एक महिनाको गाउँ बसाइका केही घटनाहरुले मन उद्वेलित गरिरहेछन्! केही दिन अघि एकजना छिमेकी भाउज्यू आउनुभो! सामान्य कुशलमंगलका कुरापछि भन्नुभो - 'छोरो एउटा कम्पनीमा काम गर्छ! बुहारी नातिनातिनी पढाउन शहरतिर बस्छे! म एक्लै गाउँमा बस्छु!' अस्ति अर्की गाउँले भाउज्यू दुइजना साना नाति-नातिनी लिएर आउनुभो। कुरैकुरामा भन्नुभो- ' छोराहरु सबै बाहिर छन्। दुइवटा छोराका नाति-नातिनी त बोर्डिंगमा पढ्छन्! तर के गर्नु खै, यी दुइलाई चाहिं गाउँकै स्कूलमा पढाउनु परिराख्या छ!' मन चसक्क भयो! आफुले यहीं स्थानीय विन्ध्यवासिनी स्कूलको प्रारम्भकालमा चौतारामा चकटीमा बसेर पढेको इतिहास सुनाउँदै सरकारी स्कूलमा पढेर पनि राम्रो गर्न सकिन्छ भन्ने तर्क गर्न खोजें। तर कुरा निकै गहिरो र संवेदनशील थियो। निजी र सरकारी स्कूल वीचको बढ्दो दूरीले समाजमा विभेदको खाडल बढाउँदै गैरहेछ। यसले नयाँ द्वन्द सिर्जना गर्छ गर्छ। यसको छिटो अन्त्य गर्न राज्य र समाज दुवैले बेलैमा पहल गर्नैपर्छ। पहिलो त राज्यले संविधानको अक्षर र भावना (letter and spirit) दुवैको कदर गर्दै कमसेकम माध्यमिक तहसम्मको शिक्षाको पूर्ण दायित्व लिनुपर्छ। दोहोरो शिक्षाप्रणाली पूर्ण खारेज गर्दै शिक्षालाई मुनाफाको क्षेत्र बन्न दिनैहुन्न। दोश्रो, शिक्षामा लगानी वृद्धि गरेर र आमूल प्रणालीगत सुधार गरेर गुणस्तरयुक्त र जीपनोपयोगी शिक्षा सबैलाई उपलब्ध गराउनैपर्छ। तत्काल गाउँका कुनाकाप्चाका स्कूलहरूको गुणस्तर बृद्धि गर्न स्थानीय तह, समुदाय र सबै सचेत नागरिकले आआफ्नो ठाउँबाट पहल गरौं। मैले कखरा सिकेको र अधिकांश दलित तथा विपन्न वर्गका बालबालिका अध्ययन गर्ने स्कूल (विन्ध्यवासिनी आधारभूत विद्यालय, पालुंगटार न पा- १, गोरखा) लाई केही थान कम्प्यूटर लगायत आधुनिक प्रविधिमैत्री सिकाइसामाग्री प्रदान गरेर सहयोग गर्न सबै शुभेच्छुक साथीहरू र संस्थाहरूसंग विनम्र आग्रह गर्दछु। सम्पर्क:- फोन- ९७७-९८२५१००३०४ सन्तोष पोखरेल अध्यक्ष, विद्यालय व्यवस्थापन समिति #highlight #EducationForAll