حملات جدید ترامپ به ایران بخاطر «مُجاب‌سازیِ تهران» برای «توافقِ شبه‌تسلیم» است. پیش‌بینی می‌شود آمریکا به سمت زدن «زیرساخت‌های حیاتی» _مثل برق و بنزین_ برود! اگرچه تمهیداتِ خوبی برای این شرایط هم دیده شده ولی طبیعتا اگر قرار باشد ایران در «برق» و «بنزین» دُچارِ مشکل شود، همه منطقه و خصوصا سرزمین‌های اشغالی هم باید بحرانی شوند!

نشانه‌های التهابِ بیشتر پیرامون «پرونده‌ی ایران» ۱. تصویب قطعنامه علیه ایران در شورای حکام؛ دقیقا‌ مانند روزهای قبل از جنگ ۱۲ روزه. ۲. عدم گِره‌گشاییِ در مذاکره آنهم در اکثر محورهای مُهمِ آن؛ «نحوه آزادسازی منابع»، «رفع تحریم‌ها»، «مدیریت تنگه و عوارض آن»، «درصدِ غنی سازی»، «خروج ۴۰۰ کیلوگرام اورانیوم» و ... ۳. ادعای مشاور رییس تیم مذاکره کننده ایرانی مبنی بر اینکه «آتش بس به ضرر ایران شد»؛ که پیش‌ از این تصور می‌شد همه‌ی اعضای تیم مذاکره کننده _خصوصا راسِ آن_موافقِ قطعی آتش بس، آنهم با برآوردِ «به نفعِ ایران بودن» هستند! ۴. عدمِ اثرگذاریِ تهدیداتی که آمریکا از طریق میانجی‌ها به تهران انتقال داده است. ۵. «عدمِ اقداماتِ بازدارنده‌ی ایران» (حداکثری) در قِبال نقضِ آتش‌بس توسط اسرائیل و آمریکا

آمریکا امشب حداقل به ۳ شهر جنوبِ ایران، به تلافیِ «سقوط آپاچیِ» اش بر فراز تنگه هرمز (به استعداد لااقل ۱۵ اصابت)، حمله کرده است. قاعدتاً دیگر آتش‌بس نقض شده است؛ ایران لازم است پاسخِ هم‌سطحی را به این اقدام بدهد. برآوردم این است که سنگین‌ترین پاسخِ ایران _پس از آتش بسِ اخیر_ به آمریکا داده خواهد شد!

«صداوسیما»، «زیر نویس شبکه خبر»، «منبع آگاه نظامی در تماس با خبرگزاری نهادِ نظامی»، «معاون وزیر خارجه»، همگی «ساقط کردن بالگرد آپاچیِ آمریکا توسط ایران را تلویحا را تکذیب کردند!» ناگهان «سخنگوی کمیسیون امنیت ملی مجلس» گفته: «دستِ رزمنده‌ای که بالگرد آمریکایی را ساقط کرده می‌بوسم!» پی‌نوشت: موضع‌گیریِ واحد در شرایطِ «بسیار خاص» که ممکن است امنیت ملی کشور را شدیدا تحت‌الشعاع قرار دهد، کمترین وظیفه‌ی شوراهای بالادستی‌ست. باز هم سوال می‌کنم؛ چه کسی مسئولِ این وضعیتِ اسفبارِ رسانه‌ای‌ست؟!

ساقط شدن «بالگردِ آپاچیِ آمریکا» در خرداد ۱۴۰۵ بر فراز تنگه هرمز، من را به یاد سقوطِ «پهپاد گلوبال هاوک آمریکا» توسط پدافندِ ایران در سال ۱۳۹۸ می‌اندازد؛ آمریکا عامل اسقاطِ بالگرد خود را ایران می‌داند ولی با اینکه در جنگ‌ اخیر خسارت‌های بزرگ‌تری نیز دیده ولی تا این حد، به ابعادِ آن _واکنش همزمانِ ترامپ، وزیر جنگ و پنتاگون_ دامن نزد! بنظر می‌رسد آمریکا در حال آماده‌سازی افکارِ عمومی برایِ «اقدامِ خاصِ نظامی» است!

باید تجاوز اسرائیل به لبنان پس از شروعِ آتش بسِ موقت، سریعا پاسخ داده می‌شد که روستا به روستا در جنوب لبنان پیش‌روی نکند؛ عُقلا به‌خوبی می‌دانند که محدودسازیِ توانِ حزب الله _بخوانید قطعِ بازویِ حامیِ جدیِ ایران در جبهه شمال_ پیش‌نیازِ شروعِ مجدد جنگ با ایران است! حالا که ناظران نظامی بر این باورند که «تنشِ مجددِ نظامی»، اجتناب ناپذیر است، ایران باید تصمیم بگیرد که «اکنون» شروع کند (پیش از جام جهانی) یا «پس از جام جهانی» و یا «پاییزِ ۱۴۰۵»، اسرائیل و آمریکا ابتکار عمل را بدست‌ گیرند!

