Millet, çalıştığınız güvenilir ve az maliyetli sanal ofis varsa önerebilir misiniz?

Kadıköy'de İETT otobüsünde çok tatlı bir olay oldu. Yolcular inerken kaptana "Kaptan, yolun açık olsun." diye seslendi. Kaptan da "Bunu saymıyoruz, bir daha bekleriz." dedi 😂 Özlüyoruz şöyle pozitiflikler...

Biz de sizi insan diye sevmiyoruz. Sadece medeniyetin gereği memeli sınıfına ait bir canlı olarak tahammül ediyoruz.

Kedimin storysini görünce sevgiden şak diye like atmayan erkekle olmaz

Yarın çok sevdiğim arkadaşım annesiyle bana misafirliğe gelecek. Günlerdir içim kıpır kıpır. En güzel gün menüsü ne olur diye düşünüyorum🥹 çok sevdiğimiz insanların misafir gelmesi bence harika bir şey 🫠

Kuduz aşısına gitmek gibi harika bir cuma etkinliğim var. Bu ülkenin sunduğu fırsat eşitliklerinden biri de kudurmamak. 😌Herkes ücretsiz olarak kudurmama hakkına sahip. Ama kötü haber, bu ülkede yaşamaya alıştık ve alışmış kudurmuştan beterdir. Asıl alışılmışlığın da bir aşısı varsa onu rica edecektim ben 🤓

Bayıldı falan sandım, uyuyormuş 😂 Metro istasyonu kedileri🧡

Bir şeye çok gülüyodum. Telefon çaldı, beş altı dakika konuştuk, kapattım. Neye güldüğümü hatırlayamıyorum. Durduk yere gülmem bitti 🤦🏻‍♀️

Gece gelen çöp kamyonu çöp toplamıyor da daha çok çöp konteynerinin gururunu kırıyor gibi

Gerçekçi insan, kendinden sonra da hayatın bütün sıradanlığı ve ihtişamıyla devam edeceğini kabulleniyor. Herkesin gördüğü ama kimsenin gerçekten sahiplenmediği gerçekleri omuzlarında taşımayı bırakıyor. Çünkü çoğu zaman insanlar bir yanlışın farkında olsalar da onu uzaktan konuşmayı tercih ediyor; mesele onun karşısında durmaya geldiğinde sessizlik başlıyor. Ve bir süre sonra o yanlış, herkesi ilgilendiren bir mesele olmaktan çıkıp, onu dile getiren kişinin kişisel yüküymüş gibi görünmeye başlıyor. Orda anlıyorsun ki, herkes ancak aklının alabildiği kadarını görüp, kendi hazır olduğu kadarını duyabiliyor. O saatten sonra mücadele etmek yerine göstermeyi seçiyorsun. Doğru bildiğini sessizce ortaya koyuyor, gerisini hayatın kendisine bırakıyorsun. Çünkü bazı gerçeklerin sahibi yok; onlar ancak zamanı geldiğinde, ihtiyaç duyanın karşısına çıkıyor.

Önemli bilgi

Umarım tüm şansımı burda kullanmamışımdır

Bu mobbingciler iş hayatında görüp görebileceğiniz en sinsi, en tehlikeli insanlar. Çok profesyoneller bu konuda. Genellikle başkalarının yanında yapmıyorlar da bunu. Zaten yapabiliyorlarsa başkaları da bu ruh hastalarına zemin tanıyor demektir. Anlam veremediğiniz bir iyilik hali, psikopatça davranışlar sezersiniz. Toplantılarda gülümserler, herkesin içinde sadece sizin anlayabileceğiniz aşağılayıcı nezaketle davranırlar. Çünkü yaptıkları şeyin görünmesini istemez bu ikiyüzlü ezikler. Psikolojik şiddet de çoğu zaman kapılar kapandığında, bire bir görüşmelerde, imaların, dışlamaların, hakaretlerin ve sistemli baskının içinde yaşanır. Bu yüzden mobbinge uğrayan kişi kendini anlatmakta zorlanır. Çünkü ortada tek bir büyük olay değil, zaman içinde biriken, bir anda anlatılamayacak yüzlerce olay vardır. İnsan bir noktadan sonra yaşadığı şeyi anlatırken bile kendinden şüphe etmeye başlar. Kendinde sorun arar. Yalnızlaşma, aylarca süren destek süreçleri, kovulma endişesiyle konuşamama, panik, stres, ağlama krizleri ve ölüme varabilen sonuçlar... Bugün genç bir öğretmenin ölümünü konuşuyoruz. İçim acıyor. Şu yazılanlara bakın. İnsanların ruh sağlığını sistemli biçimde tahrip eden ve çoğu zaman hiçbir bedel ödemeyen bu güç istismarı kültürünün yok olması gerekiyor. Mobbing, basit bir iş yeri problemi değil, sonuçları insan hayatına kadar uzanabilen ciddi bir şiddet biçimi. Bunun görmezden gelinmediği, ciddiye alındığı ve yaptırımlarla karşılandığı bir düzen kurmak zorundayız. Ama bu ekonomik şiddet ve toplumsal adaletsizlik içinde nasıl olacak ben de bilmiyorum.

Hayat Bilgisi Mennan'ın salak değil, iyi birisi olduğunu anlayınca büyümüş sayılıyorsunuz🥲