En als toetje kunnen we rekenen op kornuiten als hieronder om iedere toekomstige AI-ondernemer al een headsup te geven zijn business vooral niet in België te vestigen....
Renault Vilvoorde, Ford Genk, Opel Antwerpen, Audi Vorst en Volvo Gent. Toen ik op de schoolbanken zat en mijn eerste economische weetjes voorgeschoteld kreeg, was één van de zaken die ik leerde dat België het land was met het hoogste aantal geproduceerde wagens per capita. Fast forward 30j en we mogen vrezen voor de sluiting van onze allerlaatste fabriek.
Crash in slow motion. Symbolisch voor het verdwijnen van onze industrie. En akkoord, we zijn niet het land waar het beslissingscentrum ligt, EV's komen op, China ligt op de loer etc. Dus was het des te meer de taak om ons competitiever te maken. Loonlasten, energiekosten, regulering zijn de schakelaars waarmee je moet spelen. Meer is het niet. In al die tijd, waarbij diverse regeringen in diverse samenstellingen aan de macht waren, heeft men echter niets met enige impact gedaan om de teloorgang te stoppen.
Normale gang van zaken, overstappen naar kenniseconomie was het makkelijke en goedkope antwoord. Industrie hebben we niet nodig, diensten gaan ons redden. Maar zonder dat we het wisten, hadden we onze hoop gelegd op het domein waar de volgende crash zit aan te komen.
Die van automatiseren en AI-agents en het zal geen 30j duren vooraleer het daar ook uitgroeit tot een slagveld. Kennis wordt geen schaars goed meer, rolt uit computers en gsm's, draait 24 op de 24, gestuurd uit datacenters gelegen waar energie (zijn we weer) goedkoop is.
Zoals een belegger zijn vermogen verdeelt over verschillende mandjes, zou een economie van een land idealiter gestoeld zijn op meerdere stevige poten. Iedere poot die je afgeeft, komt niet terug en maakt de rest alleen maar kwetsbaarder.