اینجا روایت افرادی رو ثبت می‌کنیم که قطعی اینترنت زندگی‌شون رو تحت تاثیر قرار داده؛ روایتی بی‌واسطه از آسیب‌های کوچک و بزرگ قطع اینترنت. برای دیدن وبسایت، فیلترشکن خودتون رو خاموش کنید. offlineiran.com

«مادر من مبتلا به ام اس شدید هست و برای تایپ کردن پیام (یه کار به ظاهر خیلی ساده) نیاز به تایپ صوتی گوگل داره... چون دستش نسبتا از کار افتادست! همینقدر زندگی تک‌تکمون وابسته است.» –حدیث، ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵

«من معلولم و نمی‌تونم کار فیزیکی سنگین انجام بدم. تنها راهی که می‌تونستم سرمایه‌ای واسه خانواده ولوازم بهداشتی شخصی خودم کنار بذارم خرید و فروش ارزهای دیجیتال بود. هم سرگرمیم بود و هم شغلم. به هیچ کدوم دسترسی ندارم و احساس می‌کنم بار اضافه برای خانوادم شدم.» –ناشناس، ۲۵ اردیبهشت

«قطع بودن اینترنت حس خفگی و زندانی‌ بودن بهم میده. اینکه کل دنیا داره با تکنولوژی‌های جدید آپدیت میشه و ما برگشتیم به ۲۰ سال پیش منو میکشه و ذره ذره نابودم میکنه.» –دانشجوی گرافیک، ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۵

«شبها خواب میبینم اینترنت بین‌الملل وصل شده و وقتی بیدار میشم و میفهمم همش خواب بوده گریه‌ام میگیره. دلم برای دیدن ویدیو از یوتیوب، اکسپلور گردی تو اینستا و تیک‌تاک، دانلود عکس از پینترست و گوش دادن آهنگ از اسپاتیفای تنگ شده. واقعا گناه ما چی بود؟» –ناشناس، ۲۶ اردیبهشت ۱۴۰۵

آمار نشون می‌ده در سه ماه گذشته یک پاکسازی طبقاتی دیجیتال در ایران رخ داده. در این مدت سهم اندروید از ترافیک اینترنت ۲۵٪ افت و آیفون ۱۸۰٪ رشد داشته. این به معنی خروج میلیون‌ها کاربر طبقه متوسط و پایین از فضای آنلاینه. اونی که آیفون داره از پس هزینه کانفیگ یا اینترنت پرو برمیاد، اونی که نداره، اونقدر دغدغه مالی مختلف داره که عطای اینترنت رو به لقاش می‌بخشه

«من رواندرمانگر آنلاین هستم و تمام مراجعین خارج از کشوری که داشتم رو - تاکید میکنم؛ تمام مراجعین - رو به علت قطعی اینترنت از دست دادم.» –ناشناس، رواندرمانگر، ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵

«من یک مادرم. به امید اینکه بتونم درآمدی داشته باشم قدم در مسیر طراحی وب گذاشتم و با تمام مشغله‌های روزانه، ۴ سال از عمرم برای آموزش و تمرین گذشت. تازه به درآمدزایی نزدیک شده بودم که این قطعی اینترنت همه چی رو خراب کرد. دیگه برام انگیزه‌ای نمونده.» –ناشناس، ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵

خواهر زادم داشت تو آپارات فیلم بازی میدید فک کردم چون گوشی و کامپیوتر دم دستش نیست داره میبینه میگم خاله چی می‌بینی بیا با کامپیوتر من بازی کن گفت من عاشق روبلاکسم سه ماهه بازی نکردم فیلماشو میبینم یادم نره قیافه اش پر از غصه بود #DigitalBlackOutIran‌

«من یه روبلاکس پلیر بودم که عاشق گیم و روبلاکس بودم اما بعد قطعی اینترنت فقط این آرزو رو دارم که فقط یه بار دیگه بتونم منوی بازی رو ببینم.» –ناشناس، ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵

برای بچه‌هایی که همیشه اینترنت رو تجربه کردن شبیه کابوسه، انگار دوباره یه جنگ و قرنطینه‌ی کووید رو از سر می‌گذرونند و حتی بدتر. زندگی بدون یوتوب و پادکست و اسپاتیفای براشون بحرانه، عواقب روانی‌ش از جنگ کمتر نیست.

