Vandaag is het 12 juni 2026.
Zeven jaar na het verschijnen van het rapport van Commissie De Winter. Een onderzoek dat bevestigde wat duizenden kinderen al jarenlang wisten: kindermishandeling/geweld binnen de jeugdzorg was geen incident, maar een werkelijkheid voor velen.
Vandaag is het monument De Erkenning onthuld. Een monument voor slachtoffers van kindermishandeling/geweld in de jeugdzorg. Niet alleen een herinnering aan het verleden, maar ook een spiegel voor het heden.
Op 7 april spraken Marlene van Steensel, Huig de Groot, Naomi van Aggelen en ik met Ahmed Aboutaleb en Leon Noorlander van Jeugdzorg Nederland. Het gesprek ging over de vraag of, en zo ja hoe, Jeugdzorg Nederland een rol zou kunnen hebben op 12 juni.
Sinds dat gesprek hebben wij, ondanks meerdere pogingen, geen rechtstreekse reactie meer ontvangen. Uiteindelijk hebben wij gedeeld hoe wij het gesprek hebben ervaren. Niet om een conflict te creëren, maar omdat stilzwijgen ook een boodschap is.
Die gebeurtenissen hebben mij opnieuw laten nadenken over de rol van Jeugdzorg Nederland. Al zeven jaar vroeg ik mij al af waarom deze brancheorganisatie aan vrijwel iedere tafel zit waar wordt gesproken over het verbeteren van de jeugdzorg.
Jeugdzorg Nederland is een brancheorganisatie, ze vertegenwoordigt instellingen binnen hetzelfde systeem waarvan inmiddels herhaaldelijk is vastgesteld dat het kinderen onvoldoende heeft beschermd. Een branche organisatie die dus niet als primaire doel heeft: de belangen van kinderen op no:1 te zetten.
Daarom trek ik vandaag voor mijzelf een conclusie.
Ik geloof niet langer dat Jeugdzorg Nederland de partij is waarmee gesproken moet worden over de fundamentele vraag hoe kinderen beter beschermd kunnen worden. Niet uit boosheid, maar omdat ik na zeven jaar geen reden meer zie om te verwachten dat daar de verandering vandaan zal komen die kinderen nodig hebben.
Mijn energie blijft gaan naar voormalige en huidige jeugdzorgkinderen, naar ouders en naar professionals die bereid zijn werkelijk te luisteren.
Sommige deuren sluiten niet uit boosheid.
Sommige deuren sluiten omdat je eindelijk hebt geaccepteerd dat erachter geen antwoord ligt.
Post van Jeugdzorg Nederland
lnkd.in/e_V6b3Z3