Dokładnie 122 lata temu, 16 czerwca 1904 roku w gmachu Senatu w Helsinkach, 29-letni fiński nacjonalista Eugen Schauman dokonał zamachu na rosyjskiego generała-gubernatora Wielkiego Księstwa Finlandii Nikołaja Bobrikowa, po czym odebrał sobie życie.

16 czerwca 1904 roku Schauman przybył do gmachu Senatu w Helsinkach, wiedząc, że lada moment Bobrikow pojawi się tam, by poprowadzić posiedzenie wydziału gospodarczego. Około godziny 11:00 rano zamachowiec zaskoczył generała-gubernatora na klatce schodowej i z pistoletu FN Browning M1900 oddał trzy strzały w jego kierunku. Pierwszy pocisk trafił w szyję, drugi zatrzymał się na orderze, natomiast trzeci ugodził w brzuch. Bezpośrednio po dokonaniu zamachu Schauman popełnił samobójstwo, dwukrotnie strzelając sobie w klatkę piersiową.

Wielkie Księżne Olga, Tatiana, Maria oraz Anastazja, Carskie Sioło, Imperium Rosyjskie, 1914 r. Grand Duchesses Olga, Tatiana, Maria, and Anastasia, Tsarskoye Selo, Russian Empire, 1914.

Bitwa pod Marengo (14 czerwca 1800 roku) – Triumf Pierwszego Konsula Napoleona Bonapartego. „Dość już przeszliśmy! Żołnierze, pamiętajcie że mam zwyczaj obozować na polu bitwy!” Po zdobyciu władzy w wyniku zamachu stanu zwanego 18 Brumaire’a Napoleon Bonaparte, już jako Pierwszy Konsul, zabrał się do energicznej pracy, której celem było przede wszystkich odpowiednie zorganizowanie gospodarki, administracji, armii na wielu płaszczyznach, które zostały kompletnie zaniedbane przez Dyrektoriat. Jednakże ważna była także kwestia wznowienia działań wojennych. Działań, które pozwoliłyby na uratowanie części ziem utraconych przez Dyrektoriat, w tym tych, które zdobył Napoleon w czasie kampanii włoskiej w latach 1796 – 1797. Napoleon w dniu 7 stycznia 1800 roku rozkazał zorganizować 30.000 żołnierzy w Dijon, którzy mieli utworzyć Armię Rezerwową. Oczywiście podkreślał, że ma to być wykonane w całkowitej tajemnicy. Wielu z tych żołnierzy, którzy mieli stać się częścią Armii Rezerwowej, było weteranami poprzednich walk. Na stanowisko szefa swojego sztabu mianował niezawodnego Berthiera. Napoleon postanowił uderzyć na austriacką flankę od strony włoskich Alp. Austriakami dowodził feldmarszałek Michael von Melas. Stary, gdyż już 70 letni, generał był jednak nadal trudnym przeciwnikiem. Zresztą co ważne, służył pod Aleksandrem Suworowem jako jeden z jego podkomendnych.

Dokładnie 56 lat temu, 11 czerwca 1970 roku w Nowym Jorku zmarł Aleksander Fiodorowicz Kiereński – rosyjski polityk, prawnik, członek Dumy Państwowej IV kadencji z ramienia chłopskiej partii trudowików, wiceprzewodniczący Piotrogrodzkiej Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich, minister sprawiedliwości, a następnie minister wojny i marynarki wojennej w Rządzie Tymczasowym. Po rezygnacji księcia Lwowa, objął funkcję przewodniczącego Rządu Tymczasowego Rosji. Jako premier Rosyjskiego Rządu Tymczasowego stale balansował między umiarkowanymi socjalistami a obozem niesocjalistycznym, głównie liberałami. W trakcie tzw. puczu Korniłowa, Kiereński odsunął generała Korniłowa ze stanowiska głównodowodzącego armii rosyjskiej, jednocześnie samemu, obejmując tę funkcję. W wyniku rewolucji październikowej jego rząd został obalony przez bolszewików. Bezskutecznie próbował stłumić bolszewicką rewoltę przy pomocy kozackiego korpusu generała Krasnowa. W listopadzie 1917 roku w wyborach do Zgromadzenia Ustawodawczego Rosji został wybrany deputowanym z listy eserowców z Saratowa. W czasie wojny domowej w Rosji wyemigrował za granicę, gdzie próbował zapewnić wsparcie Ententy dla Ogólnorosyjskiego Rządu Tymczasowego. Podczas pobytu w Stanach Zjednoczonych pracował dla amerykańskiego Hoover Institution oraz znalazł zatrudnienie jako wykładowca na Uniwersytecie Stanford. Wniósł tam znaczący wkład w archiwum historii Rosji. Zmarł 11 czerwca 1970 wskutek miażdżycy tętnic wieńcowych w szpitalu w Nowym Jorku. Następnie jego zwłoki przewieziono do Londynu, gdzie zostały pochowane na Putney Vale Cemetery. Jest również autorem wspomnień, badań historycznych oraz publikacji dokumentalnych poświęconych historii rewolucji rosyjskiej.

Dokładnie 56 lat temu, 9 czerwca 1970 roku w Durbanie zmarł pułkownik Fiodor Jewgieniewicz Konowałow – rosyjski pilot wojskowy, doradca wojskowy armii abisyńskiej, uczestnik Wielkiej Wojny, wojny domowej w Rosji, wojny włosko-abisyńskiej oraz wojny domowej w Hiszpanii. W trakcie I wojny światowej, za wybitne zasługi w misjach bojowych i rozpoznawczych, został awansowany do stopnia pułkownika i objął stanowisko inspektora lotnictwa Armii Kaukaskiej. Podczas wojny domowej w Rosji walczył na południu kraju po stronie „białych” – początkowo w szeregach Armii Dońskiej, a następnie w Siłach Zbrojnych Południa Rosji generała Denikina. Służył najpierw w 3. Dywizjonie Lotniczym, a od stycznia 1919 roku pełnił obowiązki dowódcy 1. Dywizjonu Lotniczego. Pod koniec lutego tego samego roku przejął pełne dowództwo dywizjonu. Następnie został mianowany dowódcą 2. Dywizjonu Lotniczego, jednocześnie pełniąc funkcję zastępcy dowódcy lotnictwa w Armii Rosyjskiej generała Wrangla. Wiosną 1920 roku został ewakuowany do Konstantynopola, skąd przez Egipt wyemigrował do Etiopii. Podczas wojny włosko-abisyńskiej pełnił funkcję doradcy wojskowego dowódców etiopskich oraz samego cesarza Hajle Sellasje I. Był jedynym zagranicznym doradcą, który pozostał u boku cesarza aż do samego końca konfliktu. Jego wspomnienia z tego okresu są wysoko cenione przez historyków jako cenne świadectwo naocznego obserwatora działającego po stronie etiopskiej. W czasie wojny domowej w Hiszpanii zgłosił się jako ochotnik do oddziałów generała Francisco Franco, gdzie otrzymał stopień pułkownika. Po zakończeniu II wojny światowej osiedlił się w Południowej Afryce, gdzie zajmował się wykopaliskami archeologicznymi. Zmarł 9 czerwca 1970 roku w Durbanie, gdzie następnie został pochowany.