"Musk is momenteel rijker dan de armste 46 procent van de wereldbevolking, dat zijn 3,8 miljard mensen." Tax The Rich! nu.nl/economie/6399172/elon-…

Karmelo Anthony supporter: "I don't give a f*ck about White lives... F*ck dat cracker. We smokin that Austin pack, pu**y!"

Mensen zijn fan van Musk omdat ze zichzelf in hun vinexhuisje met 0.000003 bitcoin en een auto ook een echte libertarische kapitalist wanen ofwel omdat ze fan zijn van Musk z'n "er zijn teveel zwarte mensen"-gedachtegoed ofwel omdat ze trappen in zijn lege futurisme.

Er zijn racistische rellen tegen mensen van kleur in Engeland. Maar op de een of andere manier is het allemaal de schuld van migranten en moslims. Jaja.

LOL. @wierdduk over FVD tradwives:"Als zo'n meisje/vrouw een tradwive wil zijn, wie zijn wij dan om daar wat van te vinden?" #nieuwsvandedag Waarom moeten islamitische vrouwen dan wel helemaal geassimileerd worden, ipv dat je ze gewoon laat leven zoals ze willen leven? 🤡

Het plebs op rechts jammert vaak dat ik 'hautain' ben en mijzelf boven hen verheven acht. Beste deerniswekkende achterblijvers: dat uw intellect tekortschiet en u zich telkens vederlicht te kijk laat zetten, maakt mij niet arrogant. U bent gewoon inferieur. Les voor vandaag

Woorden uitsluiten omdat ze “kwetsend” zouden kunnen zijn, of omdat ze ooit een historische, culturele of politieke lading meekregen die nu als “fout” wordt bestempeld, is een verschrikkelijk ontwikkeling. Het lijkt op het eerste gezicht aardig (een inhoudslozer woord bestaat niet imho) en “empathisch”, maar het ondermijnt uiteindelijk de vrijheid van denken én de mogelijkheid om het verleden eerlijk onder ogen te zien. Een woord op zichzelf heeft geen inherente kwaadaardigheid. Door woorden te verbannen, doen we alsof taal statisch en gevaarlijk is, in plaats van levend en nuanceerbaar. We vervangen volwassen verantwoordelijkheid door infantiele regels. Dit leidt tot een armere taal. Wie “blank” niet meer mag zeggen moet uitwijken naar Engelse import. Literatuur verliest haar kracht als we woorden met terugwerkende kracht zuiveren. Het is alsof we Rembrandt over zouden gaan schilderen omdat bepaalde pigmenten nu als “problematisch” worden gezien. Wie bepaalt welke woorden “foute lading” hebben? Vandaag is het een term met koloniale geschiedenis. Morgen een woord dat een religieuze groep kwetst, overmorgen een biologisch accurate beschrijving die een ideologie in de weg staat In plaats van jonge mensen leren om te gaan met ongemakkelijke woorden en ideeën, leren we ze dat bepaalde klanken gevaarlijk zijn. Op die manier kweken we niets anders dan breekbaarheid.

Het is nu ongeveer drie maanden geleden dat ik te horen kreeg dat ik ongeneeslijke kanker heb en doorgaans gaat het prima met mij. Ik ben een nuchter mens en accepteer dat ik dood ga. Het scheelt ook dat ik een mooi leven heb gehad. Bovendien slaan de behandelingen (voorlopig) heel goed aan. Maar de laatste paar dagen gaat het niet zo goed met mij. Ik denk namelijk steeds vaker: godverdomme, ik ga gewoon dood. Wat kut. Nou gaan wij natuurlijk allemaal dood, dus zo boeiend is dat niet, maar ik ben nu 54 jaar en ik had eigenlijk niet verwacht nu al bezig te moeten zijn met de dood. Ik hoef echt geen 100 te worden, maar stel dat ik nog tien jaar te leven heb, dan sterf ik dus als ik 64 ben. Dat vind ik toch nog wel akelig jong. Wellicht word ik met een beetje geluk nog wel wat ouder, maar het blijft in mijn beleving te jong. Het zijn kleine momenten waarop de sombere gedachten mij ineens overvallen. Als ik bijvoorbeeld in de sportschool sta (ik sport al sinds mijn 15e) en denk: waar doe ik dit eigenlijk nog voor? Ik lig straks toch koud in mijn kist. Ik ben ook bepaald niet iemand die jankt over onrechtvaardigheid, want rechtvaardigheid is slechts een menselijk construct. We hebben het zelf bedacht, in het universum speelt het helemaal geen rol. En toch bekruipt mij de laatste tijd wel steeds vaker het gevoel: verdomme, ik heb gewoon echt wel pech. Mijn kanker is niet het resultaat van een slechte levensstijl. Als ik als (laat begonnen) roker longkanker zou hebben gekregen, dan kan ik mij dat alleen maar zelf aanrekenen. Maar ik heb geen longkanker. Daar komt bij dat mijn soort kanker prima te behandelen is als je er op tijd bij bent. Ze waren er alleen niet op tijd bij. En hoewel ik helemaal niet gebukt door het leven ga, heb ik daar de afgelopen dagen wel gewoon last van. Ik baal er van. En dat had ik eerder niet echt. Ik merk ook dat de dubbele hormoontherapie er in hakt. Mijn lichaam heeft gewoon minder energie. Ik ben vaker moe en door bepaalde medische bijwerkingen ben ik soms beperkt tot de muren van mijn appartement. En dat raakt mij de laatste paar dagen allemaal harder dan ik had gedacht. Maar goed: het is wat het is. Ook deze gevoelens horen er bij. Trekt wel weer weg #kankerisnietaltijdevenleuk

Voor de dagploeg. Je hoeft geen klimaatactivist te zijn om te zien dat het de verkeerde kant op gaat en het anders moet. Wegkijken gaat niet helpen.