Bu tez benim icin gecerli degil. Komsularim, is arkadaslarim, hatta kopegimin bakicisi bana ulastilar, cok kotu hissettiklerini soyleyip ne yapabileceklerini sordular. Komsumla beraber paket hazirladik, sirketim para topluyor. Bir sekilde yanimizda olduklarini hissettiriyorlar.
Yurtdışında yaşamanın en garip taraflarından biri de sokaktaki insanın sizinle aynı toplumsal bilinci asla paylaşmıyo olması. Tarihimizin en büyük trajedisinin buradaki insanlarda (Türkler dışında) hiçbir yansıması yok. Etrafınızda bi ‘millet’ olmamasının yalnızlığı çok büyükmüş.