Bir genç kızımız annesiyle iş görüşmesine geldi. Annesi anlattı, aylardır evde, depresyondaymış. İşbaşı yaptı, bir haftadır çalışıyor.
Az önce yanından geçiyordum, (sanırım) annesi aradı "Çalışıyorum şu an çok işim var" deyip kapattı. Beni fark etmedi. Kapattıktan sonra yanındaki arkadaşına diyor ki "Çalışıyorum demek ne güzelmiş".
Şu duyguyu tatmayan, çalışmaktan ışıl ışıl parlamayan, iş arayıp da bulamayan, mesleğini icra edemeyen tek bir gencimiz kalmasın, temennimiz budur.