มีทฤษฎีนึงบอกว่า

ชอบประโยคนี้

i didn’t realize how mentally exhausted i was until simple things started feeling overwhelming for no reason

ปล่อยวางทุกอย่างที่ทำได้

empathy burnout is real. after all these years of understanding the people around you, trying to put yourself on their situation, putting others first before you, and now you're drained & have became indifferent.

RT @indyg4m3over: เรียนจบมาลำบากอย่างที่คิดเลยครับ

ดิ่งจัดเลยวะ เหี้ยเอ้ยย

ลองพาตัวเองออกจากการคิดงานบ้าง ให้สมองได้พัก ไปออกกำลังกาย ไปนั่งฟังเพลง ไปอ่านหนังสือ ไปหาอะไรอร่อยๆกินดู มันช่วยให้สมองโล่งขึ้นจริงๆ

เตือนตัวเองว่า “ทำไปก่อน” วันนี้ยังไม่เก่งไม่เป็นไร อีกหกเดือนหรือหนึ่งปี เราจะกลับมาขอบคุณตัวเองที่วันนี้ไม่หยุดทำ

กุแม่งใจดีกับคนอื่นพร่ำเพื่อมาก กับตัวเองแม่งทำไมทำไม่ได้เลยวะ

เวลามีคนถามว่าเหนื่อยไหม กุจะตอบยังไงให้เขาเข้าใจว่ากุเหนื่อยสัด ๆ เหนื่อยฉิบหาย เหนื่อยแบบไม่อยากเอาอะไรแล้ววะ แต่กุทำได้แค่พยักหน้ากลับไปเฉย ๆ เพราะกุเหนื่อยที่จะตอบแล้วเหมือนกัน

lately, (โคตรชอบชีวิตที่มีเวลาอ่านหนังสือเยอะ ๆ )

พอใช้ชีวิตจนถึงช่วงหนึ่งมันทำให้เราตกตะกอนได้ว่าาทุกความสัมพันธ์ล้วนเป็นสิ่งชั่วคราวและรอวันหมดอายุ มีเพียงแค่เราคนเดียวที่จะอยู่กับตัวเองได้ถาวร รักและถนอมหัวใจตัวเองเยอะๆ

ชอบคำพูดนี้จัง " พอไม่คาดหวัง ก็ไม่มีคำถามในใจอีกเลย "

คำพูดที่ว่า ‘พอโตขึ้น คนเราจะเงียบมากกว่าพูด’ คือเรื่องจริง แบบแค่ใช้ชีวิตก็เหนื่อยแล้ว เหนื่อยที่จะต้องมาอธิบายอะไรกับใครอีก สู้เงียบไปเลยจบ จะคิดอะไรยังไงก็ช่าง

โตขึ้นจึงรู้ว่า “การให้อภัยตัวเอง คือ ความเข้มแข็งรูปแบบหนึ่งของชีวิต” เราไม่จำเป็นต้องถูกทุกเรื่อง ไม่จำเป็นต้องเก่งทุกอย่าง และไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบตลอดเวลา เพราะสุดท้ายแล้ว เราก็เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งที่มีวันที่พลาด มีวันที่อ่อนแอ มีวันที่ตัดสินใจผิดเหมือนกัน หลายครั้งเราใจดีกับคนอื่นเสมอ แต่กลับโทษตัวเองซ้ำ ๆ กับเรื่องเดิมไม่ยอมปล่อย ทั้งที่ในความเป็นจริง การให้อภัยตัวเองไม่ได้แปลว่าเราไม่เรียนรู้จากสิ่งที่เกิดขึ้น แต่มันคือการยอมรับว่า เราสามารถเติบโตได้ โดยไม่จำเป็นต้องเกลียดตัวเองไปพร้อมกัน ชีวิตไม่ต้องการคนที่ไม่เคยผิดพลาด ชีวิตต้องการแค่คนที่ล้มแล้วค่อย ๆ เรียนรู้ที่จะโอบกอดตัวเองเป็น และเมื่อวันหนึ่งเราเลิกลงโทษตัวเองกับทุกเรื่องที่ผ่านมา ใจของเราจะค่อย ๆ เบาลง สงบขึ้น และกลับมารักตัวเองได้อีกครั้ง

ประโยคนี้จริงที่สุด “บางคนไม่ได้มีชีวิตที่ง่าย ไม่ได้มีคนคอยปูทาง ไม่ได้เป็นคนโปรดของใคร… แต่ก็ยังพาตัวเองเดินมาได้ไกลอย่างน่าภูมิใจ” เราอาจไม่ได้ประสบความสำเร็จเร็วที่สุด ไม่ได้มีต้นทุนชีวิตมากกว่าคนอื่น ไม่ได้มีใครคอยผลักดันอยู่ข้างหลังเวลาท้อ แต่ทุกก้าวที่เดินมา เราเดินด้วยขาของตัวเอง ล้มเอง ลุกเอง เหนื่อยเอง และปลอบใจตัวเองมาตลอด หลายครั้งชีวิตก็เงียบจนเหมือนต้องสู้คนเดียว ไม่มีใครโทรมาถามว่าไหวไหม ไม่มีใครยื่นโอกาสดี ๆ มาให้แบบง่ายดาย แต่เราก็ยังเลือกตื่นขึ้นมาใช้ชีวิตต่อ ยังพยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ยังรักษาหัวใจตัวเองไว้ได้ในโลกที่เหนื่อยขนาดนี้ บางทีความสำเร็จของชีวิต อาจไม่ใช่การไปได้ไกลกว่าใคร แต่อาจเป็นการที่คนคนหนึ่ง…สามารถเป็นที่พึ่งของตัวเองได้ โดยที่หัวใจยังไม่หล่นหายไปจากความอ่อนโยน และยังรักตัวเองมากพอที่จะพาตัวเองมาถึงวันนี้ได้อย่างสง่างาม

สุขภาพจิตสำคัญพอกันกับสุขภาพกาย ใช้ชีวิตให้มีความสุข ทำอะไรที่อยากทำ ดีกับคนที่ดี ใครไม่ดีด้วยก็อย่าไปยอมให้มันได้ใจ but choose a battle you fight wisely

RT @wednesdaynnc: เป็นโรคขี้เกียจอธิบาย ใครคิดยังไงก็อย่างนั้นได้เลย เหนื่อยพูด