διαβαστούν επιφανειακά. Παιδιά που απομακρύνονται. Νέοι που αναζητούν αποδοχή και κατεύθυνση. Και πολλές φορές τη βρίσκουν εκεί που δεν πρέπει.
Εδώ εντάσσεται και η εξάρτηση.
Δεν είναι πρόβλημα «κάποιων άλλων». Είναι μέσα στις γειτονιές μας, στα σχολεία, στα σπίτια. Και όμως, συνεχίζουμε να την αντιμετωπίζουμε με προκατάληψη και απόσταση.
Την ίδια στιγμή, οι αδυναμίες του κράτους είναι υπαρκτές. Καθυστερήσεις, ελλείψεις, κενά. Αυτά τα κενά, όμως, είναι οι άνθρωποι που μένουν χωρίς στήριξη τη στιγμή που τη χρειάζονται.
Από την εμπειρία μου ως Δήμαρχος Αγλαντζιάς, έμαθα ότι τα κοινωνικά προβλήματα λύνονται όταν υπάρχει παρουσία, σχέδιο και συνεργασία.
Υπάρχουν οργανισμοί που αποδεικνύουν τι σημαίνει αυτή η προσέγγιση. Το ΚΕΝΘΕΑ λειτουργεί με συνέπεια, επιστημονική προσέγγιση και σεβασμό στον άνθρωπο. Στηρίζει τον χρήστη, την οικογένεια, την επανένταξη.
Αυτό είναι το πρότυπο.
Η εξάρτηση πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ζήτημα δημόσιας υγείας. Με θεραπεία και στήριξη. Όχι με αποκλεισμό. Αυτή η προσέγγιση έχει αποδείξει ότι αποδίδει και χρειάζεται ενίσχυση.
Με συγκεκριμένες πολιτικές:
Πρόληψη, με ουσιαστική παρουσία στα σχολεία.
Άμεση πρόσβαση στη θεραπεία, χωρίς καθυστερήσεις.
Στήριξη της επανένταξης, ώστε η προσπάθεια να έχει συνέχεια.
Ενίσχυση της οικογένειας, που συχνά μένει μόνη.
Παράλληλα, αυστηρή στάση απέναντι σε όσους εκμεταλλεύονται την ανθρώπινη αδυναμία. Εκεί δεν χωρούν εκπτώσεις.
Η ισορροπία χρειάζεται στήριξη στον άνθρωπο και αποφασιστικότητα απέναντι στον διακινητή.
Η εξάρτηση δεν είναι μόνο θέμα ουσιών. Συνδέεται με τα αδιέξοδα που δημιουργούνται σε μια κοινωνία που πιέζεται. Και γι’ αυτό η απάντηση δεν μπορεί να είναι αποσπασματική.
Χρειάζεται κράτος που λειτουργεί, θεσμοί που συνεργάζονται και μια κοινωνία που δεν αποκλείει.
Στο τέλος, ο πολίτης ζητά να ξέρει ότι δεν είναι μόνος όταν δυσκολεύεται.
Εκεί κρίνεται η ευθύνη της πολιτικής. Να δίνει λύσεις, με σχέδιο και αποτέλεσμα.
*Υποψήφιος βουλευτής ΔΗΣΥ επαρχίας Λευκωσίας, πρώην υπουργός Άμυνας, πρώην Δήμαρχος Αγλαντζιάς