Bu yapının yükünü omuzlayanlardan biri oldum.
Sahada koştum,mücadele verdim.
Göze girmek için değil, gönülden inanarak…
Çünkü bizim için mesele koltuk değil, emekti.
Dava dedik, omuz verdik, taş üstüne taş koymaya çalıştık.
Ama üzülerek görüyorum ki;
Dün bu yapıya küfredenler,
hakaret edenler, süreci sabote edenler
bugün el üstünde tutuluyor.
Oysa emeğini esirgemeyen,
her koşulda yanında duranlar sessizce kenarda bekliyor.
Kimseyi suçlamıyorum, hedef almıyorum.
Ama bu tablo, ne vicdana ne de adalete sığıyor.
Ben hâlâ aynı yerdeyim.
Duruşum da, inancım da değişmedi.
Sadece, emekle yürüyenlerin sesi olsun istedim bu satırlar.
Bu bir sitem değil.
Bu bir hatırlatma.
Gerçek emek unutulmaz.
Vefa sadece sözde değil, tavırda da olmalı.