Een kwetsbare, doof/slechthorende man helpt zijn nieuwe Soedanese buren met verhuizen. Hij verwelkomt ze, toont empathie, doet wat links al jaren predikt: “Wees gastvrij, wees lief, open je hart en je huis.”
Vier dagen later ligt hij bebloed op straat. Met een mes in zijn keel. Poging tot onthoofding.
Dit is suïcidale empathie in zijn puurste vorm.
De goedbedoelende, naïeve westerling die gelooft dat iedereen dezelfde waarden heeft, dat iedereen dankbaar zal zijn voor zijn gastvrijheid. Dat vriendelijkheid altijd wordt beantwoord met vriendelijkheid.
En dan blijkt de realiteit keihard: niet iedereen komt met dezelfde intentie. Niet elke cultuur kent dezelfde morele code. En goedheid zonder onderscheidingsvermogen is geen deugd - het is zelfmoord.
Deze man is het symbool geworden van een heel continent dat weigert de realiteit onder ogen te zien: niet iedereen die je binnenlaat, komt om een beter leven op te bouwen. Sommigen brengen hun eigen conflicten, hun eigen normen en hun eigen haat gewoon mee.
Zijn bloed op straat van Stephen Ogilvie is het logische gevolg van een naïef, ideologisch beleid dat al jaren wordt doorgevoerd.