Saatçi Recep'in hikayesi eğitim sisteminden göçe, bir çok konuda aslında neyi ıskaladığımızı bize gösteriyor. İsviçre'ye göç etmiş Kosovalı bir köylü çocuğu, Recep; şu anda saat dünyasının en hızlı yükselen markalarından biri olan Rexhep Rexhepi'nin sahibi ve kurucusudur. 15 yaşında dünyanın belki de en prestijli firması olan Patek Phillipe'de çıraklığa başlamış olan Recep, çocukluk tutkusu olan saatçilikte şimdiden bir dünya markası yarattı ve markası "sessiz lüksün" en önemli sembollerinden birisi olmayı başardı. Bu arada Patek Philippe'in kurucusu, Antoni Patek'in de Polonyalı bir göçmen olduğunu ekleyeyim. Bizim de özel okullarda beynini yıkadığımız, ufuklarını körelttiğimiz çocuklarımız belki çıraklıktan gelme bir saatçinin yaptığı bir saati alabilecek para ve prestije kavuşabilirler...

Kendini dünyanın merkezine koyan, kendi ihtiyaçlarını, arzularını her şeyin üstünde gören bu narsisist nesli sizler yetiştirdiniz! Bakın ve eserinizle gurur duyun!

"Hastalık bu futbol" isimli bir kanal. Anlatıcısı çocuk maçtan önce ne dediyse çıkmış, verdiği çözümler Montella'nın aklına gelmiyor. Muhtemelen bu çocuk gibi bir çok "nerd", futbol eskisi teknik direktörlerin çoğundan daha zekidir. Ama bu çocuklar gerçek hayatta ciddiye alınıp, futbolcuyla iletişim kuramazlar, onları motive edemezler, patronluk edemezler, takım yönetemezler... Futbolcu ile iletişim kurabilen kişiler ise muhtemelen futbolcular gibi pek de analitik zeka kapasitesi olmayan kişiler. Bu ilginç bir ikilem ve fena halde siyasete benziyor... youtu.be/RRd_Qz5d4B4?si=0kfa…

Aynı şekilde, birisi sizi tanıştığı en "iyi", "özel", "güzel" vs. kadın, erkek, psikolog, hoca vs. ilan ediyorsa, yarın da en "rezil", "kötü" vs. ilan edecektir. Asla şaşmaz! İdealizasyonun gölgesi devalüasyondur.

Birisi sizi kahraman ilan ediyorsa, bir gün gelir hain ilan eder. Kılıçdaroğlu'ndan kahraman yaratanlar bugün hain ilan ediyorlar. Milli takıma gereksiz yere "gaz verenler", bugün "beceriksiz" ilan ediyorlar. Ve Erdoğan tökezlerse başına ne geleceğini bilerek hareket ediyor...

Dünya kupası yarı finali santrasında, "Mohikan" yerlisi saçı ile Fatiha okuyan Ümit Davala. 2002

Narsisist mizaçlı kişi sosyal medyayı ne kadar özel, güzel, biricik vs. olduğunu göstermek için kullanır, övülmek için kullanır. "Güzel" anlarını paylaşır. Borderline ise paylaşır, ilgi göreceği her şeyi paylaşır... Borderline'in amacı övgü değildir, ilgidir. Ps: Bu twitin, alıntıladığım görüntülerde yer alan kişiyle bir ilgisi bulunabilir; ancak böyle bir ilişki olmayabilir de.

Atatürkçüler, Atatürk'ü tarihin bir dönemine hapsedip, ona zamansız sözler söylemiş bir "peygamber" muamelesi yapıyorlar. Bu aslında Atatürk'ün istediğinin tam tersi! Atatürk sabit fikirli bir adam değildi, değişime her zaman açıktı. Fikirlerin, tarihin, kanunların, konjonktürün hep değişebileceğini göstermeye çalışıyordu. İslam ile mesafesi de esas bundan dolayı idi; tarihten münezzeh bir norm sistemini kabul etmiyordu. Oysa korktuğu oldu, takipçileri kendini peygamber, sözlerini ise hadise, ayete çevirdiler. Kendisi defalarca "bir insan" olduğunu söylemesine rağmen...

