Eergisteren werd duidelijk dat de EU géén sancties zal opleggen aan Israël. Geen opschorting van het Associatieverdrag. Geen gevolgen, ondanks maandenlange oproepen, ondanks flagrante schendingen van mensenrechten, oorlogsmisdaden en genocidair geweld.
Wat kregen we in de plaats? Een zinnetje dat klinkt als een slechte grap: ‘We zullen het beleid van Israël nauwlettend in de gaten houden.’
In het verleden zei men ‘Wir haben es nicht gewusst’ omdat men diep vanbinnen wíst dat wat gebeurde niet goed te praten viel. Er was nog een restje schaamte. Vandaag is zelfs dat verdwenen. Nu zegt men openlijk dat men alles ‘in de gaten houdt’ en toch niets doet. Geen wegkijken meer, geen schaamte, maar willens en wetens zwijgen. Alleen politieke berekening en morele leegte.
Nauwelijks een paar uur later ging de mainstage van Tomorrowland in vlammen op. Sindsdien gaat het in de media nog enkel over Tomorrowland. Live-uitzendingen. Persconferenties. Elke betrokken burgemeester aan het woord. Portretten van woordvoerders. Dagenlang speculaties. Brandexperts, bezoekers, deskundigen, organisatoren passeren de revue. Duizend verhalen.
Maar geen enkel verhaal over wat deze EU-beslissing betekent voor de Gazanen. Geen liveverslagen over kinderen die sterven onder puin. Geen uitgebreide studio-analyses over Europese lafheid. Geen morele verontwaardiging. Alleen stilte.
Toekomstige generaties zullen terugkijken op deze momenten als een kantelpunt in het moreel verval van Europa. En wij zijn er live getuige van, met open ogen en een verdoofd geweten.
Iedereen mag wat mij betreft genieten van muziek en samenzijn. Maar het schrijnende verschil in morele aandacht en verontwaardiging zegt alles over wie we zijn geworden.