Statement of the Association of Families of Flight PS752 Victims on the Amendment of International Rules Following Six Years of Advocacy efforts The safety investigation into the downing of Flight PS752 on January 8, 2020, in Tehran was relegated to the Islamic Regime in Iran. International regulations that had, for decades, served as the framework for responding to aviation disasters appeared inadequate and ineffective in addressing this crime. Under Annex 13 to the Chicago Convention, responsibility for leading the safety investigation rested with the State in which the tragedy occurred. As a result, while international organizations such as ICAO remained largely silent, the investigation into a mass murder was effectively placed in the hands of those responsible for it. Now, after six and a half years of persistent efforts by the Association through extensive meetings with decision-makers and through the advocacy of the Government of Canada in international forums such as ICAO, international rules and Annex 13 will be amended. According to a letter received by the Association from the Honourable Minister of Transport: “The newly approved amendment highlights the importance of conducting a safety investigation following an aircraft downing or similar act of unlawful interference. This is important as there have been cases where a State opts not to proceed with a safety investigation following an unlawful act. Crucially, the amendment also explains the conflict-of-interest issues a State faces following an aircraft downing and the steps they may take to protect the safety investigation from said issues. For example, delegating the safety investigation to another State and providing timely, verified factual information to the public. In doing so, these amendments will help to ensure safety investigations are more credible and transparent following an aircraft downing. The amendment will come into effect for States in November 2028. This timeline allows States time to align their domestic mechanisms with these changes.” In the same letter to the Association of Families of Flight PS752 Victims, the Honourable Minister of Transport, Steven MacKinnon, acknowledged the families’ significant role in this achievement, stating: “Thank you for your ongoing advocacy in response to Iran’s downing of Flight PS752. This successful change to Annex 13 is another testament to your tireless efforts in memory of your loved ones. They will never be forgotten.” We believe that the Islamic Republic commits crimes with full awareness of such deficiencies in international law, and we are heartened by the fact that these corrective amendments will help prevent similar atrocities from being repeated in the future. Our mission is not limited to seeking justice for our loved ones. It also includes ensuring the safety of human life in the future. Until truth and justice are achieved, we will neither forget, nor forgive the killers of our loved ones.

در هفته‌های اخیر، پس از شش سال تلاش مستمر انجمن خانواده‌های جانباختگان پرواز پى.اس.٧٥٢ در تعامل با نهادهای قانون‌گذار بین‌المللی، سرانجام به یکی از مهم‌ترین مطالبات اساسی خود دست یافتیم. زمانی که جمهوری اسلامی هواپیمای حامل عزیزان ما را سرنگون کرد، طبق قوانین موجود، مسئولیت هدایت و انجام تحقیقات بر عهده کشوری بود که فاجعه در قلمرو آن رخ داده بود؛ یعنی ایران. ما با آگاهی کامل از سابقه و عملکرد جمهوری اسلامی، از همان ابتدا به این روند اعتراض کردیم. بارها به ایکائو و دیگر نهادهای مسئول نامه نوشتیم و خواستار تغییر این قوانین شدیم. از سال دوم فعالیت انجمن، پس از آنکه امکان حضور و گفت‌وگو در سازمان ایکائو برای ما فراهم شد، در سفرهای متعدد و نشست‌های آنلاین با سفیران و نمایندگان کشورهای عضو این سازمان دیدار کردیم و بر ضرورت اصلاح قوانین تأکید داشتیم؛ قوانینی که نباید به حکومتی مانند جمهوری اسلامی اجازه دهند پس از ارتکاب چنین جنایتی، خود مسئولیت تحقیقات را نیز بر عهده بگیرد. متأسفانه تغییر این قوانین دیگر شامل پرونده عزیزان ما نمی‌شود، اما می‌تواند از تکرار فجایعی مشابه در آینده جلوگیری کند. ما بارها به دولت کانادا، وزارت حمل‌ونقل این کشور و نماینده کانادا در ایکائو نوشتیم و بر اصلاح ضمیمه ۱۳ کنوانسیون ایکائو، که چارچوب اصلی تحقیقات حوادث هوایی در سطح بین‌المللی را تعیین می‌کند، پافشاری کردیم. این موضوع همواره یکی از مهم‌ترین مطالبات ما در تمامی دیدارها و مذاکرات بود. خوشبختانه اکنون مطلع شده‌ایم که از نوامبر ۲۰۲۸ قوانین جدیدی بر صنعت هوانوردی جهان حاکم خواهد شد. جزئیات این تغییرات در بیانیه انجمن آمده است. از این پس، هر حکومتی که بخواهد به یک هواپیمای مسافربری شلیک کند، خواهد دانست که نه‌تنها نمی‌تواند بر روند تحقیقات تسلط داشته باشد، بلکه با سازوکارهای تازه‌ای برای پاسخگویی و شفافیت روبه‌رو خواهد شد. عزیزان ما هرگز بازنمی‌گردند، اما این تغییر مهم در قوانین بین‌المللی، بخشی از میراثی است که به نام و ياد آنها ثبت خواهد شد. (عكس از ديدار آقاى كورش دوست شناس، سخنگوى انجمن با وزيرحمل و نقل كانادا، آقاى استيون مككينن)