Ümit Özat 2002 Dünya Kupası anılarını anlatıyor; Türkiye'nin yıllar içerisinde nasıl değiştiğini, küresel kapitalizme nasıl eklemlendiğini anlatan şahane örnekler veriyor. O dönemin "milli oyuncuları" dahi, lüks saat nedir doğru dürüst bilmiyorlar, hazır Japonya'ya gitmişken ucuz saat topluyorlar. Bu milli futbolcular ucuz olsun diye elektronik alışverişi yapıyor, saat alıyor, üstüne de dolandırılıyorlar! Gerçekten 2000 öncesi gelişmiş ülkeler ile bizim gibi "gelişmekte" olan ülkeler arasında devasa bir uçurum vardı. Türkiye'den Almanya'ya, Vietnam'dan Japonya'ya, Brezilya'dan Amerika'ya gitseydiniz zamanda yolculuk yapmış gibi olurdunuz. Dünyanın çoğu ülkesi küresel kapitalizmin ya bizim gibi kenarındaydı ya da tamamen dışındaydı. Ancak son 25-30 yılda küresel kapitalizm iyisiyle, kötüsüyle dünyaya öyle bir yayıldı ki...

Ali Koç ve Fenerbahçe başarısızlığı üzerinden Cumhuriyetin "Milli Burjuva" projesinin çöküşünü anlatmaya çalışmıştım. Babası da bizi yanıltmadı! Ama mesele sadece "etik meseleler" değil. Bu burjuva yıllardır sadece rant üzerinden ekonomi üreten, devlet teşvikleri ve ihaleleri ile ayakta duran bir ekonomiden fazlası olmayı başaramadı! Koç Ailesi bir Hyundai olmayı başaramadı, Sabancılar bir Danone olamadılar, Eczacıbaşı bir Novo Nordisk yaratamadı... Kaldı ki bunlar en başarılı Türk burjuva aileleri ve halleri ortada! Milli Burjuva projesinin temelleri ta 1913'te atıldı ama aradan geçen 100 yılda bir türlü sonuç veremedi. Bugün yaratılan "yeni" Milli Burjuva ailelerinin geleceğini de gelecek gösterecek bize. Ya tutarsa...

Dr. Ümit Aktaş, B17 vitamini iddiasına sert çıktı: 🔹 “B17 diye bir vitamin yok.” 🔹 “B grubu vitaminleri 12’de bitiyor.” 🔹 “13 yok, 14 yok.” 🔹 “Bu tamamen internet efsanesi.” 🔹 “B17 kanseri iyileştiriyor diye yayıyorlar.” 🔹 “İnsanlara acı badem ve kayısı çekirdeği yediriyorlar.” 🔹 “İçinde siyanür ön maddesi var.” 🔹 “7 acı kayısı çekirdeğiyle ölen vakalar var.” 🔹 “İnsanlara resmen siyanür içiriyorlar.” 🔹 “Bir sağlık profesyoneli buna nasıl inanır?” 🔹 “Vatandaş kandı diyelim, sen nasıl inanırsın?”

Halkın kendi arasında konuştuğu "yenilikçi" fikirleri siyaset sahasına taşıyan hatırladığım son siyasi 90lar ve 2000lerde "Tayyip Erdoğan" idi Erhan Afyoncu post-Erdoğan dönemde önemli bir siyasi figür olacak gibi duruyor...

Narsisistler hayattaki hatalarını görmez, başarısızlıklarını anlatmazlar... Günlük hayatta önemli değildir de esas bunları çocuklarına anlatmazlar. Ve bu çocuklar, ebeveynlerini mükemmel, kendilerini de yetersiz zannederler. Sonra büyür, aynı şekilde narsisist olurlar...

Çocuğunu her daim koruyan anne ve tepkisinin dozunu asla ayarlamayan babaların dengesiz çocukları okul ortamında eğitilmez. Böyle çocukların okumak gibi bir kaygısı da yok. Bunlar gerçekten fiziksel gücünü kullanabileceği işlerde çalıştırılarak eğitilebilirler.

