❗Πολλοί με ρωτούν γιατί ασχολούμαι τόσο με τα περιστέρια. Άλλοι φροντίζουν σκύλους, άλλοι γάτες, άλλοι άγρια ζώα. Εγώ δεν «ασχολούμαι με τα περιστέρια» με την κλασική έννοια. Απλώς δεν μπορώ να τα προσπεράσω αδιάφορα.
❗Είναι παντού γύρω μας, αλλά συχνά είναι τα πιο αόρατα ζώα της πόλης. Διώκονται, κακοποιούνται, παγιδεύονται, τραυματίζονται. Πολλοί τα βλέπουν μόνο ως ενόχληση. Εγώ βλέπω ζωντανά πλάσματα που προσπαθούν να επιβιώσουν δίπλα μας.
❗Όλα ξεκίνησαν πριν από αρκετά χρόνια, όταν ήμουν ακόμη διευθυντής σε σχολείο της Αθήνας. Περπατούσα μόνος μου στο προαύλιο και ξαφνικά ένα περιστέρι ήρθε και κάθισε πάνω μου. Στο στήθος μου, στα χέρια μου. Δεν κρατούσα τροφή, δεν το κάλεσα. Ήρθε μόνο του. Ίσως να ήταν μια απλή σύμπτωση. Για μένα όμως ήταν μια στιγμή που δεν ξέχασα ποτέ.
❗Από τότε άρχισα να τα παρατηρώ περισσότερο. Να βάζω νερό όταν έχει καύσωνα. Να αφήνω λίγη τροφή όταν χρειάζεται. Να σταματώ στον δρόμο όταν βλέπω κάποιο τραυματισμένο. Να υπερασπίζομαι το δικαίωμά τους να υπάρχουν, ακόμη κι αν λερώνουν καμιά φορά ένα μπαλκόνι ή ένα αυτοκίνητο. Αυτά καθαρίζονται. Μια ζωή που χάνεται δεν επιστρέφει.
❗Η φωτογραφία αυτή με μια δεκαοχτούρα δεν είναι απλώς μια φωτογραφία. Είναι μια υπενθύμιση εκείνης της πρώτης συνάντησης που με σημάδεψε και με έκανε να κοιτάζω διαφορετικά αυτά τα ταπεινά πουλιά της πόλης.
❗Και έτσι, κάθε φορά που περπατώ στους δρόμους της Αθήνας, τα μάτια μου τα αναζητούν ασυναίσθητα. Όχι γιατί είναι περιστέρια. Αλλά γιατί είναι ζωές. Και καμία ζωή δεν αξίζει να περνά απαρατήρητη. 🕊️
#Φιλοζωία #Περιστέρια #Δεκαοχτούρα #AthensAnimals #ΘανάσηςΓούναρης 🕊️