Na het veelbesproken tv-optreden van oud-minister Gouke Moes duidt Jelle van Baardenwijk bij De Nieuwe Wereld wat de stichting Democratische Vernieuwing beoogt met het beschermen van de Nederlandse cultuur.
We hebben anno 2026 te maken met een lange periode waarin letterlijk alles en iedereen moest wijken voor diversiteit, om uiteindelijk te komen tot een superdiverse utopie.
Nederlanderschap wordt in het superdiverse kader opgevat als een volkomen vrijblijvende identiteit, waarin iedereen vooral eindeloos ‘zichzelf’ moet kunnen zijn, zonder enige verwachtingen over gedeelde normen of maatschappelijke betrokkenheid.
Tegelijkertijd groeide de bevolking in tien jaar tijd met ongeveer een miljoen nieuwe mensen. Daardoor ontstaat de terechte vraag wat mensen in Nederland eigenlijk nog met elkaar delen en wat Nederlanderschap concreet betekent, of zou moeten betekenen. De discussie gaat over een redelijke mate van betrokkenheid bij de samenleving.
Culturele diversiteit staat op zichzelf helemaal niet ter discussie, zolang mensen bijdragen en deelnemen aan een enigszins wederkerig sociaal bestaan. Een probleem ontstaat wanneer iedere gedeelde basis verdwijnt, wanneer groepen zich steeds meer in hun eigen parallelle samenlevingen bewegen en helemaal niets hebben met Nederland.
In dit licht is een stevig debat over nationale verbondenheid een volkomen logische stap. Politiek en samenleving zouden zich minder moeten richten op het beschermen van allerlei afzonderlijke identiteiten en veel meer op de vraag welke gedeelde cultuur, taal en verantwoordelijkheden mensen met elkaar verbinden. Die discussie wordt te snel weggezet als racisme, terwijl het juist gaat over verbinding en sociale cohesie. En juist omdat ieder debat onmogelijk wordt gemaakt door de Carola’s, Henri’s en Sylvana’s van dit weggegeven deugland, is het interessant te onderzoeken hoe het recht zich verhoudt tot de bovenstaande kwestie.
Link:
youtu.be/CWnfvJISonM?is=11Gm…
Fragment: