Dure
#benzine drijft zieke Gaby tot wanhoop: ‘Ik weet gewoon niet hoe ik straks naar het ziekenhuis moet komen’
Sinds de
#oorlog in Iran denkt de chronisch zieke Gaby Schepers steeds weer na over 420 kilometer.
Elke maand legt ze die afstand af om voor zichzelf en haar twee slechthorende zoons zorg te krijgen.
Maar hoelang kan ze dat blijven betalen?
Soms is het een beetje alsof het lichaam van Gaby (50) uit elkaar valt. Ze heeft een aangeboren hartafwijking waarvoor ze een mechanische hartklep kreeg. Suikerziekte. Microbloedingen in haar hersenen. Problemen met haar botten.
En dus zijn er ook heel veel specialisten die zich over haar lichaam buigen: de cardioloog, de internist, de orthopeed, de fysio. Binnenkort begint ze aan een revalidatietraject.
Voor bijna alle afspraken stapt ze in Ulft weer in haar witte Citroën Picasso. Op naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis in
#Doetinchem of naar de specialistische zorg in
#Nijmegen.
Beetje gek
En ja, soms wordt Gaby daar een beetje gek van. „Vanochtend was ik in het ziekenhuis, morgen moet ik weer naar de fysio. Ik ben elke week wel in het ziekenhuis.”
En dan zijn er nog haar twee slechthorende puberzoons. Onlangs had er eentje een loszittend implantaat. „Wij naar het ziekenhuis. Drie mensen keken, om allemaal te constateren: ja, dat implantaat zit los. Maar een nieuwe heb je dan nog niet.”
Natuurlijk is ze blij dat ze de zorg kan krijgen die ze nodig heeft. Maar zeker nu de benzineprijzen oplopen, vraagt Gaby zich af of het niet wat efficiënter kan.
„Ik bel vaak na of het niet via beeldbellen kan. Is het echt nodig dat ik langskom? Toen mijn zoon een nieuw gehoorapparaat nodig had, zei ik: ‘Hij wil graag een zwarte - dat past bij zijn haar - en dan de nieuwste versie van het model dat hij nu heeft. Dan hoeven we straks alleen langs te gaan om het apparaat af te stellen’.”
Bundelen van afspraken
Ze probeert ook afspraken te bundelen. „Mijn zoons zijn een tweeling. Ze hebben dezelfde geboortedatum en dezelfde achternaam. Toch gebeurt het nog steeds dat er twee afspraken op verschillende dagen in dezelfde week worden ingepland. Dat betekent dus twee keer in de week een uur rijden naar het ziekenhuis en nog een uur om weer terug te komen.”
arkeerkosten en dubbele benzinekosten kon ze zich al moeilijk veroorloven. „Het is geen vetpot als je wordt afgekeurd. Ik leef op bijstandsniveau. Soms zeggen mensen: ‘Dan ga je toch werken?’ Ik zeg dan maar niks.” Want het punt is dat Gaby dat niet meer kan. Nu de benzineprijzen omhoogschieten, komt ze dus lelijk in het nauw.
Goedkopere benzine
„We wonen vlak bij Duitsland, dus hebben we wel wat mogelijkheden om goedkoper te tanken. Ik kijk ’s ochtends echt waar ik het beste terechtkan. Mijn drie puberkinderen voorzien met baantjes in het weekend voor een groot deel in hun eigen onderhoud, wat ik ontzettend knap van ze vind.”
„Ik weet dat ik bij ze aan kan kloppen als het echt niet gaat, maar dat wil ik natuurlijk niet. We hebben het er weleens over of we een jerrycan benzine in de tuin moeten zetten. Maar geld daarvoor hebben we eigenlijk ook niet. Soms word ik er moedeloos van.”
Inmiddels heeft Gaby ook al een aantal afspraken verzet naar een later moment. Een gok, in de hoop dat benzine straks weer wat betaalbaarder wordt. Maar ze weet dat die kans klein is. „Het is zo bizar, ik weet gewoon niet hoe het straks verder moet.”