«ماموریت ما تنها دادخواهی برای عزیزان‌مان نیست بلکه تضمین امنیت جان انسان‌ها در آینده را نیز شامل می‌شود.» ضمیمه‌ی ۱۳ از کنوانسیون شیکاگو بعد از شش سال تلاش اصلاح می‌شود. #دادخواهی

چه آرزوها که با تو در خاک شد… ماراتن اتاوا، ۳ خرداد ۱۴۰۵ All the dreams that were buried with you… Ottawa Marathon, May 24th 2026 #دادخواهی #PS752justice

Hamed Esmaeilion just ran the Ottawa marathon in memory of his daughter Reera who would have turned 16 yesterday. Reera & her mother Parisa were among the passengers on Flight PS752 that the IRGC shot down in 2020 with missiles. @esmaeilion

به نام دخترم ری‌را دخترم ری‌را امروز شانزده ساله می‌شد. ری‌را و مادرش - همسر عزیزم پریسا- از مسافران پرواز پی‌اس۷۵۲ بودند که در روز هجدهم دی‌ماه ۱۳۹۸ بر فراز فرودگاه تهران با موشک‌های سپاه پاسداران کشته شدند. در تمام تولدهایی که بدون ری‌را می‌آید و می‌گذرد به لحظاتی فکر می‌کنم که از ما، از من، او و پریسا، دریغ شد. فرزند من به دست حکومتی جنایتکار به قتل رسیده است اما هر آن‌کس که فرزند از دست داده است می‌داند که سالیان آتی به مرور ناتمام تصاویری می‌گذرد که هیچ‌گاه رنگ واقعیت به خود نمی‌گیرد. بسیاری می‌خواهند بدانند اگر فرزندشان زنده بود اکنون چگونه می‌خندید، اگر زنده بود چگونه حرف می‌زد، اگر زنده بود موهایش را می‌بست یا می‌گذاشت معوج و سرگردان بر شانه‌هایش بریزد، اگر زنده بود پاییز را بیشتر دوست می‌داشت یا همچنان بهار را، اگر زنده بود… برای من همه‌ی این‌ها بوده است و نبوده است اما آن‌چه بیش از هر چیز خاطرم را تاریک می‌کند گفت‌وگوهایی‌ست که با ری‌را از دست داده‌ام. با تماشای هر غروب، با بیدار شدن ناگزیر هرروزه، با به یاد آوردن برخی کتاب‌ها و برخی فیلم‌ها، با تک‌تک وقایع تلخ و شیرینی که هر روز در دنیا رخ می‌دهد با خودم می‌گویم گفت‌وگوی دیگری با او از من ربوده شده است. پس گاهی حدس می‌زنم که اگر او بود در این‌باره چه می‌گفت اگر او‌ بود چگونه فکر می‌کرد درباره‌ی‌ مسایل مختلف چه احساسی داشت و اگر او بود… هیچ‌کس این تعلیقِ بی‌پایان را درک نمی‌کند مگر عزیزی را به ظلم از دست داده باشد. ری‌را دونده‌ی خوبی بود و در یکی از تیم‌های فوتبال در شهر ریچموندهیل بازی می‌کرد. اگر او را زنده می‌گذاشتند ورزشکار خوبی هم می‌شد. هر پدری برای تولد شانزده سالگی فرزندش برنامه‌های کوچک و بزرگی دارد. من نمی‌توانم از تعلیق بی‌پایانِ زندگی‌ام دریاره‌ی ری‌را چیز بیشتری بگویم. عناصر این تعلیق در ذهن من مدفون شده‌اند اما از دو سال پیش گمان کردم می‌توانم به یاد او در روز تولد شانزده سالگی‌اش در یک ماراتن شرکت کنم. او‌ که نیست اما با دویدن با تصویر او می‌توانم به هرکس که این چهره را می‌بیند بگویم دنیا بدون ری‌‌را دنیای زیبایی نیست. دنیا بدون بچه‌هایی که به ظلم کشته شدند، با موشک، با گلوله، با بمب، فرقی نمی‌کند، دنیای زیبایی نیست. فردا صبح در ماراتن اتاوا به یاد دخترم ری‌را می‌دوم و مرارتِ این دو سال تمرین بی‌وقفه را، رنجش را، انضباطش را، تنهایی‌اش را، تقدیم می‌کنم به او که برای من زیباترین دختر جهان بود، هست و خواهد بود. تا زنده‌ام عاملین قتل او را نخواهم بخشید و تا زنده‌ام قتل همسرم پریسا و دخترم ری‌را را فراموش نخواهم کرد. #دادخواهی