«طراح گرافیکم و از چندتا بلاگر سفارش طراحی گرفته بودم و پیش‌پرداخت هم گرفته بودم. با اون پیش‌پرداخت‌ها و فروختن لپ‌تاپ قدیمی، یه لپ‌تاپ جدید خریدم که بتونم راحت‌تر کار رو انجام بدم اما با قطعی اینترنت مجبور شدم لپ‌تاپ رو بفروشم و پیش‌پرداخت‌ها رو برگردونم.» –ناشناس، ۲۴ اردیبهشت

«مدرسه آنلاین ما خیلی جوونه. زبان‌آموزامون از اینستاگرام ما رو می‌شناختن که با قطع اینترنت عملا ورودی جدید نداریم. کلاسایی که شاگرداش ایران نبودن هم قطع شده. تو این گرونی خیلیا گفتن معلما رو تعدیل کن، خودت درس بده، ولی من همچین کاری نمی‌کنم.» –سعیده، معلم، ۲۵ اردیبهشت

«با کلی بدبختی یه فروشگاه کوچک زدم. با قرض و وام هزینه تبلیغات اینستا دادم و پیجمو آوردم بالا. تازه داشتم به مشتری میرسیدم که الان ۲ماهه زندگیم به نابودی رسیده. کار ندارم، اجاره خونم مونده، قیمتایی که داره ساعتی میره بالا داره منو به فروپاشی روانی میرسونه.» –فروشنده، ۲۵ اردیبهشت

«من یه دختر معلولم که تنها راه ارتباطم با دنیای بیرون اینترنت بود ولی الان ۷۵ روزه که فقط در و دیوار اتاقمو نگاه می‌کنم و گریه می‌کنم. بدتر از همه اینکه خانوادمم درکم نمی‌کنن.» –ناشناس، ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۵

«پدرم تدوینگر محتوا بود و با قطع اینترنت حدود ۷۰ درصد درآمدمون رو از دست دادیم. خودم دانش‌آموز کنکوری‌‌ام. یک ماهه هیچ کدوم از آزمون‌هامو پرینت نگرفتم چون پول کاغذ نداریم. یک ماهه باشگاه نرفتم چون پولشو نداشتیم. با فلاکت داریم زندگی رو ادامه می‌دیم» –ناشناس، ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۵

«من هنرمندم و پیج و فروش آنلاین داشتم، تو شهرستان زندگی می‌کنم و فیزیکی و حضوری نمی‌تونم کارهامو بفروشم، حتی متریال کارمم وارداتی بود و دیگه نیست. قطعی اینترنت برای من رسما پایانه برای همه چی... برای زندگی... برای امید...» –ریحانه، هنرمند، ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۵

«دوبار تعدیل شدم به خاطر وضعیت اینترنت. تنها دلخوشی من رفتن تو یوتیوب، آموزش دیدن و پروژه زدن بود تا یه کمکی به خودم و جامعه اطرافم بکنم و درآمد داشته باشم. بی‌کار و بی‌پول.» –ناشناس، برنامه نویس، ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۵

«پدرشوهرم گوشیش از کار افتاده بود و باید آپدیت میشد تا درست شه. چون اینترنت قطع بود نشد کاریش کنن. فعلا سیستم عاملشو از کار انداختن، تمام دیتای گوشیش غیر قابل دسترس شده، فقط میتونه تماس بگیره و پیام بده.» –مطهره، ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۵

«هیچ امیدی به زندگی نداشتم. تا اینکه شروع کردم به دیدن چندتا دوره توی تلگرام که به زندگی برگردم. کتابهای منبع ارشد سنگین بودن و برای یاد گرفتنشون chatgpt تنها کمکم بود. با دولینگو و یوتیوب زبان یاد می‌گرفتم و با کست باکس پادکست گوش میدادم . حالا هیچکدوم نیستن.» –آذر، ۱۳ اردیبهشت

«من آدم غرغرویی نیستم، همیشه هم گفتم شکر خدا؛ اما دیگه نمی‌تونم. همه کسب‌وکار و سایتی که از سال ۹۶ راه انداختم از بین رفت. سالها زحمتم دود شد جلوی چشمم. شرمنده همسرم هستم و نمی تونم توی روش نگاه کنم.» –ناشناس، معلم زبان، ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۵