Vandaag zat Diederik Gommers weer in het coronacommissie-theater. De man die samen met Koopmans de Machiavelliprijs won voor “publieke communicatie” tijdens corona, Orwelliaanse nette taal voor narratiefbeheer en het acceptabel maken van medische staatsmacht, mag nu opnieuw komen uitleggen hoe ernstig, chaotisch en dramatisch het allemaal was.
Volgens Gommers “knetterde het echt” in het Catshuis. Hij zou stevige ruzie hebben gehad met Rutte en De Jonge over triage, leeftijdsgrenzen en IC-keuzes. Rutte kwam eerder al met het bekende rampscript: code zwart dreigde, Bergamo stond op het netvlies, Nederland kroop “door het oog van de naald”.
En precies daar zit de herprogrammering. De burger krijgt opnieuw hetzelfde verhaal voorgeschoteld: het was zo ernstig, de druk was zo hoog, de keuzes waren zo onmogelijk, dus begrijp nou toch waarom lockdowns, prikdruk, QR-dwang, sociale uitsluiting, avondklok, censuur en medische staatsmacht zogenaamd noodzakelijk waren.
Dit is geen waarheidsvinding. Dit is retrospectieve angstprogrammering. Ze verkopen het alsof er echte botsingen waren tussen moedige bestuurders en bezorgde artsen, maar onder de motorkap bewoog de hele machine dezelfde kant op: meer controle, meer dwang, meer medische gehoorzaamheid, meer macht voor experts, modellen, ministers en crisisstructuren.
De coronacommissie gaat niet over de echte vraag: wie bouwde deze medische controlestaat, wie profiteerde ervan, wie loog, wie chanteerde, wie drukte mensen richting vaccinatie, wie negeerde schade, wie zette burgers tegen elkaar op?
Nee, we krijgen theater. Rutte met “oog van de naald”.
Gommers met “het knetterde echt”.
De media met emotionele reconstructies.
En de burger moet weer voelen: gelukkig grepen ze in.
Van A tot Z ruikt dit naar social engineering. Niet om de waarheid bloot te leggen, maar om het collectieve geheugen opnieuw te programmeren.
Ze onderzoeken geen machtsmisbruik. Ze bereiden gehoorzaamheid voor.