"Šajās 30 sekundēs, kurās izklāstīts Jaceka Bartošiaka kunga teiktais, slēpjas nežēlīgā patiesība par to, kā mūsu palīdzība patiesībā tiek uztverta Kijivā. Ne kā solidaritātes izpausme vai stratēģiska alianse, bet gan kā pierādījums Polijas vājumam — „pārāk lielai atkarībai no amerikāņu sabiedrotajiem, kuri nekalpo Ukrainas interesēm“. Brīdis, kad prezidents Duda „pēc strīda” zvanīja uz Ovālo kabinetu, lai pārliecinātu Zelenski piekāpties Trampam, tiek interpretēts nevis kā starpniecība, bet gan kā pakļautība. Tas nav nejaušs gadījums — tas ir rezultāts tam, ka Polija tiek uztverta kā valsts, kurai nav neatkarīgas, stingras programmas, bet kura lojāli izpilda cita programmu. Vissliktākais ir tas, ka ukraiņi to saka atklāti, neizrādot ne mazāko pateicību par miljardiem zlotu, ieročiem, bēgļiem un politisko atbalstu. Tas skaidri parāda, ka ģeopolitikā pateicība ir ļoti īslaicīga valūta — nozīme ir tikai spēkam un skaidri definētām paša interesēm."
W tych 30 sekundach wypowiedzi Pana Jacka Bartosiaka kryje się brutalna prawda o tym, jak nasza pomoc jest naprawdę postrzegana w Kijowie. Nie jako akt solidarności czy strategicznego sojuszu, lecz jako dowód polskiej słabości – „zbyt przywiązani do amerykańskich sojuszników, którzy nie obsługują interesów Ukrainy”. Moment, w którym prezydent Duda dzwoni „po awanturze” do gabinetu owalnego, by przekonać Zełenskiego do ustępstw wobec Trumpa, zostaje odczytany nie jako mediacja, ale jako służalczość. To nie jest przypadek – to efekt postrzegania Polski jako państwa, które nie ma własnej, twardej agendy, tylko lojalnie realizuje cudzą. Najgorsze jest to, że Ukraińcy mówią to otwarcie, bez cienia wdzięczności za miliardy złotych, broń, uchodźców i polityczne wsparcie. Pokazuje to dobitnie, że w geopolityce wdzięczność jest walutą bardzo krótkoterminową – liczy się tylko siła i jasno definiowany interes własny
Strategy&Future:
@A_Swidzinski
@BartosiakJacek
@MarekBudzisz3
@MStefan92
Cały materiał:
youtu.be/3hxroqQSgPE?is…