The positions of Iran and the United States have not differed significantly from the first day of the "Pakistan talks" up to now, and both sides have remained firmly committed to their respective stances. The war has neither weakened nor diminished Iran's position. The only path to an understanding is for one of the parties to show serious flexibility.

عقب نشینیِ اسرائیل از «حمله به ضاحیه»، بابت تهدید ایران مبنی بر «حمله به شمالِ سرزمین‌های اشغالی» و همچنین «حمله به یکی از نیروهای نیابتیِ مهم اسرائیل در منطقه» بوده است! ترامپ پس از اطمینان از معتبر بودن این تهدید و قطعی بودنِ اقدامِ ایران، اسرائیل را فعلا از حمله به ضاحیه منصرف کرده است.

عملیاتِ نظامیِ سنگینی که اسرائیل در جنوبِ لبنان انجام می‌دهد، آخرین تحرکاتِ پیش از «تفاهم» نیست، بلکه پیش‌زمینه‌ی اقدام نظامی دیگری‌ست! «حزب‌الله» در اتفاقات اخیر منطقه، مویِ دماغِ رژیم بوده خصوصا در جنگِ رمضان؛ اسرائیلی‌ها برای «اقدامِ نظامیِ جدید علیه ایران»، باید بازویِ مهمِ ایران در جبهه‌ی شمال را کاملا قطع کنند!

«قالیباف» به عنوان مسئولِ تیم مذاکره کننده ایران، «قرارِ دوم در پاکستان» را شرکت نکرد، ولی امروز بدون اطلاع رسانیِ قبلی همراه با «عراقچی» و «همتی» به قطر رفت! حتما «موضوعات مهمی!» در قطر مورد بحث قرار گرفته که میزبانِ سران ایران بوده است؛ آنهم کشوری که در دو جنگ اخیر خاکش بارها مورد اصابت قرار گرفته!

اظهاراتِ «مارکو روبیو» تقریبا همان چیزی‌ست که در ذهنِ آمریکایی‌ها در مورد «مذاکره»، «جنگ» و «ایران» می‌گذرد! #فکت

چه ریسکی!

تماسِ نتانیاهو با ترامپ کافی بود تا سیاستِ جدید آمریکا به «بدون گرد و غبار (خروجِ ۴۰۰کیلوگرم‌ اورانیوم)، بدونِ دلار (مُنتفی‌شدنِ آزادسازی اموال بلوکه شده ایران)» _No Dust, No Dollars_ بازگردد! آمریکا تصمیم گرفته دلاری از اموال بلوکه شده کشور را تا به «خواسته‌هایِ هسته ای آمریکا» تَن ندهیم، آزاد نکند! از طرفِ دیگر ایران اخیرا خطِ قرمزِ غنی‌سازی را از ۳.۶۷ ٪ به ۲۰٪ ارتقا داده و ۴۰۰ کیلوگرم اورانیوم هم از ایران خارج نمی‌شود! ایران احتمالا با وضعیتِ بلاتکلیفِ «رفع محاصره تنگه توسط آمریکا»، «عدم آزادسازیِ اموال بلوکه شده» و «خواست‌های حداکثریِ هسته‌ای آمریکا»، «تفاهم اسلام آباد» را امضا نکند!

