یک روزی، بیست، سی سال دیگه، وقتی فرزندانت بزرگ شوند و از تو بپرسند در آن روزهای پردرد چه کردی، بهتر است سکوت کنی. چون حقیقت این است که در حالی که مردم در آتشِ بحران میسوختند، تو نه مرهمی بودی و نه دردی را دوا کردی، فقط با پرمدعایی تمام، با نیشهایت بر زخمهایشان نمک پاشیدی تا سهمی در هیاهوی رنج دیگران داشته باشی.