In the name of my daughter, Reera My daughter, Reera, would have turned sixteen today. Reera and her mother, my beloved wife, Parisa, were among the passengers of Flight #PS752, shot down by missiles fired by the Islamic Revolutionary Guard Corps in the skies above Tehran on January 8, 2020. Every birthday that arrives without Reera is no longer a day on the calendar. It is another season passing through an unfinished life. I think of everything that was stolen from us. From me. From Parisa. From our daughter, Reera. My child was murdered by a criminal regime. Anyone who has lost a child knows that grief is not only the pain of absence. It is the slow accumulation of futures that never came to pass. We spend the years imagining the lives denied to them. How would they laugh now?
How would they speak?
Would they gather their hair behind their shoulders or let it move freely in the wind?
Would they still belong to spring, or would autumn one day become their season? If they had lived. For me, these questions are both alive and impossible to answer. But more than anything, what darkens my days are the conversations I have lost with Reera. With every sunset, with every reluctant awakening into another morning, with every book, every film, every sorrow and beauty unfolding in the world, I find myself thinking: another conversation has been taken from me. Another moment when I might have asked her what she thought. What she felt. How she saw the world. So sometimes I imagine her answers. I imagine her voice returning briefly through memory. No one truly understands this endless suspension except those who have lost someone they loved to injustice. Reera was a gifted runner. She played on a soccer team in Richmond Hill. Had she been allowed to live, she might have become a remarkable athlete. Every father carries dreams for his child’s sixteenth birthday. Some small. Some immense. Mine now exist only in fragments, buried beneath memory and longing. Two years ago, I began to think that perhaps I could run in her memory on her birthday. She is no longer beside me, yet when I run carrying her image, I feel I am telling the world something simple and undeniable: For me, a world without Reera is not a beautiful world. A world without the children stolen by cruelty, by missile, by bullet, by bomb, can never be beautiful. Tomorrow morning, I will run the Ottawa Marathon in memory of my daughter, Reera. These past two years of training, the pain, the solitude, the discipline, have all been for her, the most beautiful girl in the world to me, who was, who is, and who always will be. As long as I live, I will not forgive those who took her from me. And as long as I live, I will not forget the murder of my wife, Parisa, and my daughter, Reera. #PS752justice

دیروز در قدیمی‌ترین رویداد دو در امریکای شمالی به مسافت سی کیلومتر دویدم. به یاد همسر عزیزم پریسا، به یاد دخترمان ری‌را، به یاد پرواز پی‌اس ۷۵۲، به یاد دادخواهانی چون دوست از دست رفته‌ام محسن که ما را ترک کردند، به یاد جوانان شجاع ۱۸و ۱۹ دی‌ماه که بی‌رحمانه به دست سپاه پاسداران کشته شدند و به یاد کودکان بی‌گناه مدرسه‌ی میناب و همه‌ی بی‌گناهانی که در جنگ جان عزیز خود را از کف دادند. و خطاب به رهبرانِ حقیرِ جمهوری اسلامی که با مصادره‌ی اموال می‌خواهند چون منی را بترسانند. نام مرا هم در سیاهه‌ی خودخوانده‌ی خائنین گنجانده‌اید. اگر بی‌باور بودن به اصول شما خیانت است با کمال میل آن را می‌پذیرم. من خائنم به مرامِ آدمکشی شما، به رسم وطن‌فروشیِ شما و به هرآن‌چه به آن باور دارید. اسم مرا خائن بگذارید. صفات بسیاری هست که دنیا شما را به آن می‌شناسد اما اگر فقط به یکی که «آدمکشی» باشد بسنده کنیم شما حقیرترین آدمکشانی هستید که دنیای معاصر به یاد می‌آورد. دنیا شما را به آدم‌کشی می‌شناسد و منتظر سقوط شما به دست مردم ایران می‌ماند. #دادخواهی

Yesterday, I ran 30 kilometers in the oldest running event in North America. I ran in memory of my beloved wife, Parisa. In memory of our daughter, Reera. In memory of the victims of Flight #PS752. In memory of those who devoted their lives to justice, including my dear friend Mohsen, taken too soon. In memory of the young people of the Jan 8th and 9th 2026, murdered by the IRGC. In memory of the children of Minab, and of all innocent lives lost to war. And to the wretched leaders of the Islamic Regime who believe intimidation still works: you have added my name to your list of “traitors.” If refusing your treacherous principles is treason, I accept it without hesitation. I am a traitor to your doctrine of killing. To your betrayal of the homeland. To everything you represent. Call me a traitor. The world has many names for you. One is enough: you are known for killing. And the world is watching, waiting for your end at the hands of the people of Iran. #PS752justice

امسال، در حالی‌که مردم ایران در شرایط دشوار جنگ و چهل و هفت سال سرکوب سنگین جمهوری اسلامی قرار دارند، نوروز را زنده نگه می‌داریم. پیام نوروز، نوید روزهای روشن است؛ این که هیچ زمستانى پایدار نیست. براى ما ايرانيان، جنگ و فلاكت ۴۷ سال است كه ادامه دارد ولى همچنان با اميد به پايان اين كابوس و رسيدن به آزادى ادامه می‌دهيم. ما در انجمن خانواده هاى پرواز PS752 در این لحظه‌های سختِ بيم و اميد به ياد خانواده‌هايى كه اولين نوروز را بدون عزيزانشان می‌گذرانند، هستيم؛ ما به ياد دادخواهانى هستيم كه اين نوروز در كنار ما نيستند ولى راهشان و هدفشان روشن‌تر از هميشه است. ما سال را به ياد عزيزان ِاز دست رفته‌ی امسال، كه عاشق‌ترين زندگان بودند، نو می‌كنیم. باشد كه نورى كه در اين جهان تاباندند تا ابد باقى بماند. #نوروز #دادخواهی #DigitalBlackOutIran‌ #ps752justice