Yapay Zeka insanın 'bug'ını buldu sanırım: ne derse desin ona hiçbir mukavemet göstermeyen, hemen her dediğini onaylayan, ve hep haklı hissettiren bir araç. Sürekli onaylayan, sürekli haklı bulan, sürekli yatıştıran bir partner. Anlaşıldığını sanıyorsun ama baktığın aslında, seni gitgide dünyanın büyüklüğü ve aldırmazlığı ile yaşayamaz hale getiren, senden farklı herkese ve herşeye toksik etiketi yapıştırmana neden olan, pürüzsüz bir ayna. İşte tam bu konuda Stanford'da yapılan bir çalışma okudum. On bir farklı yapay zekâ modelini, on iki bine yakın gerçek sosyal durumda test etmişler. Yapay zekâ, gerçek bir insanın aynı durumda kabul edeceğinden I daha fazla sana hak veriyor. Yani gerçek bir insanın seni durduracağı, "yanılıyorsun" diyeceği durumların neredeyse yarısında, yapay zekâ duymak istediğini söylüyor. Daha da çarpıcısı: kullanıcılar partnerlerine yalan söylediklerini, arkadaşlarını manipüle ettiklerini anlattıklarında, yapay zekâ bu davranışları G onaylıyor. İnsan doğası gereği konforu seviyor. Çatışmadan kaçınıyor, sürtünmeden uzaklaşıyor, yorulmamak, olabildiğince kendi haklılığının onaylanmasını istiyor. Bu yeni bir şey değil, insanlık tarihi kadar eski bir eğilim. Halbuki - ve mutlu ki - dünya bizden büyük ve bizim arzu ve isteklerimizi yerine getirmek gibi bir amacı yok. Bu da etrafımızdaki insanlar, aileler, arkadaşlar, meslektaşlar sayesinde mümkün, zira onlar bu sonsuz konfor arayışını dengeliyor. Bize itiraz ediyorlar, geri besleme veriyorlar, bazen sevmediğimiz şeyleri söylüyorlar. İlişkiler tam da bu sürtünmenin içinde olgunlaşıyor. Zira sahici bir bağ kurmak demek, başkasının senden farklı olabileceğini kabul etmek demek. Şimdi yapay zekâ bu denklemi sessizce bozuyor. Aynı deneyi gerçek katılımcılarla yaptıklarında, uyumlu yapay zekâ ile konuşan insanlar haklı olduklarına daha çok inanıyor, özür dilemeye daha az meyilli oluyor, sorumluluk almaya daha az hazır oluyorlar. Bu da tabi yapay zekâya bir daha danışma ihtimalleri arttırıyor. Yani sistem seni bir kez yatıştırdığında, sürtünmenin olduğu gerçek ilişkilerden uzaklaşıyor, yapay zekâya dönüyorsun. Bu insanı yaşayamaz hale getirebilecek muazzam bir risk ve döngü, zira bir sonraki gerçek insanla karşılaştığında, onun itirazı sana saldırı gibi geliyor. Kendinden başkasıyla etkileşim kurabilme eşiğin gitgide azalıyor.

Avrupalı kadının da, erkeğin de çekici gelen tarafı özgüveni. Yanlış anlaşılmasın, büyüklenmeciliği değil, özgüveni... Ama bu özgüvenin arkasında görece mutlu bir çocukluk, yoksul kalmayacağına dair bir inanç, dünyada yer edinebileceğine dair içselleşmiş bir bilgi var. Ailesinin, akrabalarının "bula bula bunu mu buldun" demeyeceği bir aileden geldiği için bu özgüveni var... İlla ki büyük adam olmaları gerekmiyor, illa ki güzel kızla evlenmeleri gerekmiyor, illa başarılı olmaları beklenmiyor. Bizde olsa kocasını yan mahalledeki teyzeye bile beğendirmesi gerekir, hangi üniversitede okuduğunu kırk yılda bir karşılaştığı akrabası bile sorar...

Tam da bu sebepten dolayı Friends gibi, How I met your Mother gibi, Sex and the City gibi yapımlarda anlatılan, "övülen" hayat tarzı, çoğumuza uygun değildir. Hele bizim gibi anne-çocuk ilişkisinden itibaren daha derin bağ kuran Akdeniz toplumlarına hiç uygun değildir! Bir bağı koparmadan diğerine, ondaki bağ devam ederken diğerine... Bağ kuramayan psikopatolojik kişilere uygun bir hayat tarzı, bu kadar da normalleştirilmemeliydi.