فرمانده ارتش پاکستان، ایران را ترک کرد تا در روزِ یکشنبه جواب آمریکا را به ایران منتقل و «یادداشت تفاهمِ مشترک» برای «دورانِ سختِ مذاکره هسته‌ای» نوشته و پذیرفته شود؛ محورهای مشترک مورد توافق ایران و آمریکا: ۱. پایانِ جنگ در تمامیِ جبهه‌ها ۲. بازگشایی تنگه توسط ایران در ازای رفع محاصره تنگه از طرف آمریکا ۳. آزادسازیِ بخشی از اموال بلوکه شده ایران (۱۲ میلیارد دلار از ۲۵ میلیارد دلارِ بحث شده) ۴. کم‌رنگ شدن حضور نظامی آمریکا در اطرافِ ایران (مبهم) ۵. فرصت ۳۰ روزه برای مذاکره در باب هسته‌ای در موردِ محورهای گفته شده نکاتی مطرح است؛ ۱. قرار بر این شده که اگر ساز و کار آزادسازی اموال بلوکه شده ایران زمان ببرد، قطر سریعا ۱۲ میلیارد دلار (با ۶ میلیارد دلار کُره که در بانک‌های قطر بلوکه شده) را بپردازد تا فرآیند آزادسازی بطور کامل طی شود. ۲. برخی منابع می‌گویند آمریکا ممکن است رفع محاصره تنگه را با یک پروتکل پذیرفته باشد بدین منظور که کشتی‌هایی که مبدا و مقصدشان ایران است هر روز بصورتِ لیستی چک شوند و در صورت تایید می‌توانند از تنگه هرمز تردد کنند! ۳. آیا آمریکا قصد دارد شریک ایران در مدیریت تنگه هرمز باشد؟! آیا قرار است پایگاهی در عمان تاسیس کند برای مدیریت بر تنگه؟! نقش عمان در مدیریت تنگه چه می‌شود؟! تقسیم‌کار تنگه هرمز میان ایران، عمان و آمریکا چگونه است و با چه درصدی از منافعِ آن؟! ۴. تا کنون کشتی‌هایی که از تنگه عبور کردند عموما از مسیر تعیین شده توسط ایران استفاده کردند؛ این مسیر در این تفاهم مشترک، لحاظ شده است؟! بحث عوارض ایران از کشتی‌های عبوری _که در شرایط فعلی اعمال می‌گردد_ در آینده نیز ادامه دارد یا حذف می‌شود؟! ۵. برداشتن تحریم‌ها در دور اول مذاکرات جایی نداشته و این یعنی برداشتن تحریم‌ها موکول به بخش هسته‌ای مذاکره یا ۳۰ روز مدنظر شده است! ۶. در بحث هسته‌ای آیا ایران غنی سازی ۳.۶۷ را می پذیرد یا ۲۰٪ را؟! میزان تعلیق غنی سازی توسط ایران چند سال است؛ ۵ سال، ۱۰ سال، ۱۵ سال یا ۲۰ سال یا حتی صفر؟! ۴۰۰ کیلو اورانیوم ۶۰٪ در ایران می‌ماند، به چین می‌رود یا روسیه؟! مهم‌تر از همه «آقا مجتبی»، «تعلیقِ بلند مدتِ غنی‌سازی» و «خروج اورانیوم» یا «رقیق‌سازیِ آن» در داخل را می پذیرید؟! ۷. «کاهشِ حضور نظامی آمریکا در اطراف ایران» صرفا به ناوچه‌ها و ناوشکن‌های آمریکا برمی‌گردد یا در مورد پایگاه‌های پرتعداد آمریکا در اطراف ایران هم صدق می‌کند؟! ۸. خسارت جنگ به کشور که اخیر بنا بر گزارش نهادهای اقتصادی دولت از ۹ میلیارد دلار (وزارت اقتصاد) تا ۲۷۰ میلیارد دلار (سازمان برنامه) _بصورتِ خسارت مستقیم و غیرمستقیم_ ذکر شده چه می‌شود؟! از «اخذِ غرامت» منصرف شدیم یا به مذاکرت هسته‌ای پیوند خورده یا قرار است آزادسازی پول‌های بلوکه شده را در ازای «غرامتِ جنگ» بدانیم؟! جمع بندی نهایی: فارغ از نکات و انتقاداتِ وارده، اگر آمریکا «رفع محاصره تنگه هرمز» را «بدونِ پیش‌شرط» و «پروتکل» بپذیرد (همانطور که عضو ارشد اقتصادی دولت معتقد است در صورت عدم محاصره دریایی می‌توان کشور را گرداند)، مذاکره در مورد «پرونده هسته‌ای ایران» به آینده موکول شود _یعنی آمریکا از توافقِ یکجا بر سر همه مسائل در شرایط فعلی عدول کند_ و به سمتِ «آزاد سازیِ اموال بلوکه شده‌ی ایران» برود، تا اینجای کار «برای ایران»، «بُرد» به حساب می‌آید!

«پیش‌خبرِ» توافقِ موقت؟!

رهبرِ شهیدِ انقلاب (۲۷ روز قبل از شروعِ جنگِ رمضان و شهادت‌شان): «گفت رفتم خواستگاری همه چیز تمام شده، موضوع در دو کلمه باقی مانده، من می گویم ما دختر شما را می خواهیم، آنها می گویند غلط می کنی.»