در اولین روز پس از مرگِ خفت‌بارِ آدمکشِ بزرگ در نیمه‌ماراتنی در غرب تورنتو شرکت کردم. به یاد همسر عزیزم پریسا که به دست سپاه پاسداران و علی خامنه‌ای کشته شد، به یاد دوستِ دادخواهم محسن که رفت و مرگِ خامنه‌ای را ندید، به یاد پرواز پی‌اس۷۵۲، به یاد جوانانِ شجاعِ دی‌ماه و همه‌ی کسانی که به دست تروریست‌های سپاه پاسداران کشته شدند. #دادخواهی

در شرایط کنونی زندانیان سیاسی و بازداشت‌شدگان، بی‌پناه‌ترین‌ها در ایران هستند. از یک سو این خطر وجود دارد که زندانیان، هدف انتقام‌جوییِ بازماندگان جمهوری اسلامی قرار گیرند و از سوی دیگر ممکن است زندان‌ها همچون جنگ پیشین هدف‌ حملات اسرائیل و امریکا قرار گیرند. زندانیان و خانواده‌های آنها در سخت‌ترین شرایط به سر میبرند. صدایشان باشیم. زندانیان سیاسی و عقیدتی باید بدون هیچ قید و شرطی آزاد شوند. زندانیان جرائم عمومی نیز، با توجه به شرایط جنگی، لازم است با آزادی مشروط، مرخصی اضطراری یا انتقال فوری به مکان‌های امن، از جان آنان محافظت شود. #زندانیان

نفرت من از او با بیزاریِ خیابان گره خورده است. رسوبِ ته‌نشین در جانم است که در مرگ او شادی می‌کند. با آوردن نامش هوای این اتاق سنگین می‌شود انگار تاریخ مرداری را از روده‌های آلوده‌ی خود بیرون بکشد. نفرت من از او به دشمنی شخصی‌ام محدود نمی‌شود. او همسر عزیزتر از جانم پریسا و تنها فرزندم ری‌را را از من گرفت، او هزاران خانواده را داغدار کرد، سرزمینم را به خاک سیاه نشاند، جنایاتی مرتکب شد که از هیچ دیکتاتور خونخواری در تاریخ جهان سر نزده بود. من از او بیزار بودم و هستم به همان اندازه که حافظه با فراموشی می‌جنگد، به همان اندازه که ایران با تحجر و جهل می‌جنگد. در من کلمات گمشده‌ای هست که او از من ربود. عکس‌های قاب‌شده‌ای هست که خاک گرفته‌اند. اتاقی هست که درش را سال‌هاست نگشوده‌اند. صندلی‌های خالی‌ای هست که در هوهوی باد ساکت و بی‌صدا نشسته‌اند. در من ردی از مرگ و اندوه هست که با نفرت از او پایان نمی‌یابد. با مرگ او هم پایان نمی‌یابد. تنها خوشحالم که در چاله‌ای در زمین فرو رفت و دیگر نفس نمی‌کشد تا جان بی‌گناهان دیگری را بگیرد. آن‌چه او کاشت سال‌ها در سرزمین ما میوه‌ی خون خواهد داد. من با سلاح به جنگِ ماترک او نمی‌روم. با نفرتم می‌روم و از مرگ او شادمانم. آخوندِ جنایتکاری که دیگر در حاشیه هم نفس نمی‌کشد چه برسد به متنی که زندگیِ همه‌ی ما بوده است. خامنه‌ای! در قعر تاریخ بمیر و مطمئن باش دیگر هرگز ایرانِ ما به میراث تو باز نخواهد گشت. #دادخواهی

