Στα δύσκολα χρόνια μετά την εισβολή φοίτησα από τον Σεπτέμβριο του 1974 μπεζρι τον Ιούνιο του 1980 στο Δημοτικό σχολείο του του Αγίου Αντωνίου, στο κέντρο της Λευκωσίας. Χτες γιόρτασε 100 χρόνια ζωής σε μια ωραία γιορτή που οργάνωσε η Σχολική Εφορία Λευκωσίας και η Διεύθυνση του σχολείου.
Ένας από τους μαθητές του και ο γνωστός ζωγράφος Λαδώματος ο οποίος φοίτησε στον Άγιο Αντώνιο το 1947 και μοιράστηκε μαζί μας χτες τις μνήμες του.
Για όσους φοιτήσαμε στο υπέροχο αυτό σχολείο και φυσικά και για εμένα, ήταν μια ξεχωριστή βραδύα νοσταλγίας. Όχι μόνον γιατί πέρασα εκεί 6 χρόνια που σημάδεψαν την ζωή μου. Βασικός λόγος ήταν γιατί όταν γιόρταζε τα 50χρονα του το σχολείο μας, έγινε μια αντίστοιχη γιορτή στην οποία έλαβα μέρος ως μαθητής. Δύσκολο να αποδεχτώ πως πέρασαν 50 χρόνια από εκείνη την γιορτή!
Το δε περίεργο είναι ότι ακόμα θυμάμαι και συχνά σιγοτραγουδώ το τραγουδάκι που σύνθεσε η δασκάλα μας Νίτσα Αριστοδήμου και τραγουδήσαμε σε εκείνη τη γιορτή:
«Ποιός για πέστε μου μπορεί να λησμονήσει,
Της Ζωής του τις πιο όμορφες στιγμές,
Όταν μάλιστα αυτές τις έχει ζήσει,
Στου Αγίου Αντωνιου τις αυλές».
Αισθάνομαι τόσο τυχερός που υπήρξα κομμάτι αυτού του ιστορικού σχολείου. Στην τελική ο άνθρωπος αποτελεί το σύνολο των εμπειριών και των αναμνήσεων του. Έτσι κι αλλιώς η ζωή μας είναι μόνο μια λάμψη κι αν είδες, είδες.