همیشه لازم نیست کاری کرده باشی، یا قصه‌ای برای تعریف داشته باشی. همین که دووم آوردی، یعنی خیلی.

یکی از عجیب‌ترین تله‌های روانی اینه که برای فرار از اضطراب، سعی می‌کنیم همه‌چیز رو کنترل کنیم؛ غافل از اینکه همین میلِ کنترل‌گری، خودش تبدیل میشه به مهم ترین دلیل اضطراب‌های بعدی.

هیچ‌کس صبح بیدار نمی‌شود و تصمیم بگیرد که فرسوده باشد، این اتفاق در جایی می‌افتد که همیشه "دوام آوردن" از "حال خوب داشتن" مهم‌تر است.

خیلی وقتا کمک نگرفتیم چون فکر می‌کردیم مسئله‌مون اون‌قدرا هم جدی نیست. بعد دیدیم همون مسئله کم‌کم تبدیل شد به: عقب انداختن کارا، خسته بیدار شدن، کم شدن حوصله، و ولش کن گفتنای بیشتر

اون چه رفتار یا انتخابیه که قشنگ می‌دونی تهش آسیبه، اما دوباره و دوباره می‌ری سمتش؟

ما با خیلی چیزها کنار میایم… تا وقتی یه روز بفهمیم "کنار اومدن" اسمش خوب زندگی کردن نبوده.

اگر میشد به فشار روانی از ۰ تا ۱۰۰ نمره داد، به وضعیت خودتون در این روزا چه عددی میدادید؟ اصلی‌ترین دلیلش برای شما چیه؟

وسط بلاتکلیفی این روزا، هر کسی یه جور دووم میاره؛ یکی با تلاش بیشتر و یکی با سکوت. راه اشتباهی وجود نداره، به شرطی که با خودمون صادق باشیم. فرسودگی جایی شروع میشه که واقعاً خسته‌ایم اما به خودمون اصرار می‌کنیم که تظاهر به خوب بودن کنیم. پذیرش حال واقعی روان،هر چی که هست، قدم اول تاب‌آوریه.

یکی از سخت ترین سوگ هایی که یک انسان میتونه تجربه کنه سوگ ابهام آمیزه (Ambiguous Loss)؛ نوعی از فقدان که در اون، موضوعِ سوگ نه کاملاً حضور داره و نه کاملاً غایبه. اولین بار پائولین باس (Pauline Boss) این مفهوم رو مطرح کرد. اون می‌گه این سوگ، بی‌رحمانه‌ترین نوع فقدانه چون قطعیت نداره. برخلاف سوگ معمولی (مرگ)، اینجا هیچ مراسم و تشریفاتی برای پایان ماجرا وجود نداره و مغز در وضعیت تعلیق (Limbo) قفل می‌شه. حالا چرا تحملش سخت‌تر از سوگ معمولیه؟ چون در فقدان قطعی، آدم‌ها بعد از سوگ واری بالاخره وارد فرآیند پذیرش می‌شن. اما در سوگ ابهام‌آمیز، نوسان دائمی بین «امید» و «ناامیدی»، سیستم عصبی رو مستهلک می‌کنه. در این شرایط چه باید کرد؟ ۱. نام‌گذاری کنید: همین که بدونید این حسِ کلافگی یک مفهوم علمی هستش و شما ضعیف نیستید، فشار روانی رو کم می‌کنه. ۲. ابهام رو بپذیرید: به جای تلاش برای حل کردنِ مسئله‌ای که فعلاً حل‌شدنی نیست، باید یاد بگیریم چطور در کنار این ابهام زندگی کنیم. ۳. ارتباطات رو حفظ کنید: سوگ ابهام‌آمیز آدم رو منزوی می‌کنه حرف زدن درباره این حس با کسانی که تجربه مشابه دارن، از انجماد روانی جلوگیری می‌کنه. شفای این درد، نه در فراموشی، که در به رسمیت شناختنِ این تعلیقه. #سیمیاروم #سلامت_رون

این روزا کاری یا چیزی هست، حتی خیلی کوچیک که یه ذره حالتون رو بهتر کنه؟ شاید چیزی که برای تو جواب داده، به یکی دیگه هم کمک کنه.

در تقویم جهانی، «می» ماه آگاهی از سلامت روان است؛ برای دنیایی که دغدغه‌اش کیفیت زندگی‌ست. اما مراقبت از روان برای ما در این روزها، خودش نوعی ایستادگی‌ست، سنگری برای بقا و حفظ هوشیاری.

تا حالا اسم Anhedonia به گوشتون خورده؟ همون وضعیتی که نه احساس غم میکنی، نه شادی، چون مغزت دیگه «لذت» رو پردازش نمی‌کنه. و این ساکت‌ترین و خطرناک‌ترین شکل از دست دادن حال خوبه...انگار تماشاگر بی‌حس زندگی خودتی

این روزها برای هیچ‌کدام‌مان آسان نبوده… و با این حال، کسانی هستند که هنوز برای شنیدن، حضور دارند. روز جهانی روان‌درمانگر مبارک

بعضی چیزها رو نگه می‌داریم، نه چون ارزشمندن فقط چون خیلی گرون تموم شدن.

مشکل انتظار برای آینده نیست، مشکل اینه که گذشته هنوز تموم نشده

ذهن ما طوری طراحی شده که هزینه‌های گذشته رو هم در تصمیم‌های الان دخیل کنه برای همین خیلی وقت‌ها چیزی رو نگه می‌داریم که مدت‌هاست باید رها می‌شد.

همه می‌تونن سوگیری و تعصب رو در باورهای طرف مقابل ببینن، اما سوال سخت اینه: آخرین باری که باورهای خودت رو زیر سوال بردی کی بود؟

بخش بزرگی از خشم، بیشتر از اینکه واکنش به امروز باشد، فشارِ همه‌ اتفاقاتیست که مدت‌هاست جایی برای سوگواری نداشتند.

نه اون که زیاد حرف می‌زنه آرومه نه اون که ساکته، بی‌تفاوت. فقط هر دو دارن سعی میکنن به روش خودشون از پس این روزا بر بیان.

عجیبه ولی این روزها فقط برای از دست‌رفته‌ها عزاداری نمی‌کنیم؛ ما برای تصویری که از آینده داشتیم و رویاهایی که نگرانِ نابود شدنشون هستیم هم سوگواریم. این سوگ "پیش‌رس" رو به رسمیت بشناسیم تا کمی از فشار این روزها کاسته بشه.

خیلی‌هامون احساساتی که در این روزها تجربه میکنیم فقط ناراحتی نیست، بلکه به خاطر فرو ریختن یه باور پنهانه که سال ها درمون شکل گرفته: " اگر درست عمل کنیم، زندگی هم با ما درست رفتار می‌کنه."