این بخشی از یک فیلم سینمایی نیست. این یک سکانس واقعی از زندگی، مبارزه و مقاومت در ایران است. معلم این کلاس درس، پدر جاویدنام صدرا سلطانی‌ست. فرزندش را چهل روز پیش با گلوله جنگی در منطقه نارمک تهران کشتند. در روز چهلم صدرا، دانش‌آموزان اینچنین معلم داغدار خود را غافلگیر کردند. شجاعت، شرافت و آگاهی ویژگی نسل امروز ایران است. نسلی آگاه و پیشرو که نوید بخش فردای روشن این سرزمین است. 🔹🔹🔹 شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران 🔹نشانی کانال تلگرامی شورا: 🆔 @kashowra 📍اخبار، نظرات و انتقادات صنفی و آموزشی: 🆔 @kashowranews

می‌خواستند به بچه‌ها الفبای امید و زندگی بیاموزند، اما سهم خودشان سوگ و خاموشی شد. هیچ طوفانی نمی‌تواند یاد و نام یک معلمِ عاشق را از حافظه‌ی مدرسه‌ها پاک کند. داغدارِ همکارانمان هستیم. (ویدیو مربوط به معلم سرافراز محسن شریف کاظمی است ) #نیمکتهای_خالی #کلاسهای_بی_معلم

English follows در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، جوانانی که دیگر تابِ استبداد را نداشتند، به خیابان‌ها آمدند تا فریاد آزادی سر دهند؛ اما پاسخشان از سوی جمهوری اسلامی، گلوله‌های جنگی بود. در آن روزها، این تنها خیابان‌ها نبود که صحنه‌ی شجاعت شد؛ در اتاق‌های درمان، در راهروهای بیمارستان‌ها و پشت درهای بسته‌ی مراکز پزشکی نیز نبردی دیگر جریان داشت. کادر درمان، پزشکان و پرستارانی که به سوگند انسانیت وفادار ماندند با به خطر انداختن جان خویش، گلوله‌ها را از پیکر آزادی بیرون کشیدند. اما پاداشِ انسانیتشان، امنیت نبود و خود در چنگال ظلم گرفتار شدند. ما یادآوری می‌کنیم: خدمات درمانی جرم نیست و برای آنان، جان انسان‌ها از هر ایدئولوژی برتر است. ما عهد می‌بندیم که قدردان شجاعتشان باشیم و هرگز تنهایشان نگذاریم. امروز ما فریاد آنان هستیم، تا صدایشان در زندان‌های جمهوری اسلامی خاموش نگردد و جهان نیز باید این صدا را بشنود. On 8 and 9 January 2026, young people who could no longer endure tyranny took to the streets to cry out for freedom; the response they received from the Islamic Republic was live ammunition. In those days, it was not only the streets that became scenes of courage. In treatment rooms, hospital corridors, and behind the closed doors of medical centers, another battle was unfolding. Medical staff — doctors and nurses who remained faithful to their oath to humanity — risked their own lives to remove bullets from the body of freedom. But the reward for their humanity was not safety; they themselves were caught in the grip of oppression. We remind the world: Providing medical care is not a crime, and for them, human life stands above any ideology. We pledge to honor their courage and to never leave them alone. Today, we are their voice, so that their cries are not silenced in the prisons of the Islamic Republic — and the world must hear this voice as well. #نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم #دادخواهی_نبردی_جمعیست #ps752justice

۲۳۰ نیمکت خالی؛ ۲۳۰ رویای ناتمام که زیر خاک رفت. ما معلمان ایران، روز چهارشنبه ۲۹ بهمن، کلاس‌های درس را تعطیل می‌کنیم تا بگوییم: «جانِ دانش‌آموز»، خط قرمز ماست. و از والدین می‌خواهیم که به احترام خونِ فرزندان میهن فرزندانشان را به مدرسه نفرستند. #نیمکتهای_خالی #کلاسهای_بی_معلم