ماه‌هاست که بخشی از ایرانیان، سیاست را به انتظار گره زده‌اند. منتظر مانده‌اند ببینند ترامپ چه تصمیمی می‌گیرد، نتانیاهو چه می‌گوید، کجا ضربه می‌زند، کجا عقب می‌نشیند، و بازی قدرت‌های بزرگ به کدام سو می‌رود. یک روز تشویق‌شان می‌کنند، روز دیگر با خط و نشان کشیدن، برایشان نسخه می‌پیچند. گویی سرنوشت ایران قرار است در پایتخت‌های دیگر نوشته شود، اما با دستور و آرزوی ما. شاید درس این ماه‌ها همین بوده که قدرت‌های بزرگ راهبرد و جایگاه خود را روشن کرده‌اند. آن‌ها بر اساس منافع خود عمل می‌کنند، نه آرزوهای ما. حالا نوبت ماست که جایگاه خودمان را روشن کنیم. ایران با انتظار آزاد نمی‌شود. هیچ ملتی با چشم دوختن به اقدامات دیگران به خواسته‌های خود نمی‌رسد. وقت آن است که ایرانیان، به‌عنوان یک ملت، راه خود را پیدا کنند. راهی مستقل، ملی، سنجیده و برخاسته از اراده خودشان.

“Things do not happen. Things are made to happen.” — John F. Kennedy

Shameful hypocrisy on full display. Many of the media outlets, commentators, and political figures who spent years criticizing and isolating the Shah in the 1970s—often amplifying opposition narratives while paying far less attention to Iran’s rapid modernization, advances in women’s rights, and strategic partnership with the West—later watched in silence as he struggled to find refuge while battling cancer in exile. Today, after decades of witnessing the consequences of the 1979 revolution, some of those same voices selectively revisit his interviews, quote his warnings, and offer praise that was largely absent when it mattered most. The Shah has become easier to appreciate in hindsight than he was to defend in real time. The tragedy is that Iran and its people bore the cost of that misjudgment. History records not only what people said, but when they chose to say it.

ویدئویی رسیده به منوتو، مراسم سالروز تولد جاویدنام محسن رشیدی خانی‌آبادی را بر سر مزار او نشان می‌دهد. در این مراسم، همسر، دختر خردسال و مادر محسن رشیدی نیز حضور داشتند. در این ویدئو، صدای محسن رشیدی خانی‌آبادی پخش می‌شود. بر اساس توضیح همراه ویدئو، دو دختری که در تصویر بادکنک‌ها را به هوا می‌فرستند، دخترخوانده‌های او هستند. محسن رشیدی خانی‌آبادی، شهروند ۴۲ ساله ساکن اصفهان، در جریان اعتراضات ۱۹ دی ۱۴۰۴ در منطقه بهارستان اصفهان بر اثر اصابت گلوله کشته شد.