تعویقِ سفرِ «عاصم منیر»، فرمانده ارتش پاکستان به تهران _پس از انتظارِ ۲۴ ساعته_ نشانه‌ی مهمی‌ست! «آمریکا» اصرار دارد «بحث هسته‌ای در شرایطِ فعلی، مذاکره و پرونده آن بسته شود» آنهم با «سختگیری هسته‌ای بر ایران!» ولی «ایران» مذاکره در بابِ پرونده هسته‌ای را منوطِ به پروسه‌ی اعتمادسازِ ۳۰ روزه‌ی «پایانِ جنگ» و «رفعِ محاصره دریایی» می‌داند! در موضوع «تنگه» هم آمریکای‌ها علی‌رغمِ «پذیرشِ مدیریت ایران بر تنگه»، حاضر به پذیرش موضوعِ «اخذ عوارض از تنگه توسط ایران» نیستند!

«احمدی نژاد» _ پیش از جنگ عموما در یک ساختمان، کنارِ محلِ اصلی سکونت‌ش _ ساعت ۹ تا ۱۰ صبحِ شنبه‌ها ملاقات مردمی داشت؛ روز شروعِ جنگِ رمضان (۹ اسفند) به دلیل اینکه تعداد مراجعه کنندگان کم بود و یا اصلا نبود، احمدی نژاد به محل سکونت‌ش می‌رود و احتمالا به‌ خاطرِ «تجمعِ سیگنالی» و «شناساییِ قبلی»، ساختمانِ محلِ حضورِ محافظان‌ش (ساختمان ملاقاتِ مردمی) مورد اصابت قرار می‌گیرد؛ چند نفر از محافظان‌ِ احمدی نژاد و دو تن از مامورانِ پلیس شهید می شوند.

آمریکایی‌ها پس از دریافت نظراتِ ایران، پیشنهاد کرده‌اند که «پایانِ جنگ در تمامیِ جبهه‌ها»، «رفع محاصره تنگه هرمز توسط آمریکا»، «بازشدن تنگه هرمز توسط ایران با تعرفه و مسیر دریایی مدنظر ایران»، «آزادسازی ۲۵٪ از اموال بلوکه شده ایران _حدود ۲۵ میلیارد دلار»، «معافیتِ فروشِ نفت ایران به مدت ۳۰روز» و فازِ اصلیِ مذاکره یعنی «خروجِ ۴۰۰ کیلو اورانیوم از ایران _در بهترین حالت ارسال به کشور ثالث_» و «قبولِ حقِ غنی‌سازی ۳.۶۷ ٪ برای ایران (بعید است در فاز نهایی آمریکا آن را بپذیرد)» و «تعطیلی مراکز هسته‌ای _منهای راکتورِ تهران صرفا با کاربرد پزشکی) به طور یکجا توسط ایران امضا شود! ایران می‌گوید تمام فازهای پیشنهادی آمریکا برای راستی‌آزمایی به مدت ۳۰ روز انجام شود تا هم ایران نفت خود را بفروشد و هم‌مُجاب شود در بحث هسته‌ای مذاکره را انجام دهد! پی‌نوشت: ۱. اختلاف جدی بَر سَرِ مباحث هسته‌ای است؛ «۴۰۰ کیلو اورانیوم» خط قرمزِ دیکته‌ای اسرائیل برای آمریکاست! ایران ۴۰۰کیلو اورانیوم را نمی‌دهد، غنی‌سازی را هم حتما می‌خواهد و ۲۰ سال آن را تعلیق نمی‌کند. ایران با ارسال ۴۰۰ کیلو اورانیوم به کشور ثالث _چین و روسیه_ موافقت نکرده، آمریکا هم همینطور و خودش آن را می‌خواهد. نقطه‌ی جدی شکستِ توافق اینجاست. ایران مذاکره بر سر «پرونده‌ی هسته‌ای» را جُدای از «پرونده بازگشایی تنگه هرمز» و «اتمامِ جنگ» می‌داند! ۲. ایران و آمریکا سر فاز بندی توافق اختلاف دارند؛ ایران یکجا توافق نمی‌کند و آمریکا دنبالِ توافق یکجاست! ۳. آمریکا متعهد به متون و محورهای ارسالی نیست؛ محورهای ذکر شده با اینکه فاصله جدی با شروط ایران دارد ولی همین‌ها هم توسط آمریکا به مرحله اجرا در نمی‌آید! ۴. آمریکا تحریمی را لغو نمی‌کند؛ شاید تعلیقِ مدت‌دار در بهترین حالت، قسمتِ ایران در توافق شود. ۵. بر فرض توافق با آمریکا، هیچ تضمینی برای جلوگیری از ترور سطح بالا توسط اسرائیل نیست!